Uitspraak 202601516/1/R4

202601516/1/R4.
Datum uitspraak: 23 september 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak als bedoeld in artikel 8:57 van de Algemene wet bestuursrecht (de Awb )in het geding tussen:

[appellant], wonend in Den Haag,

appellant,

en

het college van burgemeester en wethouders van Den Haag,

verweerder

Procesverloop

Bij besluit van 7 februari 2026 heeft het college zijn beslissing om op 2 februari 2026 spoedeisende bestuursdwang toe te passen wegens het in strijd met artikel 9 lid 1 Afvalstoffenverordening 2010 en de daarop gebaseerde uitvoeringsregeling van de gemeente Den Haag aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen, op schrift gesteld. Daarbij heeft het college vermeld dat de kosten van de toepassing van bestuursdwang, te weten € 199,57 voor rekening van [appellant] komen.

Bij besluit van 28 april 2026 heeft het college het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Tegen dit besluit heeft [appellant] beroep ingesteld.

Het college heeft een verweerschrift ingediend.

Geen van de partijen heeft binnen de gestelde termijn verklaard gebruik te willen maken van het recht ter zitting te worden gehoord, waarna de Afdeling het onderzoek met toepassing van artikel 8:57, derde lid, van de Awb heeft gesloten.

Overwegingen

1.       De toepassing van spoedeisende bestuursdwang heeft bestaan uit het verwijderen van een kartonnen doos, die op 2 februari 2026 is aangetroffen naast de ondergrondse afvalcontainer ter hoogte van de Roggekamp 399 in Den Haag. Het college is ervan uitgegaan dat [appellant] de kartonnen doos verkeerd heeft aangeboden, omdat er op de doos een adreslabel staat met daarop zijn adresgegevens.

2.       [appellant] is het niet eens is met het besluit van het college. Volgens hem kan niet worden vastgesteld dat hij degene is geweest die de doos naast de ondergrondse afvalcontainer heeft geplaatst, omdat op de kartonnen doos enkel zijn adres staat, maar zijn naam ontbreekt. Hij stelt dat op zijn adres regelmatig pakketten voor derden worden bezorgd, omdat hij vaak thuis is,  zodat enkel uit de adresgegevens op het adreslabel niet kan worden afgeleid dat de verkeerd aangeboden doos van hem afkomstig zou zijn. Verder voert hij aan dat de ondergrondse afvalcontainer waar de kartonnen doos is aangetroffen op meer dan 500 meter van zijn woning ligt, terwijl zich in zijn eigen straat op een kortere afstand een ondergrondse afvalcontainer bevindt en hij bovendien hartpatiënt is . .

3.       Artikel 9, eerste lid, van de Afvalstoffenverordening 2010 houdt in dat het de gebruiker van een perceel, voor wie een inzamelmiddel of inzamelvoorziening is aangewezen, verboden is huishoudelijke afvalstoffen anders aan te bieden dan via het betreffende inzamelmiddel, de betreffende inzamelvoorziening of het betreffende brengdepot.

4.       Een toezichthouder heeft op 2 februari 2026 een kartonnen doos aangetroffen naast de ondergrondse afvalcontainer. Volgens vaste rechtspraak mag in zo’n geval worden aangenomen dat degene tot wie het afval is te herleiden, dit afval op onjuiste wijze ter inzameling heeft aangeboden en dus de overtreder is, tenzij zij het tegendeel aannemelijk maakt. Zie voor een uiteenzetting van deze rechtspraak de uitspraak van 18 juli 2018, ECLI:NL:RVS:2018:2432.

5.       Door het adreslabel is de doos, ondanks het ontbreken van zijn naam, te herleiden tot [appellant]. Dit betekent dat het college mag aannemen dat hij de overtreder is, tenzij door wat hij aanvoert voldoende twijfel ontstaat of hij daadwerkelijk verantwoordelijk is voor het verkeerd aanbieden van de doos. Dat is hier niet het geval.

[appellant] heeft met het opperen van de mogelijkheid dat de doos door derden naast de ondergrondse afvalcontainer zou zijn geplaatst, onvoldoende twijfel gezaaid om het bewijsvermoeden te ontkrachten dat hij degene is geweest die de kartonnen doos verkeerd heeft aangeboden. De omstandigheid dat [appellant] stelt dat hij regelmatig pakketten voor derden op zijn adres laat bezorgen, en dus een soort informeel afhaalpunt is, is niet verder onderbouwd en daarom onvoldoende om het bewijsvermoeden te ontkrachten. Voor zover dit al het geval zou zijn, aanvaardt [appellant] daarmee bovendien het risico dat een tot zijn adres te herleiden kartonnen doos door een derde verkeerd wordt aangeboden.

De omstandigheid dat de kartonnen doos op meer dan 500 meter van zijn woning is aangetroffen, terwijl er in de straat van [appellant] dichterbij een ondergrondse afvalcontainer is, is op zich onvoldoende om het bewijsvermoeden te ontkrachten zonder bijkomende feiten. Het zijn van hartpatiënt en daardoor niet in staat zijn afstanden van 500 meter te lopen is evenmin met een medische verklaring onderbouwd.

6.       Het beroep is ongegrond.

7.       Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

verklaart het beroep ongegrond.

Aldus vastgesteld door mr. G.O. van Veldhuizen, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. R. Klingers, griffier.

w.g. Van Veldhuizen
lid van de enkelvoudige kamer

w.g. Klingers
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 23 september 2026

341