Uitspraken

Bij tussenuitspraak van 18 maart 2026, ECLI:NL:RVS:2026:1578, heeft de Afdeling de raad opgedragen om binnen 16 weken na verzending van de tussenuitspraak met inachtneming van overweging 25 de daarin omschreven gebreken in het besluit van 3 juni 2024 tot vaststelling van het bestemmingsplan "Verbindingsweg Milsbeek" te herstellen. In overweging 25 heeft de Afdeling de raad opgedragen om - met inachtneming van het overwogene in 16.9 en de daarin genoemde uitspraak van 14 januari 2026 - een motivering te geven over het additionaliteitsvereiste en zo nodig een nieuw of gewijzigd besluit te nemen. De raad heeft zich in het besluit van 6 juli 2026 op het standpunt gesteld dat uit het memo van Kragten van 27 mei 2026 (het memo) volgt dat het additionaliteitsvereiste niet in de weg staat aan het inzetten van de beëindiging van de bemesting als mitigerende maatregel in de passende beoordeling. Daarmee wordt volgens de raad voldaan aan de vergewisplicht. De raad heeft zich verder op het standpunt gesteld dat er geen aanzienlijke milieueffecten optreden.

Bij besluit van 14 maart 2022 heeft de deken van de orde van advocaten in het arrondissement Overijssel een verzoek van [appellant] op grond van de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) afgewezen. De deken heeft bij het besluit van 14 maart 2022 het verzoek van [appellant] afgewezen, omdat hij geen onderbouwing heeft gegeven van de persoonsgegevens die hij verwijderd wil hebben. [appellant] heeft enkel aangegeven het dekenstandpunt als geheel uit het dossier verwijderd te willen hebben. De deken deelt verder niet het standpunt van [appellant] dat het dekenstandpunt overbodig is en verstrekking daarvan om die reden onrechtmatig is. Volgens de deken is er een voldoende gerechtvaardigd belang om een dekenstandpunt te geven. Het betreft enkel een standpunt dat door het Hof van Discipline naast zich neer kan worden gelegd.

Bij besluit van 3 juni 2021 heeft de deken van de orde van advocaten in het arrondissement Oost‑Brabant een verzoek van [appellant] op grond van de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) afgewezen. De rechtbank heeft overwogen dat de deken het verzoek als een nieuwe aanvraag heeft behandeld en opnieuw tot het oordeel is gekomen dat wat [appellant] vraagt geen wijziging van persoonsgegevens is. De rechtbank heeft geoordeeld dat [appellant] inhoudelijk niets anders vraagt dan in een eerder verzoek van 6 mei 2019. Over de afhandeling van dat verzoek heeft de Afdeling in haar uitspraak van 4 november 2020, ECLI:NL:RVS:2020:2642, al geoordeeld. [appellant] wenst nog steeds correctie van het dekenstandpunt, maar noemt in zijn nieuwe verzoek alleen andere bepalingen uit de AVG. Volgens de rechtbank heeft de deken het verzoek terecht afgewezen.

Bij tussenuitspraak van 16 april 2025 (de tussenuitspraak) heeft de Afdeling de raad van de gemeente Noordenveld opgedragen om binnen 50 weken na verzending van de tussenuitspraak, de gebreken te herstellen die zijn geconstateerd in het besluit van 13 juli 2022 tot vaststelling van het bestemmingsplan "Peize-Zuid". Met het op 13 juli 2022 vastgestelde bestemmingsplan "Peize-Zuid" werden 150 woningen mogelijk gemaakt in het gebied aan de zuidkant van Peize. De gronden in het plangebied hadden in het daarvoor geldende bestemmingsplan "Buitengebied Noordenveld" voornamelijk de bestemming "Agrarisch".

Bij besluit van 30 april 2021 (het instemmingsbesluit) heeft de staatssecretaris van Economische Zaken en Klimaat gedeeltelijk ingestemd met het door Nedmag ingediende Winningsplan 2018 (het winningsplan) voor de winning van magnesiumzout in de provincie Groningen. Nedmag wint sinds 1972 magnesiumzout in de omgeving van de dorpen Borgercompagnie en Tripscompagnie in Groningen. Op grond van de Mijnbouwwet vindt zoutwinning plaats op grond van een winningsplan waarmee de staatssecretaris heeft ingestemd. Deze uitspraak gaat in de eerste plaats over de hoger beroepen tegen de rechtbankuitspraak over het instemmingsbesluit van de staatssecretaris over het winningsplan. In de tweede plaats gaat deze uitspraak over de beroepen tegen het nieuwe instemmingsbesluit, dat de staatssecretaris heeft genomen nadat de rechtbank het oorspronkelijke instemmingsbesluit had vernietigd. De staatssecretaris heeft met het besluit van 30 april 2021 gedeeltelijk ingestemd met het winningsplan en aan die instemming voorschriften verbonden. De staatssecretaris heeft instemming verleend aan de gefaseerde aanleg van en zoutwinning uit de cavernes VE-5 tot en met VE-8. Verder mag de actieve winning uit caverne TR-9 worden voortgezet tot en met 31 december 2027. De staatssecretaris heeft geweigerd om in te stemmen met de voortzetting van de actieve winning uit caverne VE-3. In het instemmingsbesluit staat dat de verwachte cumulatieve bodemdaling in 2080 door zoutwinning én gaswinning in de nabijheid van Veendam maximaal 1,08 m zal bedragen.

Bij besluit van 30 april 2021 heeft de staatssecretaris van Economische Zaken en Klimaat aan Nedmag een omgevingsvergunning verleend voor het uitbreiden en renoveren van de winningslocatie WHC-1 (de omgevingsvergunning uitbreiden en renoveren). Nedmag wint sinds 1972 magnesiumzout in de omgeving van de dorpen Borgercompagnie en Tripscompagnie in Groningen. Zij doet dat vanuit de winningslocaties WHC-1 en WHC-2 (WHC staat voor Well Head Centre). WHC-1 en WHC-2 vormen samen de inrichting WHC-1/2. WHC-2 ligt in Tripscompagnie. Op deze locatie wordt zout gewonnen vanuit de ondergrondse cavernes TR-1 tot en met TR-9 en vinden ook productieprocessen plaats. WHC-1 ligt in Borgercompagnie. Op deze locatie wordt zout gewonnen vanuit de ondergrondse cavernes VE-1 tot en met VE-4. Hier vinden geen productieprocessen plaats. Nedmag heeft een omgevingsvergunning aangevraagd voor het uitbreiden en renoveren van WHC-1 vanwege de aanleg van twee nieuwe winningsputten (VE-5 en VE-6). Hiervoor wordt de bestaande locatie uitgebreid richting het zuiden en worden onder meer nieuwe pompen gerealiseerd.

Bij besluit van 9 september 2021 heeft het college van gedeputeerde staten van Utrecht de aanvraag van [appellante sub 2] voor een vergunning op grond van artikel 2.7 van de Wet natuurbescherming (natuurvergunning) voor het wijzigen van een veehouderij aan [locatie] in Leersum, afgewezen. [appellante sub 2] exploiteert een geiten- en paardenhouderij aan de [locatie] in Leersum. Het bedrijf wordt omsloten door landgoed Zuylestein. [appellant sub 1] was eigenaar van dit landgoed. De beheerstichting is, kortgezegd, opgericht om het voortbestaan daarvan te waarborgen. Het landgoed grenst aan het Natura 2000-gebied Kolland & Overlangbroek en ligt op enkele meters van het Natura 2000-gebied Rijntakken. Voor de exploitatie van de veehouderij is op 23 maart 2016 een natuurvergunning verleend voor 840 geiten, 275 opfokgeiten, 5 paarden en 2 pony’s. Deze natuurvergunning is verleend op basis van intern salderen. [appellante sub 2] heeft op 15 juli 2019 een natuurvergunning aangevraagd voor de uitbreiding en wijziging van de veehouderij. De aanvraag heeft betrekking op het houden van 800 geiten, 160 opfokgeiten, 5 paarden en 2 pony’s. Ten opzichte van de natuurvergunning van 23 maart 2016 neemt het aantal te houden geiten af. Wel wordt een nieuwe geitenstal gebouwd en wordt de indeling van de bestaande stallen gewijzigd. De geiten worden beweid en het land wordt bemest.

Bij uitspraak van 21 september 2022, ECLI:NL:RVS:2022:2739, heeft de Afdeling het door [appellante] ingestelde beroep tegen het besluit van TNO van 9 april 2021 gegrond verklaard, dat besluit vernietigd, bepaald dat TNO een nieuw besluit moet nemen. [appellante] heeft de minister van Defensie gevraagd om openbaarmaking van informatie over twee dierproeven. Met het besluit van 26 mei 2023 heeft TNO gevolg gegeven aan de opdracht van de Afdeling om een nieuwe zoekslag te verrichten naar de door [appellante] gevraagde informatie. De documenten die TNO heeft aangetroffen en onder de reikwijdte van het verzoek van [appellante] vallen, zijn door TNO gedeeltelijk openbaar gemaakt. Ten aanzien van een aantal documenten komt TNO tot de conclusie dat het niet gaat om informatie over het faciliteren van dierproeven, maar om onderzoeksgegevens die bij het uitvoeren van een dierproef door TNO alleen met een wetenschappelijk oogmerk tot stand zijn gekomen. Die informatie ziet volgens TNO niet op publieke informatie in de zin van de Woo.

Bij besluit van 20 april 2023 heeft de raad van de gemeente Bronckhorst het bestemmingsplan "Landelijk gebied; Veegplan 2023-1" (het veegplan) vastgesteld. [appellant] is eigenaar van een perceel aan de Rijnweg in het buitengebied van Hengelo (Gelderland) met daarop een stacaravan. In het vorige bestemmingsplan "Landelijk gebied Bronckhorst" uit 2017 had het perceel de enkelbestemming "Bos" en de stacaravan en het recreatieve gebruik daarvan waren in strijd met die bestemming. Het veegplan voorziet in een planologische regeling voor het recreatieve gebruik van de stacaravan met persoonsgebonden overgangsrecht voor de huidige eigenaren en hun kinderen. [appellant] is het niet eens met het veegplan voor zover daarin aan zijn perceel de enkelbestemming "Bos" met de functieaanduiding "specifieke vorm van wonen - persoonsgebonden overgangsrecht" is toegekend. Hij wenst een bestemming die recreatief gebruik van zijn stacaravan voor onbepaalde tijd toelaat. Volgens hem heeft de raad ten onrechte ervoor gekozen de stacaravan onder persoonsgebonden overgangsrecht te brengen.

Bij drie afzonderlijke besluiten van 18 juli 2022 heeft de minister van Justitie en Veiligheid drie verzoeken van [appellant] op grond van de Wet open overheid (Woo) afgewezen. De minister heeft het verzoek van [appellant] afgewezen, omdat zijn verzoek gaat over uitleg over het strafvorderlijk kader waarin is geregeld hoe stukken in een strafdossier worden opgenomen. Nu dat wettelijk kader opgenomen is in het Wetboek van Strafvordering en daarmee al openbaar is, is de Woo niet van toepassing. De rechtbank heeft overwogen dat uit vaste rechtspraak van de Afdeling, bijvoorbeeld de uitspraak van 8 februari 2023, ECLI:NL:RVS:2023:490, volgt dat bijzondere openbaarmakingsbepalingen, zoals die uit het Wetboek van Strafvordering, voorgaan op de Woo. De rechtbank heeft geoordeeld dat de minister de Woo-verzoeken daarom heeft mogen afwijzen. [appellant] betoogt dat hij om openbaarmaking van stukken heeft verzocht die niet tot het strafdossier behoren en daarom onder de reikwijdte van de Woo vallen. De rechtbank heeft ten onrechte anders geoordeeld.

Bij tussenuitspraak van 11 februari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:738 (de tussenuitspraak), heeft de Afdeling de raad opgedragen om binnen 16 weken na verzending van de tussenuitspraak het daarin geconstateerde gebrek in het besluit van 25 mei 2023 tot vaststelling van het bestemmingsplan "Gervenhof & Dorpsstraat e.o.", te herstellen. Het plan voorziet in de herontwikkeling van twee locaties in Putten. In deze zaak gaat het om een herontwikkeling aan de Gervenhof en de Achterstraat. Daar komt op de locatie van [woonwinkel] een nieuwe supermarkt, met daarboven 16 appartementen. Ook wordt een gebouw met 12 appartementen ontwikkeld. Aan de Achterstraat 77 komt een kringloopwinkel. De Afdeling heeft in de tussenuitspraak overwogen dat artikel 9.2 van de planregels wat betreft de parkeernormen geen dynamische verwijzing naar het parkeerbeleid bevat. De Afdeling heeft vervolgens geoordeeld dat de raad niet deugdelijk heeft gemotiveerd dat niet hoeft te worden gevreesd voor parkeeroverlast. In de parkeerbalans werd namelijk nog uitgegaan van het bestaan van vijf parkeerplaatsen, die moeten vervallen om het laden en lossen bij de nieuwe supermarkt mogelijk te maken.

Bij besluit van 7 juni 2022 heeft de raad voor rechtsbijstand een aan [appellant] verstrekte toevoeging voor rechtsbijstand ingetrokken. Bij besluit van 5 december 2022 heeft de raad het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Op 19 maart 2022 heeft de raad aan [appellant] een toevoeging verleend ten behoeve van rechtsbijstand door een advocaat voor het voeren van een procedure in civielrechtelijk geschil met een derde partij. Door de advocaat is bij de raad op 30 mei 2022 een verzoek ingediend om de toevoeging in te trekken. Daarbij is als reden opgegeven dat de zaak niet verder in behandeling wordt genomen, omdat er sprake is van een vertrouwensbreuk. De raad heeft aanleiding gezien om de toevoeging op grond van artikel 33, eerste lid, onder b van de Wet op de rechtsbijstand in te trekken. Volgens de rechtbank heeft de raad met juistheid vastgesteld dat partijen niet op één lijn zitten en dat er tussen hen onvoldoende vertrouwen bestaat.

Bij afzonderlijke besluiten van 14 januari 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Voorst aan [persoon A] een omgevingsvergunning verleend voor het aanpassen van de erfinrichting en het beplantingsplan en een omgevingsvergunning eerste fase verleend voor de bouw van een schapenstal. [persoon A], [persoon C] en [appellant A] zijn buren. Zij wonen respectievelijk op de adressen [locatie 1], [locatie 2] en [locatie 3] in Klarenbeek. De woning op het adres [locatie 1] is een voormalige boerderij. Deze boerderij is opgeknapt. De woningen van [persoon C] en [appellant A] zijn nieuw gerealiseerde schuurwoningen. De woningen liggen rond een hof. Voor dit project is het bestemmingsplan "[locatie 1], Klarenbeek" vastgesteld. Er zijn een functieveranderingsplan en erfinrichtingsplan opgesteld waar bewoners zich aan moeten houden. In artikel 6.4.1 van de planregels is kort gezegd bepaald dat de bouwwerken mogen worden gebruikt onder de voorwaarde dat binnen 5 jaar na inwerkingtreding van het bestemmingsplan uitvoering is gegeven aan de aanleg en instandhouding van de erfinrichtings- en landschapsmaatregelen conform het erfinrichtingsplan.

Bij besluit van 27 december 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Voorst aan [persoon A] en [persoon B] een omgevingsvergunning tweede fase verleend voor de bouw van een schapenstal. Aan deze vergunning zijn voorschriften verbonden. In dit geding is de omgevingsvergunning tweede fase voor de bouw van een schapenstal in geschil. [appellant A] en [appellant B] betogen dat de omgevingsvergunning eerste fase wel is verleend, maar niet meer bruikbaar is, omdat vergunninghouders niet aan de voorschriften van die vergunning kunnen voldoen. Deze situatie komt materieel overeen met de situatie waarin er nooit een vergunning eerste fase is verleend. Omdat niet kan worden voldaan aan de voorschriften van de vergunning eerste fase, had de vergunning tweede fase niet verleend mogen worden, aldus [appellant A] en [appellant B].

In het besluit van 29 september 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Lopik aan KRS Pluimvee B.V. een omgevingsvergunning verleend voor de aanleg van een nieuwe toegangsweg op een perceel ten westen van Lopikerweg west 49 in Lopik. KRS Pluimvee is eigenaar van een pluimveehouderij op het perceel Lopikerweg west 49 in Lopik. Zij heeft een omgevingsvergunning aangevraagd voor het realiseren van een nieuwe toegangsweg van de Lopikerweg west naar de pluimveehouderij. Het college heeft de omgevingsvergunning verleend, onder meer voor het gebruiken van gronden in strijd met het bestemmingsplan, zoals bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wabo. [appellant A] en [appellant B] wonen aan de [locatie], tegenover de locatie van de nieuwe toegangsweg. Zij zijn bang dat de nieuwe toegangsweg veel geluidsoverlast zal veroorzaken.

Bij besluit van 5 februari 2024 heeft de raad van de gemeente Elburg het bestemmingsplan "De Nieuwe Haven" vastgesteld. Het plangebied betreft gronden ten noorden van de historische kern van Elburg en bestaat uit het zuidelijkste gedeelte van het bedrijventerrein Kruismaten. Het plangebied wordt begrensd door de J.P. Broekhovenstraat (oostzijde), Havenkade (zuidzijde) en Slenk (westzijde). Binnen het plangebied is bebouwing aanwezig waarin onder meer een palingrokerij was gevestigd. Het plan voorziet in de mogelijkheid om maximaal 56 appartementen, voorzien van commerciële functies op de begane grond, te realiseren. De Botterstichting is gevestigd aan de Havenkade 39, direct tegenover het plangebied. Zij exploiteert een museum en repareert en renoveert botters. Uit haar statuten blijkt dat zij zich inzet voor het behoud van Elburger botters en het in stand houden van een visserijmuseum met werf en historische sleepshelling. Zij vreest met name voor een beperking van haar bedrijfsactiviteiten door de woningen die het plan mogelijk maakt. Elburg Foods en [appellant sub 3] vrezen voor een beperking van hun bedrijfsactiviteiten en gebruiksmogelijkheden door de komst van de woningen.

Bij besluit van 29 mei 2021 heeft de Dienst Toeslagen de zorgtoeslag voor [appellant sub A] voor toeslagjaar 2019 definitief vastgesteld op nihil. [appellant sub A] en [appellant sub B] zijn op 19 februari 2019 met elkaar getrouwd en staan vanaf 1 april 2019 ingeschreven op hetzelfde adres. In de besluiten van 29 mei 2021, 3 september 2021 en 8 januari 2022 heeft de Dienst Toeslagen de zorg- en huurtoeslagen in kwestie gewijzigd vastgesteld omdat het (gezamenlijk) toetsingsinkomen van [appellant sub A] en [appellant sub B] wijzigde. In de besluiten van 8 mei 2023 heeft de Dienst Toeslagen zich op het standpunt gesteld dat hij bij de vaststelling van de toeslagen gebruik moet maken van de inkomensgegevens van [appellant A] en [appellant B] zoals die bekend zijn in de Basisregistratie Inkomen (BRI). De gegevens in de BRI, zoals vastgesteld door de inspecteur van de inkomstenbelasting, zijn leidend. Als de Belastingdienst het inkomen aanpast, wordt de toeslag automatisch opnieuw berekend. De zorg- en huurtoeslag en het kindgebonden budget van [appellant A] en [appellant B] in de toeslagjaren 2019, 2020 en 2021 zijn herberekend na de vaststelling van het (gezamenlijk) toetsingsinkomen.

Bij besluit van 4 april 2022 heeft TNO het verzoek van [wederpartij] om openbaarmaking van informatie op grond van de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) afgewezen. [wederpartij] heeft TNO op 16 februari 2022 verzocht om openbaarmaking van de notities ‘Afbakening in de modellering van depositiebijdragen van individuele projectbijdragen fase 1 en 2’ en alle communicatie over de totstandkoming van deze notities tussen medewerkers van TNO met medewerkers van het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit, medewerkers van het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat, Wageningen University en Research, het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu en ingeschakelde derden. TNO heeft het verzoek van [wederpartij] afgewezen. Volgens TNO is de Wob niet van toepassing op de door [wederpartij] gevraagde informatie, omdat deze ziet op onderzoeksgegevens. De rechtbank heeft geoordeeld dat de Woo van toepassing is op de door [wederpartij] verzochte informatie. Daartoe overweegt de rechtbank dat uit de wettekst van de Woo en de bedoeling van de wetgever volgt dat een duidelijk onderscheid is gemaakt tussen onderzoeksgegevens van instellingen die onder de Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek (WHW) vallen, onderzoeksgegevens van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO) en onderzoeksgegevens van TNO. TNO betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat de Woo van toepassing is op informatie met een louter wetenschappelijk oogmerk.

Bij besluit van 4 april 2023 heeft de deken een verzoek van [appellant] op grond van de Wet open overheid (Woo) afgewezen. De deken heeft het verzoek bij het besluit van 4 april 2023 afgewezen, omdat het verzoek niet onder de reikwijdte van de Woo valt. Op grond van artikel 8.8 van de Woo en de bijlage bij de Woo geldt hiervoor de bijzondere openbaarmakingsbepaling uit artikel 45a van de Advocatenwet. Omdat [appellant] om stukken uit zijn eigen klachtdossier verzoekt, zijn er verder ook geen stukken die zien op het Woo-verzoek. De deken heeft dit standpunt bij het besluit van 26 juni 2023 gehandhaafd. De rechtbank heeft geoordeeld dat het standpunt van de deken dat er geen documenten zijn die zien op de beslissing van de deken om geen minnelijke schikking te beproeven, niet ongeloofwaardig is. [appellant] heeft niet aannemelijk gemaakt dat er documenten zouden bestaan.

Bij besluit van 26 juli 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Someren een aanvraag van [appellante] om een tegemoetkoming in planschade afgewezen. [appellante] is eigenaar van het gebouw en de grond van de percelen aan de [locatie] in Someren. Op 17 mei 2021 heeft [appellante] het college verzocht om tegemoetkoming in planschade die zij, in de vorm van waardevermindering van het gebouw en de grond van de percelen, heeft geleden door de inwerkingtreding van het bij raadsbesluit van 29 juni 2017 vastgestelde bestemmingsplan [locatie] in Someren. Volgens [appellante] heeft dat plan geleid tot een beperking van de gebruiksmogelijkheden van het gebouw, omdat het, anders dan onder het daarvoor geldende bestemmingsplan Someren-Dorp 2013, niet meer is toegestaan om een groot deel van de eerste verdieping van het gebouw te gebruiken voor detailhandel. Tevens werd de realisatie van onbenutte bouwmogelijkheden op de begane grond nutteloos, omdat gebruik ten behoeve van detailhandel hiervan niet meer mogelijk was.

Bij besluit van 16 december 2022 heeft de deken van de orde van advocaten in het arrondissement Oost-Brabant aan [appellant] medegedeeld dat een verzoek, gedaan op grond van de Wet open overheid (Woo), niet in behandeling wordt genomen. De deken heeft [appellant] op 22 november 2022 verzocht zijn verzoek te preciseren. Daarbij heeft de deken aangegeven op welke punten van het verzoek verduidelijking nodig is. [appellant] heeft op 28 november 2022 op het preciseringsverzoek gereageerd. Omdat het de deken nog steeds niet duidelijk was van welke documenten [appellant] met zijn verzoek openbaarmaking wenst, is geprobeerd telefonisch contact te hebben met [appellant]. Dat is niet gelukt, waarna de deken hem heeft verzocht zelf telefonisch contact op te nemen. [appellant] heeft vervolgens bij brief van 13 december 2022 gereageerd.

Bij besluit van 13 februari 2023 heeft de deken van de orde van advocaten in het arrondissement Midden-Nederland een verzoek van [appellant] op grond van de Wet open overheid (Woo) afgewezen. De deken heeft het verzoek bij het besluit van 13 februari 2023 primair niet-ontvankelijk verklaard, omdat het verzoek niet valt onder de reikwijdte van de Woo. De Woo is op grond van artikel 8.8 en de bijlage bij de Woo niet van toepassing op documenten die betrekking hebben op de toezichthoudende taak van de deken. De deken heeft het verzoek subsidiair afgewezen, omdat zij niet beschikt over documenten die betrekking hebben op MijnStrafdossier. Ook berusten er geen documenten onder haar waarin informatie is neergelegd over MijnStrafdossier. De deken heeft haar standpunt bij het besluit van 3 maart 2023 gehandhaafd.

Bij besluit van 20 juni 2024 heeft de raad van de gemeente Winterswijk het bestemmingsplan "Goossensweg, nabij 7" vastgesteld. Met het bestemmingsplan wordt onder meer aan een graslandperceel nabij het adres Goossensweg 7 in Winterswijk Meddo een woonbestemming toegekend. Het plangebied bevindt zich in het buitengebied van de gemeente Winterswijk, ten noordoosten van de woonkern Meddo. In het plangebied zijn restanten van een oude steenoven en een berkenboom gelegen. [partij] is de initiatiefnemer van het plan. Hij is voornemens om de voormalige steenfabriek ("Het Fabriek Goossens") op het perceel ongeveer na te bouwen om in gebruik te kunnen nemen als woning. Het gebouw wordt op de fundering van de oude steenfabriek gebouwd in klassieke stijl. [appellant A] en [appellant B] wonen op ongeveer 63 m van het plangebied op het adres [locatie] in Winterswijk Meddo. [appellant A] en [appellant B] vrezen dat het plan negatieve gevolgen heeft voor de cultuurhistorie en natuurwaarden van het gebied en om die reden niet vastgesteld had mogen worden.

In het besluit van 12 juli 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Pekela een omgevingsvergunning verleend voor de uitbreiding van een loods die is gelegen op een hoekperceel tussen twee wegen, de Aa-stroom en de Industrieweg-Oost in Oude Pekela. Deze uitspraak gaat over de verschoonbaarheid van een termijnoverschrijding. De rechtbank heeft geoordeeld dat de omstandigheden die [appellant] heeft aangevoerd niet leiden tot een verschoonbare termijnoverschrijding. [appellant] betoogt dat de rechtbank niet heeft onderkend dat de termijnoverschrijding wel verschoonbaar is. Volgens hem heeft de rechtbank bij die beoordeling een onjuist juridisch kader toegepast. Zij had volgens [appellant] moeten beoordelen of er bijzondere omstandigheden zijn die de indiener betreffen waardoor de termijnoverschrijding hem niet kan worden toegerekend.

In het besluit van 24 juni 2024 heeft de raad van de gemeente Veendam het bestemmingsplan "Torenstraat 86, Wildervank" vastgesteld. Het plan gaat over twee percelen aan de Torenstraat, kadastraal bekend als gemeente Wildervank, sectie L, nummers 205, 233, 482, 536 en 527, gelegen in Wildervank. Met de wijziging van de voorheen geldende bestemming "Maatschappelijk" naar "Wonen" maakt het plan het realiseren van een grondgebonden woning aan de Torenstraat 86 mogelijk. Daarnaast wordt het woonperceel aan de Torenstraat 84, waarop al een woning aanwezig is, vergroot. [appellanten] wonen aan de [locatie] in Wildervank. Hun perceel grenst aan het plangebied. Zij zijn het niet eens met het plan, voor zover daarin de bouw van een woning aan de Torenstraat 86 mogelijk wordt gemaakt en wordt voorzien in de aanleg van een ontsluitingsweg door het plangebied van de Torenstraat naar het parkeerterrein aan de Raadhuisstraat. Het plan leidt volgens hen tot een onaanvaardbare aantasting van hun privacy en uitzicht. Daarnaast kan het plan onderhoud aan hun garage belemmeren en veroorzaakt de voorziene ontsluiting extra overlast. Ook achten zij de ruimtelijke inpassing van de nieuwe woning niet aanvaardbaar.

In het besluit van 3 juli 2024 heeft de raad van de gemeente Westerwolde het bestemmingsplan "Buitengebied, Tjabbesstreek en Oosteinde 44" vastgesteld. Het plan gaat over het perceel aan de Tjabbesstreek, kadastraal bekend als gemeente Wedde, sectie I, nummers 1494 en 1495, en het perceel Oosteinde 44, beide gelegen in Blijham. Vanwege het vervallen van de manegefunctie op het perceel Oosteinde 44 is in het plan aan dit perceel een woonbestemming toegekend. Daarnaast maakt het plan, door de sloop van de manege, de bouw van een woning op het perceel aan de Tjabbesstreek mogelijk. Hierbij heeft de raad toepassing gegeven aan de Ruimte-voor-Ruimteregeling uit de omgevingsverordening Provincie Groningen 2016 (hierna: Omgevingsverordening). [appellant A] en [appellant B] wonen aan de [locatie] te Blijham. Hun perceel grenst aan het plangebied. Zij zijn het niet eens met het plan, voor zover daarin de bouw van de woning op het perceel aan de Tjabbesstreek mogelijk wordt gemaakt. Het plan is volgens hen in strijd met de Omgevingsverordening.

In het besluit van 16 juli 2024 heeft de raad van de gemeente Tynaarlo het bestemmingsplan "Zuidlaren - Laarhove" vastgesteld. Het bestemmingsplan maakt onder meer de bouw van maximaal 285 woningen mogelijk. Het plangebied ligt aan de oostkant van de kern van Zuidlaren en kan onderverdeeld worden in twee deelgebieden. Deelgebied 1 betreft de achterzijde van de gronden van het voormalig beurscomplex Prins Bernhardhoeve en de gronden van een manege. Hier is de woonwijk "Laarhove" voorzien. Onder het voorheen geldende bestemmingsplan "Zuidlaren Kern" hadden deze gronden de bestemmingen "Beurscomplex", "Groenvoorzieningen" en "Recreatieve doeleinden". Deelgebied 2 betreft de gronden van een voormalige waterzuiveringsinstallatie. Onder het voorheen geldende bestemmingsplan "Buitengebied Tynaarlo" hadden deze gronden de bestemming "Bedrijf - Openbaar nut" met de functieaanduiding "waterzuiveringsinstallatie". De gronden behouden deze bestemming, maar de waterzuiveringsinstallatie wordt wegbestemd. [appellant A] en [appellant B] zijn eigenaren van het Laarwoud, een historische havezate ten noordwesten van het plangebied en aan de oostzijde van het centrum van Zuidlaren. Het Laarwoud is een rijksmonument. Zij vrezen dat de monumentale- en cultuurhistorische waarden van het park van het Laarwoud worden aangetast door de komst van de woonwijk en komen daarom op tegen de vaststelling van het bestemmingsplan.

Bij besluit van 12 september 2023 heeft de minister voor Rechtsbescherming een verzoek van [appellant] om afgifte van een Verklaring Omtrent het Gedrag (VOG) afgewezen. [appellant] heeft de staatssecretaris verzocht een VOG af te geven voor een functie als begeleider zomerkampen bij Club Adventure B.V. Hij wil daar graag werken, omdat in zijn jeugd de zomerkampen hem door een moeilijke periode hebben geholpen. Dat wil hij meegeven aan andere kinderen. De werkgever heeft bij de aanvraag aangegeven dat het specifieke screeningsprofiel ‘personen’ is. De staatssecretaris heeft geen VOG verleend, omdat [appellant] is veroordeeld voor een zedendelict. De rechtbank heeft dit besluit rechtmatig geacht. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de staatssecretaris hem geen VOG hoefde te verlenen. Hij is weliswaar veroordeeld voor een zedendelict, maar de kans op recidive is volgens hem nihil.

Bij besluit van 23 maart 2023 heeft het College van procureurs-generaal een verzoek van [appellant] op grond van de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) niet ingewilligd. Het College heeft het verzoek bij het besluit van 23 maart 2023 niet ingewilligd omdat [appellant] geen beroep op het rectificatierecht toekomt. Uit artikel 2, tweede lid, aanhef en onder d, van de AVG, volgt dat de AVG niet van toepassing is op de verwerking van persoonsgegevens in een tenlastelegging. Het College heeft dit standpunt bij het besluit van 10 januari 2024 gehandhaafd. De rechtbank heeft overwogen dat zij bevoegd is kennis te nemen van het beroep van [appellant] tegen het besluit van 10 januari 2024. De rechtbank heeft evenwel geoordeeld dat [appellant] geen procesbelang toekomt. Volgens de rechtbank kan [appellant] met deze procedure niet bereiken dat de tenlastelegging in de strafzaak wordt aangepast. De rechtbank heeft het beroep [appellant] daarom niet-ontvankelijk verklaard.

In het besluit van 18 juli 2024 heeft de raad van de gemeente Borger-Odoorn het bestemmingsplan "Borger, Borger dorp" vastgesteld. Met het plan wordt de kern Borger van een nieuwe planologische regeling voorzien. Het plan is een actualisatie van voorgaande bestemmingsplannen en beheersverordeningen en is conserverend van aard. De regelingen uit de verschillende plannen en verordeningen sloten namelijk niet meer goed op elkaar aan en waren soms niet meer actueel. Ook zijn er in het verleden in het plangebied verschillende omgevingsvergunningen verleend en diverse perceelsgebonden bestemmingsplannen vastgesteld. Deze zijn ook meegenomen. [appellanten] wonen in het plangebied aan de [locatie] en komen op tegen de vaststelling van het plan. Aan hun perceel is onder meer de bestemming "Wonen" toegekend. Voor hun perceel was eerder de beheersverordening "Borger dorp" van toepassing. De beheersverordening kende aan hun perceel de bestemming "Dorpsgebied" toe.

Bij besluit van 26 juli 2023 heeft de deken aan [appellant] medegedeeld dat een verzoek, gedaan op grond van de Wet open overheid (Woo), niet in behandeling wordt genomen. De deken kan uit het verzoek niet afleiden van welke documenten [appellant] openbaarmaking verzoekt. Ondanks de verzoeken daartoe van de deken heeft [appellant] zijn verzoek niet nader gepreciseerd. De deken heeft dit standpunt bij het besluit van 14 september 2023 gehandhaafd. De rechtbank heeft geoordeeld dat de deken zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat het Woo-verzoek te algemeen en te onduidelijk is geformuleerd.

Bij besluit van 19 september 2024 heeft de raad van de gemeente Hulst het bestemmingsplan "Buitengebied Hulst 2023" gewijzigd vastgesteld. Het bestemmingsplan voorziet in de bundeling van de gewijzigde regels en ontwikkelingen binnen het buitengebied van Hulst sinds het in 2013 vastgestelde bestemmingsplan "Buitengebied". Dit is gebeurd naar aanleiding van diverse planologische procedures die zijn doorlopen, zoals partiële herzieningen, wijzigingsplannen en paraplubestemmingsplannen. De kernen - met uitzondering van Emmadorp, Absdale en andere gehuchten en buurtschappen - maken geen deel uit van het plan. [appellant] staat in de Basisregistratie Personen ingeschreven op het adres [locatie] in de kern van Vogelwaarde. Dit adres ligt op ongeveer 300 meter afstand van het plangebied, zijnde het buitengebied. Hij heeft bezwaren over de gevolgen voor de cultuurhistorische, landschappelijke en ecologische waarden van het poldergebied. Het gaat [appellant] daarbij voornamelijk om de kreekrestanten in de Kruispolder. Hij heeft ook een zienswijze ingediend over het ontwerpbestemmingsplan.

In het besluit van 26 april 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Arnhem aan [bedrijf] een omgevingsvergunning verleend voor de bouw van 11 appartementen op de locatie Compagnieplaats 180 t/m 200(e), kadastrale percelen sectie C, nummers 9306 en 9307 (het perceel). Op het perceel is het bestemmingsplan "Saksen Weimar", vastgesteld op 30 november 2009, van toepassing. [bedrijf] heeft op 24 december 2021 een vergunning aangevraagd voor de bouw van een woontoren met 11 appartementen op het perceel. Volgens het college is het bouwplan in overeenstemming met het bestemmingsplan, is het aannemelijk dat het bouwplan voldoet aan het Bouwbesluit en de bouwverordening, en voldoet het bouwplan aan de redelijke eisen van welstand. Omdat zich daarom geen weigeringsgronden als bedoeld in artikel 2.10 van de Wabo voordoen, heeft het college de omgevingsvergunning verleend voor de activiteit bouwen als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wabo.

Bij brief van 21 april 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid het verzoek van [appellant], om te interveniëren in de zaken waarin [appellant] klachten heeft ingediend bij de Nederlandse Orde van Advocaten, Raden van Discipline en het Hof van Discipline, geweigerd. [appellant] heeft verschillende klachten ingediend bij de Nederlandse Orde van Advocaten, de Raad van Discipline en het Hof van Discipline. Volgens [appellant] functioneren deze klachtenprocedures niet. Bij brief van 31 maart 2023 heeft [appellant] de staatssecretaris daarom gevraagd om, kort gezegd, hem te helpen bij het krijgen van ‘rechtstoegankelijkheid’. Bij brief van 21 april 2023 heeft de staatssecretaris daarop geantwoord dat hij, anders dan [appellant] verzoekt, als staatssecretaris, niet kan interveniëren in individuele zaken. Hiertegen heeft [appellant] per brief van 31 mei 2023 bezwaar gemaakt. Bij brief van 15 juni 2023 heeft de staatssecretaris aan [appellant] laten weten dat hij geen aanleiding ziet op terug te komen op zijn brief van 21 april 2023. Op 6 juli 2023 heeft [appellant] beroep ingesteld tegen deze brief.

[appellant sub 2] heeft beroep ingesteld tegen het niet tijdig beslissen door de deken van de Orde van Advocaten Den Haag op zijn verzoek om met toepassing van artikel 13 van de Advocatenwet hem een advocaat aan te wijzen. Op 29 maart 2024 heeft [appellant sub 2] de deken verzocht om met toepassing van artikel 13 van de Advocatenwet een advocaat aan te wijzen naar aanleiding van het verdwijnen van een tweetal voertuigen na een aanhouding van hem op 7 maart 2007. De deken heeft daar niet op gereageerd, waarna [appellant sub 2] de deken per e-mail van 31 mei 2024 in gebreke heeft gesteld in verband met het niet tijdig beslissen op zijn verzoek. Op 4 juli 2024 heeft [appellant sub 2] een beroep niet tijdig ingesteld bij de rechtbank. Bij beschikking van 16 juli 2024 heeft de deken zijn verzoek als kennelijk ongegrond afgewezen. De deken heeft [appellant sub 2] in de afwijzing erop gewezen dat hij binnen zes weken na bekendmaking van de beschikking beklag kan doen bij het Hof van Discipline.

Bij besluit van 27 mei 2020 heeft de raad voor rechtsbijstand een aanvraag van [appellant] om gesubsidieerde rechtsbijstand afgewezen. Bij besluit van 24 september 2020 heeft de raad het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Op 25 mei 2020 heeft [appellant] een aanvraag ingediend voor een toevoeging voor het verlenen van rechtsbijstand voor de voortzetting van een procedure bij het gerechtshof Amsterdam over de nakoming van een licentieovereenkomst. De raad heeft de aanvraag afgewezen, omdat het verzoek betrekking heeft op een zelfstandig beroep of bedrijf waarvoor geen rechtsbijstand wordt verleend tenzij een van de uitzonderingen van artikel 12, tweede lid, aanhef en onder e, van de Wet op rechtsbijstand zich voordoet. Die doen zich niet voor. De raad heeft de afwijzing in bezwaar daarom gehandhaafd.

In het besluit van 22 januari 2025 heeft de raad van de gemeente Leeuwarden het bestemmingsplan "Leeuwarden - Herbestemming kantoorpand De Friesland" vastgesteld. In het besluit van 22 januari 2025 heeft de raad het bestemmingsplan "Leeuwarden - Herbestemming kantoorpand De Friesland" vastgesteld. Het plangebied betreft het perceel van het voormalige kantoorpand van De Friesland Zorgverzekeraar aan de Harlingertrekweg 53 in Leeuwarden. Het plan maakt woningbouw mogelijk op het perceel. Het plan staat maximaal 150 woningen toe. Het voornemen is om de ontwikkeling in twee fasen te realiseren. In de eerste fase wordt in de zuidwestelijke hoek van het perceel een nieuwe woontoren gebouwd waarin maximaal 35 appartementen worden gerealiseerd. Op de begane grond wordt ruimte geboden aan kleinschalige commerciële voorzieningen. In de tweede fase wordt het bestaande kantoorpand getransformeerd tot woongebouw. Er wordt dan op enkele plekken een extra bouwlaag gerealiseerd en er worden balkons toegevoegd. In de plint van het bestaande kantoorpand wordt rekening gehouden met een invulling met kleinschalige commerciële functies. [appellant] en anderen wonen op woonboten die direct aan de kade van deze weg liggen. Zij kunnen zich niet verenigen met het deel van het plan dat de realisatie van de nieuwe woontoren met kleinschalige commerciële voorzieningen in de zuidwestelijke hoek van het perceel mogelijk maakt.

Bij besluit van 19 april 2023 heeft de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid [wederpartij] een schriftelijke ‘waarschuwing preventieve stillegging van werk’ gegeven. [wederpartij] beheert een online platform waarop consumenten maaltijden kunnen bestellen en laten bezorgen. De minister heeft haar op grond van artikel 17b van de Wet arbeid vreemdelingen (de Wav) een schriftelijke waarschuwing preventieve stillegging van werk gegeven. Dit houdt in dat de minister bij een herhaling van een overtreding van artikel 2, eerste lid, van de Wav of een soortgelijke overtreding, [wederpartij] kan bevelen de werkzaamheden te staken of niet aan te vangen om verdere herhaling van overtredingen te voorkomen. De minister heeft aan het waarschuwingsbesluit ten grondslag gelegd dat [wederpartij] meerdere malen het verbod op illegale tewerkstelling als bedoeld in artikel 2, eerste lid, van de Wav heeft overtreden. Deze boetebesluiten stonden nog niet in rechte vast op het moment dat de minister het waarschuwingsbesluit nam. Omdat [wederpartij] verschillende keren het verbod op illegale tewerkstelling heeft overtreden, stelt de minister zich op het standpunt dat hij bevoegd is het waarschuwingsbesluit aan [wederpartij] op te leggen. De minister berust in het oordeel van de rechtbank dat hij het waarschuwingsbesluit niet deugdelijk heeft gemotiveerd. De minister betoogt echter dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat de rechtsgevolgen van het waarschuwingsbesluit niet in stand kunnen blijven.

Bij brief van 19 mei 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Beuningen bekendgemaakt dat op 9 mei 2023 van rechtswege een omgevingsvergunning aan [appellante] is gegeven voor het plaatsen van een schutting aan de [locatie A] in Beuningen. [appellante] woont aan de [locatie A] in Beuningen. Zij heeft een hederaschutting van 1,90 m hoog en 7,50 m lang voor de voorgevelrooilijn van haar woning geplaatst. De schutting bestaat uit een metalen gaashekwerk bekleed met een hederaplant. Deze schutting vervangt een coniferenhaag. Het bestemmingsplan "Kern Beuningen" staat een erfafscheiding van maximaal 1 m hoog toe. Daarom heeft [appellante] op 13 maart 2023 een omgevingsvergunning aangevraagd. Het college heeft deze aanvraag op 5 mei 2023 geweigerd. Het weigeringsbesluit is echter op 9 mei 2023, na het verstrijken van de beslistermijn aan [appellante] toegezonden. Hierdoor is op 9 mei 2023 een omgevingsvergunning van rechtswege gegeven. [partij] woont aan de [locatie B], naast de woning van [appellante]. Het college heeft de van rechtswege gegeven omgevingsvergunning op 14 november 2023 herroepen. Het door [appellante] tegen dit besluit ingestelde beroep heeft de rechtbank ongegrond verklaard.

Bij besluit van 22 december 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Leudal, voor zover hier van belang, de aanvraag van Bond Heemschut om een gedeelte van het middendeel van het klooster Mariabosch als monument aan te wijzen, afgewezen. In Baexem, gemeente Leudal, staat het kloostercomplex Mariabosch. Dit bestaat uit drie delen: de Kloosterkapel uit het jaar 1933, het middendeel uit 1877 inclusief tussendeel uit 1934 en het Poortgebouw uit 1954. Het deel waar het in deze zaak over gaat, het Oude Klooster, maakt deel uit van het middendeel, dat ingeklemd zit tussen de Kloosterkapel en het Poortgebouw. In 2012 zijn sommige onderdelen van het kloostercomplex als gemeentelijk monument aangewezen, zoals de Kloosterkapel, het Poortgebouw, de Lourdesgrot, het tuinhuis in chaletstijl, de muur om de kloostertuin en de bruggen over de beken. Het Oude Klooster is destijds niet als monument aangewezen, omdat het middendeel zou worden afgebroken in verband met vervanging door nieuwbouw. Op 1 juni 2019 heeft Bond Heemschut het college verzocht om het Oude Klooster alsnog als monument aan te wijzen. Zij is van mening dat het Oude Klooster, dat stamt uit het jaar 1877, als oudste deel van het kloostercomplex en vanwege de geschiedenis die daaraan kleeft, een grote cultuurhistorische waarde heeft. Zij wil daarom dat dat deel bewaard blijft.

Bij besluit van 3 maart 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Gemert-Bakel een verzoek van [appellant] op grond van de Wet openbare overheid (Woo), afgewezen. [appellant] heeft op 17 februari 2023 bij het college een verzoek gedaan op grond van de Woo. [appellant] heeft verzocht om alle correspondentie, in welke vorm dan ook, die tussen de provincie en de gemeente heeft plaatsgevonden over zijn dossier. Het college heeft dit verzoek bij besluit van 3 maart 2023 afgewezen, omdat de documenten waar [appellant] om verzoekt al openbaar zijn. Bij besluit van 14 juni 2023 heeft het college het daartegen ingediende bezwaar van [appellant] niet-ontvankelijk verklaard. Op 29 maart 2024 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep gegrond verklaard en het college opgedragen een nieuw besluit op bezwaar te nemen. Met het nieuwe besluit van 14 mei 2024 heeft het college het bezwaar van [appellant] ongegrond verklaard. Het college heeft in het nieuwe besluit een nadere toelichting gegeven over hoe het de zoekslag heeft uitgevoerd. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte tot het oordeel is gekomen dat het aannemelijk is dat er geen emailberichten van de kabinetschef zijn gevonden bij het college. Deze kabinetschef heeft destijds zelf tegenover hem gesteld dat zij deze emailberichten naar de gemeente gestuurd heeft. Het college ziet ten onrechte af van het inschakelen van een digitaal opsporingsbedrijf, aldus [appellant].

Bij besluit van 29 augustus 2023 heeft de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan [appellant] een bestuurlijke boete opgelegd. [appellant] heeft een eenmanszaak volgens een franchiseformule van een pizzaketen. Bij een inspectie heeft de minister onder meer overtredingen geconstateerd van het verbod op kinderarbeid, zoals neergelegd in artikel 3:2 van de Arbeidstijdenwet. Hieraan ligt ten grondslag dat in de periode van 29 september 2022 tot en met 26 oktober 2022 op 59 momenten door zes werknemers jonger dan zestien jaar arbeid is verricht, bestaande uit het zonder toezicht op een elektrische fiets, onder tijdsdruk, bezorgen van maaltijden. Daarbij bestond het gevaar om te worden overvallen wegens het contant afrekenen met klanten aan de deur. Ook werd er regelmatig nog na 21:00 uur arbeid verricht. Volgens de rechtbank heeft de minister terecht aan [appellant] een bestuurlijke boete opgelegd wegens de overtredingen van de Atw. De minister mocht uitgaan van het boeterapport en niet wordt betwist dat zes te jonge werknemers in een middelgroot bedrijf als fietskoerier werkzaamheden hebben verricht.

Bij besluit van 9 maart 2023 heeft de Dienst Toeslagen een aanvraag van [appellant] voor een incidentele noodvoorziening van € 500,00 op grond van de Wet hersteloperatie toeslagen (Wht) afgewezen. Bij besluit van 9 maart 2023 heeft de Dienst Toeslagen de aanvraag van [appellant] van 16 januari 2023 voor een incidentele noodvoorziening afgewezen, omdat [appellant] niet voldoet aan de voorwaarden van artikel 2:18, eerste lid, aanhef, onder a, en onder 1 en 2, van de Wht. Er is geen sprake van een acute financiële noodsituatie die valt onder de reikwijdte en het doel van de noodvoorziening. De noodvoorziening is namelijk niet bedoeld voor de door [appellant] gestelde huurachterstand en deurwaarderskosten. Daarnaast is het niet aannemelijk geworden dat de financiële situatie van [appellant] mogelijk het gevolg is van één van de in artikel 2:18 Wht beschreven situaties. [appellant] is niet betrokken geweest bij een CAF-onderzoek. Het is evenmin aannemelijk dat [appellant] institutioneel vooringenomen is behandeld door de Belastingdienst/Toeslagen. Verder is [appellant] niet een persoonlijke betalingsregeling of een buitengerechtelijke schuldregeling geweigerd voor een terugvordering van de huurtoeslag, zorgtoeslag of kindgebonden budget, vanwege een onterechte kwalificatie van opzet of grove schuld.

Bij besluit van 9 december 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam een handhavingsverzoek van Postillion in verband met geluidsoverlast afgewezen. Postillion exploiteert een hotel en congrescentrum aan de kruising Rodezand-Meent te Rotterdam. Paddy Murphy’s Irish Pub ligt onder het hotel. Aan het Rodezand ligt naast de stoep een parkeerstrook van 49 meter. Deze zaak gaat over een verkeersbesluit dat het college heeft genomen over deze parkeerstrook, waar de Pub gedurende het terrasseizoen een terras op wil exploiteren, en over een handhavingsverzoek van Postillion vanwege geluidsoverlast vanuit de Pub. De parkeerstrook aan het Rodezand is op grond van eerdere verkeersbesluiten ingericht als laad- en losplaats voor goederen tussen 08.00 en 18.00 uur, en als standplaats voor keurmerktaxi’s tussen 18.00 en 08.00 uur. Bij brief van 31 mei 2022 heeft wethouder Bokhove aangekondigd een verkeerbesluit te willen nemen dat de bestaande situatie zal wijzigen, waardoor de Pub tijdens het terrasseizoen een deel van deze laad- en losplaats en de taxistandplaats in gebruik mag nemen voor een terrasvlonder. Bij brief van 2 mei 2023 heeft de wethouder herhaald dat hij die lijn, gewijzigd, wil voortzetten.

Bij besluit van 8 december 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Berg en Dal geweigerd om [appellant A] en [appellante B] een omgevingsvergunning te verlenen voor het in afwijking van het bestemmingsplan hobbymatig houden van twee paarden op het perceel aan de [locatie] in Beek. [appellant A] en [appellante B] wonen aan de [locatie] in Beek. [appellant A] en [appellante B] willen op het achterste perceelgedeelte hobbymatig twee paarden houden en hebben het college gevraagd daarvoor een omgevingsvergunning te verlenen. [appellant A] en [appellante B] betogen dat de rechtbank niet heeft onderkend dat het hobbymatig houden van twee paarden op het achterste deel van hun perceel in overeenstemming is met de bestemming "Natuur", zodat daarvoor geen omgevingsvergunning als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wabo nodig is. Volgens hen valt het houden van de paarden onder meerdere onderdelen van de voor de bestemming "Natuur" in artikel 14.1 van de planregels opgenomen bestemmingsomschrijving.

Bij besluit van 12 december 2022 heeft de burgemeester van Amsterdam de aan LAB111 verleende exploitatievergunning verlengd met vijf jaar. Sinds 2024 exploiteert LAB111 een culturele bioscoop in Amsterdam. In het pand waarin zij is gevestigd verhuurt LAB111 zalen aan creatieve ondernemers en kunstenaars. Ook exploiteert zij in het pand een horecagelegenheid waar gegeten en gedronken kan worden. De burgemeester heeft de exploitatievergunning van LAB111 voor een alcoholverstrekkend bedrijf zonder terras voor de exploitatie van additionele horeca op het adres Arie Biemondstraat 111 verlengd met vijf jaar, en daarbij de volgende openingstijden toegestaan: zondag tot en met donderdag van 07.00 tot 01.00 uur; vrijdag en zaterdag van 07.00 tot 03.00 uur. De omwonenden hebben bezwaar gemaakt tegen dit besluit. Volgens hen mocht LAB111 met de oude vergunning tot 00.00 uur open zijn en ervaren zij met die openingstijden al veel overlast van de activiteiten en horeca-exploitatie van LAB111. Dat zal met ruimere openingstijden alleen maar meer worden.

Bij besluit van 5 april 2024 heeft het college van burgemeester en wethouders van Utrecht de parkeerstrook aan de parkzijde van de straat Wilhelminapark, tussen de kruispunten met de Burgermeester Reigerstraat en Oudwijk, aan de openbaarheid onttrokken. Wat betreft de voorgeschiedenis van deze zaak verwijst de Afdeling naar haar uitspraak van 28 juli 2021, ECLI:NL:RVS:2021:1663. Het college heeft naar aanleiding van deze uitspraak een nieuw besluit genomen en de parkeerstrook aan de parkzijde van de straat Wilhelminapark aan de openbaarheid onttrokken. Tegen dit besluit heeft [partij] beroep bij de rechtbank ingesteld. De rechtbank heeft het beroep van [partij] niet-ontvankelijk verklaard, omdat hij gedurende de beroepsprocedure is verhuisd. [partij] heeft daarom geen procesbelang meer, aldus de rechtbank. Tegen deze uitspraak hebben [appellant] en anderen, die bij de rechtbank als derde-partij zijn aangemerkt, hoger beroep ingesteld. [appellant] en anderen zijn het niet eens met het oordeel van de rechtbank. Zij voeren aan dat [partij] in beroep en nog voordat hij was verhuisd kenbaar heeft gemaakt dat hij het beroepschrift niet alleen voor zichzelf, maar ook namens een groot deel van de bewoners en bedrijven gevestigd aan Wilhelminapark, heeft ingediend.

Bij besluit van 5 oktober 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Tilburg [appellant] opgedragen het gebruik van het pand aan de [locatie] in Tilburg voor vier appartementen te beëindigen. Als [appellant] dit niet doet, dan moet zij een dwangsom van € 5.000,00 betalen per constatering, met een maximum van € 25.000,00. Deze dwangsom wordt niet vaker dan eens per week verbeurd. [appellant] is de eigenaar van het pand aan de [locatie] in Tilburg. Dat pand is verbouwd tot vier appartementen, die [appellant] verhuurt. Het bestemmingsplan staat maar één woning toe. Daarom heeft het college aan [appellant] een zogenoemde ‘last onder dwangsom’ opgelegd, waarin staat dat zij het pand alleen nog maar voor één woning mag gebruiken. De curator is het hier niet mee eens, omdat de splitsing is uitgevoerd door de vorige eigenaar. Verder zijn er volgens de curator bijzondere omstandigheden waardoor het college had moeten afzien van handhaving. Ook vindt de curator de dwangsom te hoog.

Bij besluit van 15 september 2023 heeft de Dienst Toeslagen de huurtoeslag van [appellante] over het jaar 2022 lager vastgesteld op € 552,00 en € 3.502,00 van haar teruggevorderd. De Dienst Toeslagen heeft bij besluit van 28 december 2021 aan [appellante] een voorschot van € 4.027,00 op haar huurtoeslag over het jaar 2022 verleend. In de loop van dit jaar heeft haar voormalige werkgever achterstallig loon, een transitievergoeding, een vakantietoeslag en een vergoeding voor ongebruikte vakantiedagen aan haar uitgekeerd. Naar aanleiding hiervan heeft een inspecteur van de Belastingdienst haar jaarinkomen over het jaar 2022 hoger vastgesteld en heeft de Dienst Toeslagen het besluit van 15 september 2023 genomen. Aan het besluit van 26 augustus 2024 heeft de Dienst Toeslagen ten grondslag gelegd dat de nabetaling van achterstallig loon over het jaar 2021 buiten beschouwing had moeten blijven bij de herberekening van het recht op huurtoeslag over het jaar 2022. Op 26 maart 2026 heeft de Dienst dit recht definitief berekend en vastgesteld op € 2.189,00.

Bij besluit van 5 maart 2024 heeft de minister van Infrastructuur en Waterstaat aan [appellant] een boete opgelegd van € 4.400,00 wegens het overtreden van het Arbeidstijdenbesluit vervoer. Op 31 mei 2023 is [appellant] door politieagenten gecontroleerd op naleving van de arbeidstijdenregelgeving. Bij deze controle hebben de politieagenten geconstateerd dat [appellant] gebruik heeft gemaakt van een bestuurderskaart die niet op zijn naam stond, maar op die van zijn moeder. Omdat dit in strijd is met artikel 2.4:4, eerste lid, aanhef en onder e, van het Arbeidstijdenbesluit vervoer, heeft de minister aan [appellant] een boete van € 4.400,00 opgelegd. In bezwaar heeft de minister deze boete gematigd en vastgesteld op € 1.500,00 omdat [appellant] als werknemer en niet als werkgever moet worden aangemerkt. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte de besluitvorming van de minister in stand heeft gelaten. Volgens [appellant] had de rechtbank niet aan de verkeerde datum van de constatering van de overtreding voorbij kunnen gaan.

Bij besluit van 12 maart 2024 heeft het college van burgemeester en wethouders van Tilburg het handhavingsverzoek van [appellante] over het gebruik van een bedrijfswoning aan de [locatie] in Berkel-Enschot afgewezen. [appellante] exploiteert een bedrijf aan de [locatie] in Berkel-Enschot. Op het naastgelegen perceel, aan de [locatie], wonen [persoon B] en [persoon C]. Volgens [appellante] mogen [persoon B] en [persoon C] daar niet wonen. Op het perceel mag er één bedrijfswoning zijn die verbonden is met zijn bedrijf aan de [locatie]. Dat is de woning van [persoon B] en [persoon C] niet. Bovendien hebben [persoon B] en [persoon C] volgens [appellante] geen bedrijf, waardoor de woning geen bedrijfswoning kan zijn. [appellante] wil dat het college handhavend optreedt. Volgens het college exploiteert [persoon B] het bedrijf van [bedrijf A] aan de [locatie] en hoort de woning, die als bedrijfswoning is vergund, bij dat bedrijf. Bewoning is daarom wel toegestaan en het college heeft het handhavingsverzoek van [appellante] afgewezen.

Bij besluit van 30 november 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van 's-Hertogenbosch het handhavingsverzoek van [wederpartij] gedeeltelijk afgewezen. Bij besluit van 9 juli 2024 heeft het college het door [wederpartij] daartegen gemaakte bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. Bij mondelinge uitspraak van 22 juli 2025 heeft de rechtbank het door [wederpartij] daartegen ingestelde beroep gegrond verklaard, het besluit van 9 juli 2024 vernietigd en het college opgedragen een nieuw besluit te nemen op het bezwaar met inachtneming van de uitspraak.

Bij besluit van 15 mei 2024 heeft het college van burgemeester en wethouders van Nieuwkoop de aangifte van [appellant] om een adres in de Basisregistratie personen (Brp) te registreren als zijn briefadres, afgewezen. Op 4 april 2024 heeft [appellant] het college verzocht om hem in de gemeente Nieuwkoop in te schrijven op een briefadres. Bij de aangifte heeft hij aangegeven de komende drie maanden op een camping te zullen verblijven in een andere gemeente. Het college heeft op 15 mei 2024 het verzoek afgewezen omdat [appellant] al over een woonadres beschikte, namelijk het adres van de door [appellant] bij de aanvraag genoemde de camping. In het besluit op bezwaar heeft het college zijn besluit gehandhaafd. Op 30 mei 2024 is [appellant] ingeschreven in de Brp op een ander woonadres. De rechtbank heeft geoordeeld dat [appellant] niet-ontvankelijk is in zijn beroep omdat hij op dat moment geen procesbelang meer had. [appellant] beschikt sinds 30 mei 2024 namelijk over een vast woonadres en daarom had hij geen belang meer bij het verkrijgen van een briefadres.

Bij besluit van 18 augustus 2023 heeft de minister van Sociale zaken en werkgelegenheid aan [bedrijf] een bestuurlijke boete van € 24.000,00 opgelegd wegens vier overtredingen van artikel 2, eerste lid, van de Wet arbeid vreemdelingen. bedrijf] is een restaurant waar onder meer vier uit China afkomstige koks werkzaam waren. Tijdens een controle op 22 februari 2022 hebben arbeidsinspecteurs van de Nederlandse Arbeidsinspectie onderzoek gedaan naar de gecombineerde vergunningen voor verblijf en arbeid (gvva) als ‘specialiteitenkok Chinese keuken’ die voor deze koks zijn afgegeven. De minister heeft vervolgens een bestuurlijke boete aan [bedrijf] opgelegd voor overtredingen van artikel 2, eerste lid, van de Wav, omdat de feitelijke werkzaamheden van de vier koks gedeeltelijk niet vallen onder de voor hen verleende gvva’s. De koks zouden namelijk ook schoonmaakwerkzaamheden in het restaurant hebben verricht. Zij worden hierna aangeduid zoals in het besluit van 17 mei 2024 en de uitspraak van de rechtbank: V1 ([persoon B]), V2 ([persoon C]), V3 ([persoon D]) en V4 ([persoon E]). In bezwaar is de minister bij zijn standpunt over de overtredingen en de op grond daarvan opgelegde boete gebleven.

Bij besluit van 12 september 2023 heeft de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan [appellante sub b] een bestuurlijke boete van € 11.250,00 opgelegd wegens overtreding van de Arbeidstijdenwet (Atw). Bij besluit van 30 oktober 2023 heeft de minister aan [appellante sub b] een bestuurlijke boete van € 40.000,00 opgelegd wegens overtreding van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag (Wml). [appellante sub b] is een restaurant waar onder meer vier uit China afkomstige koks werkzaam waren. Inspecteurs van de Nederlandse Arbeidsinspectie hebben wegens het niet verstrekken van bescheiden waaruit blijkt hoeveel uren de koks hebben gewerkt niet kunnen vaststellen of de koks conform de Wml waren uitbetaald, wat vier overtredingen van artikel 18b, tweede lid, van de Wml betekent. Zij hebben tevens geconstateerd dat [appellante sub b] geen deugdelijke registratie van de arbeids- en rusttijden van de koks heeft gevoerd als bedoeld in artikel 4:3, eerste lid, van de Atw. De minister heeft voor deze overtredingen bestuurlijke boetes opgelegd en is daarbij in bezwaar gebleven.

Bij besluit van 22 juli 2024 heeft de Belastingdienst/Toeslagen geweigerd om een geldschuld van [appellante] over te nemen. [appellante] is een gedupeerde van de toeslagenaffaire. Zij heeft, voor zover hier van belang, verzocht om overname van een schuld van € 41.684,00 aan haar ouders. De minister heeft de schuld niet overgenomen. De schuld is volgens de minister een informele schuld die niet in een notariële akte is vastgelegd en waarvan niet is gebleken dat die opeisbaar is geworden vóór 1 juni 2021. Daarom is niet voldaan aan de voorwaarden voor het overnemen van een schuld, opgenomen in artikel 4.1, tweede lid, aanhef en onder b, en derde lid, aanhef en onder b, van de Wet hersteloperatie toeslagen (de Wht). De rechtbank heeft geoordeeld dat de minister de schuld terecht niet heeft overgenomen.

Bij brief van 14 december 2023 heeft de raad voor rechtsbijstand aan [appellant] medegedeeld dat de raad niet bevoegd is om advocaten aan wie een toevoeging is verstrekt aan te spreken op nakoming op grond van artikel 24, vierde lid van de Wet op rechtsbijstand. Bij besluit van 25 juni 2024 heeft de raad het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. [appellant] heeft meerdere toevoegingen ontvangen voor de rechtsbijstand van diverse geschillen. De advocaten die aan hem zijn toegevoegd, houden kantoor in diverse ressorten. [appellant] is niet tevreden met de wijze waarop de advocaten de zaak hebben behandeld. Om die reden heeft hij op 14 november 2023, 15 november 2023 en 30 november 2023 de raad verzocht om ten aanzien van verschillende toevoegingen de advocaten aan te spreken op grond van artikel 24, vierde lid, van de Wrb.

Bij e-mail van 24 juli 2024 heeft de raad voor rechtsbijstand [appellant] gewezen op de brief van 14 december 2023, waarin de raad aan [appellant] mededeelt dat de raad niet bevoegd is om advocaten aan wie een toevoeging is verstrekt aan te spreken op nakoming op grond van artikel 24, vierde lid van de Wet op rechtsbijstand. Bij besluit van 19 november 2024 heeft de raad het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Op 11 juli 2024 heeft [appellant] een verzoek aan de raad gedaan om de advocaat aan wie toevoeging 40X8236 is verstrekt aan te spreken op grond van artikel 24, vierde lid, van de Wrb. In de e-mail van 24 juli 2024 heeft de raad in reactie daarop bericht dat de raad geen bemoeienis heeft met de wijze waarop een zaak wordt behandeld. Het daartegen door [appellant] gemaakte bezwaar heeft de raad niet-ontvankelijk verklaard, omdat het mailbericht van 24 juli 2024 niet op rechtsgevolg is gericht en daarom geen besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) is.

Bij e-mail van 24 april 2024 heeft de raad voor rechtsbijstand aan [appellant] bericht dat de raad niet bestuursrechtelijk aansprakelijk kan worden gehouden voor de door [appellant] vermeende geleden schade. Bij besluit van 31 juli 2024 heeft de raad het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. [appellant] is eigenaar van onroerend goed in [plaats] (Duitsland). Volgens [appellant] heeft de raad zijn aanvraag om gefinancierde rechtsbijstand in een grensoverschrijdend geschil over het onroerende goed niet op juiste wijze vertaald naar het Duits, waardoor hij schade heeft geleden. [appellant] heeft daarom op verschillende momenten een verzoek om schadevergoeding gedaan bij de raad op grond van artikel 8:88, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Een van deze verzoeken heeft geleid tot de uitspraak van de Afdeling van 24 januari 2024, ECLI:NL:RVS:2024:239. In die uitspraak heeft de Afdeling geoordeeld dat het vertalen en doorsturen van het aanvraagformulier door de raad feitelijk handelen is en geen besluit als bedoeld in artikel 1:3, eerste lid, van de Awb. Er is daarmee geen sprake van een schadeoorzaak als bedoeld in artikel 8:88, eerste lid, van de Awb.

Bij besluit van 9 maart 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Texel aan [bedrijf] een omgevingsvergunning verleend voor de realisatie van 27 appartementen op de locatie [locatie 1] en [locatie 2] in De Cocksdorp. [bedrijf] heeft een omgevingsvergunning aangevraagd voor de realisatie van 27 appartementen op het perceel [locatie 1] en [locatie 2] in De Cocksdorp (het perceel). [appellant] woont direct naast dat perceel aan de [locatie 3]. Ook heeft [appellant] achter zijn woning een bedrijfsgebouw. Aan het perceel is op grond van het bestemmingsplan "De Cocksdorp" de bestemming "Centrum" en de dubbelbestemming "Waarde - Archeologie 2" toegekend. Het bouwplan is in strijd met het bestemmingsplan vanwege de goothoogte, de bouwhoogte, een deel van de dakhelling en het bouwen buiten het bouwvlak. [appellant] vindt dat de omgevingsvergunning ten onrechte is verleend, onder meer omdat de ruimtelijke gevolgen volgens hem onvoldoende zijn onderzocht.

Bij beslissing van 23 april 2026 heeft het Centraal Stembureau van de Erasmus Universiteit Rotterdam (het CSB) de uitslag van de verkiezing voor de leden van de Universiteitsraad vastgesteld. Van 13 tot en met 20 april 2026 hebben de studenten van de Erasmus Universiteit Rotterdam hun stem uitgebracht voor de studentengeleding van de Universiteitsraad. [appellant] heeft zich beschikbaar gesteld als kandidaat en deelgenomen aan die verkiezing. Uit de uitslag blijkt dat [appellant] onvoldoende stemmen heeft gekregen om in aanmerking te komen voor een van de twaalf zetels van de studentengeleding. Er zijn 5445 stemmen uitgebracht voor de studentengeleding, waarvan [appellant] er 20 heeft gekregen. [appellant] is het niet eens met de wijze waarop de verkiezing is verlopen. Hij heeft bij het college van bestuur van de Erasmus Universiteit Rotterdam administratief beroep ingesteld tegen de vaststelling van de verkiezingsuitslag door het CSB en stelt zich op het standpunt dat de verkiezing van onwaarde moet worden verklaard. Dit beroep heeft het college ongegrond verklaard.

Bij besluit van 17 juni 2025, aangevuld bij besluit van 13 oktober 2025, heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen. Deze uitspraak gaat over de vraag of de minister het landenbeleid over Syrië deugdelijk heeft gemotiveerd. In geschil is of de minister alle relevante elementen heeft betrokken bij zijn standpunt over de algemene veiligheidssituatie in Syrië. Meer in het bijzonder is in geschil of de minister de humanitaire omstandigheden die het gevolg zijn van het handelen of nalaten van het voormalige regime in Syrië ook moet betrekken in deze beoordeling. Betrokkene is Palestijn en komt uit het gouvernement [plaats] in Syrië. In 2014 is betrokkene door het voormalige regime in Syrië gevangen genomen en gemarteld, omdat hem werd toegedicht dat hij mee had gedaan aan een demonstratie. Op 1 november 2023 heeft betrokkene in Nederland asiel aangevraagd. Betrokkene stelt bij terugkeer naar Syrië te vrezen voor een verplichte dienstplicht, voor problemen vanwege zijn Palestijnse identiteit, en voor geweld van aldaar aanwezige groepen in relatie tot de algehele veiligheidssituatie in Syrië. De minister heeft de gevangenschap geloofwaardig geacht, maar stelt dat de politieke veiligheidsdienst die hem gevangen had genomen functioneerde onder het voormalige regime en inmiddels is opgeheven. De rechtbank heeft vervolgens overwogen dat de minister niet deugdelijk heeft gemotiveerd dat betrokkene bij terugkeer naar Syrië geen reëel risico loopt op ernstige schade. De rechtbank komt tot de conclusie dat de minister niet deugdelijk heeft gemotiveerd dat er in Syrië op dit moment een lagere gradatie van willekeurig geweld is. De minister komt in hoger beroep tegen dit oordeel van de rechtbank.

Bij besluit van 12 december 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen. Betrokkene heeft de Syrische nationaliteit en komt uit [plaats]. Hij heeft aan zijn asielaanvraag ten grondslag gelegd dat hij vreest voor personen die gelieerd zijn aan het voormalige regime. Verder wijst betrokkene erop dat hij een reëel risico loopt op ernstige schade vanwege de algemene veiligheidssituatie in Syrië en willekeurig geweld. Volgens betrokkene is de criminaliteit toegenomen en zijn burgers nog steeds onveilig. De minister heeft zich op het standpunt gesteld dat betrokkene niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij terugkeer een reëel risico loopt op ernstige schade. Voor heel Syrië geldt dat de algemene veiligheidssituatie is vastgesteld op een lagere gradatie van willekeurig geweld. De minister heeft zich op het standpunt gesteld dat appellant geen individuele omstandigheden heeft aangevoerd die maken dat hij een verhoogd risico loopt op willekeurig geweld. De rechtbank heeft overwogen dat de minister zijn standpunt over de algemene veiligheidssituatie in Syrië onvoldoende deugdelijk heeft gemotiveerd.

Bij besluit van 11 november 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen. Appellant heeft de Syrische nationaliteit en komt uit [plaats]. Appellant heeft aan zijn asielaanvraag ten grondslag gelegd dat hij bij terugkeer naar Syrië een reëel risico loopt op ernstige schade vanwege de algemene veiligheidssituatie. Ook vreest hij gedwongen gerekruteerd te worden door gewapende groepen. De minister heeft zich op het standpunt gesteld dat er geen individuele en concrete aanknopingspunten zijn waaruit blijkt dat appellant te vrezen heeft voor gedwongen rekrutering. Daarnaast heeft de minister zich op het standpunt gesteld dat appellant niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij terugkeer een reëel risico loopt op ernstige schade. Voor heel Syrië geldt dat de algemene veiligheidssituatie is vastgesteld op een lagere gradatie van willekeurig geweld. De minister heeft zich op het standpunt gesteld dat appellant geen individuele omstandigheden heeft aangevoerd die maken dat hij een verhoogd risico loopt op willekeurig geweld. De rechtbank heeft overwogen dat de minister zijn standpunt over de algemene veiligheidssituatie in Syrië en over de vraag of appellant moet vrezen voor gedwongen rekrutering, deugdelijk heeft gemotiveerd.

Bij besluit van 2 juli 2024 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen. Betrokkene komt uit het gouvernement [plaats] in Syrië en behoort tot de druzische gemeenschap. Betrokkene heeft aan zijn asielaanvraag ten grondslag gelegd dat hij vreest voor vervolging op grond van zijn religieuze overtuiging, omdat hij druus is. Ook wijst betrokkene op de omstandigheid dat er in juli 2025 geweldsuitbarstingen in [plaats] plaatsvonden, waarbij zijn huis is geraakt. Bovendien wijst betrokkene op de algemene humanitaire situatie in Syrië. Volgens de minister heeft betrokkene niet aannemelijk gemaakt dat hij vanwege zijn religieuze overtuiging bij terugkeer persoonlijke problemen zal ondervinden. Daarnaast heeft de minister zich op het standpunt gesteld dat betrokkene niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij terugkeer een reëel risico loopt op ernstige schade. Voor heel Syrië geldt dat de algemene veiligheidssituatie is vastgesteld op een lagere gradatie van willekeurig geweld. De minister heeft zich op het standpunt gesteld dat betrokkene geen individuele omstandigheden heeft aangevoerd die maken dat hij een verhoogd risico loopt op willekeurig geweld. De rechtbank heeft overwogen dat de minister zijn standpunt over de algemene veiligheidssituatie in Syrië en over de vraag of betrokkene als vluchteling kan worden aangemerkt onvoldoende deugdelijk heeft gemotiveerd.

Bij beslissing van 31 augustus 2026, aanvullend gemotiveerd met de beslissing van 8 september 2026, hebben het college van bestuur van de Technische Universiteit Eindhoven en het college van bestuur van de Tilburg University [verzoeker] de toegang tot de instellingen definitief ontzegd en hem definitief uitgeschreven voor de joint bacheloropleiding Data Science, en geweigerd om hem opnieuw in te schrijven. [verzoeker] kan daardoor de joint bacheloropleiding Data Science aan de colleges niet voortzetten en zich ook niet inschrijven voor een andere opleiding aan de colleges. [verzoeker] heeft de voorzieningenrechter gevraagd om een voorlopige voorziening te treffen. Hij verzoekt om schorsing van de beslissing van 31 augustus 2026 en om voorlopige inschrijving en toegang tot de noodzakelijke studievoorzieningen. De colleges hebben de Afdeling wegens het bestaan van gewichtige redenen verzocht te bepalen dat alleen de Afdeling van de stukken kennis zal nemen.