Uitspraken

Deze drie zaken gaan over vreemdelingen (uit verschillende derde landen) die eerst in Griekenland een verzoek om internationale bescherming hebben ingediend. Zij zijn door de Griekse autoriteiten erkend als vluchteling en hebben de vluchtelingenstatus verkregen (artikel 2, aanhef en onder e, van richtlijn 2011/95/EU (de Kwalificatierichtlijn)). Hierna zijn zij naar Nederland gereisd. In Nederland hebben zij opnieuw een verzoek om internationale bescherming ingediend. Nederland gaat ervan uit dat sommige personen uit derde landen, die in Griekenland internationale bescherming genieten, niet kunnen terugkeren naar die lidstaat, omdat de levensomstandigheden in die lidstaat hen zouden blootstellen aan een ernstig risico op een onmenselijke of vernederende behandeling in de zin van artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (EU Handvest). Dat geldt ook voor deze vreemdelingen. De staatssecretaris van Justitie en Veiligheid heeft daarom geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid die artikel 33, eerste en tweede lid, van richtlijn 2013/32/EU (de Procedurerichtlijn) hem biedt om hun verzoeken niet-ontvankelijk te verklaren.

Bij besluit van 16 december 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Steenwijkerland aan [vergunninghouder] een tijdelijke omgevingsvergunning verleend voor de realisatie van een zonnepark nabij [locatie 1] in Willemsoord. [vergunninghouder] heeft op 17 juni 2019 een omgevingsvergunning aangevraagd die voorziet in de mogelijkheid een zonnepark te realiseren op gronden nabij de [locatie 1] in Willemsoord voor een periode van 25 jaar. Binnen het projectgebied van bijna 30 ha zal de veldopstelling van zonnepanelen ongeveer 19 ha innemen. De overige 11 ha bestaat uit bestaand en nieuw groen. De omgevingsvergunning is verleend in afwijking van het bestemmingsplan "Modificaties gastransportnet Zwolle-Heerenveen" en de beheersverordening "Buitengebied Steenwijkerland 2014". [appellant] woont op de [locatie 2] in Peperga en is eigenaar/gebruiker van meerdere percelen grenzend aan het projectgebied.

Bij besluit van 16 februari 2021 heeft het dagelijks bestuur van het Waterschap Limburg het projectplan "Gebiedspilot Eckeltsebeek" vastgesteld. Het projectplan is opgesteld om het beeksysteem van de Eckeltsebeek toekomstbestendig in te richten. Het dagelijks bestuur heeft daarvoor een maatregelenpakket samengesteld. Het projectgebied ligt in de gemeente Bergen (Limburg), in en rondom het Natura 2000-gebied Maasduinen. De legger Waterschap Limburg is naar aanleiding van de nieuwe inrichting aangepast. [appellant] exploiteert een agrarisch bedrijf aan de [locatie] te Bergen. Zijn landbouwgronden liggen in het beekdal van de Eckeltsebeek en de Horsterbeek. Het waterschap heeft de Eckeltsebeek in 2005 heringericht. De beek is toen stroomafwaarts van de percelen van [appellant] meanderend gemaakt, waardoor de waterstand van de Eckeltsebeek ter plaatse van zijn percelen verhoogd is. Dit heeft tot vernatting van de landbouwpercelen geleid en daarvoor heeft [appellant] een schadevergoeding ontvangen. Over die vergoeding heeft de Afdeling in hoger beroep uitspraak gedaan (uitspraak van 16 februari 2022, ECLI:NL:RVS:2022:488).

Bij besluit van 26 mei 2020 heeft de burgemeester van Rotterdam onder aanzegging van bestuursdwang gelast de woning op het adres [locatie 1] te Rotterdam te sluiten voor de duur van zes maanden. [appellant] was ten tijde van het besluit van 26 mei 2020 huurder van de woning [locatie 1]. Hij is tevens exploitant van de direct onder die woning gelegen [coffeeshop] ([locatie 2]). Naar aanleiding van een waarneming van een hennepgeur en een anonieme melding heeft de politie op 30 januari 2020 in de woning een onderzoek ingesteld. Uit de politierapportage van 20 februari 2020 volgt dat bij dat onderzoek een handelshoeveelheid drugs is aangetroffen. Het gaat om 0,8 gram cocaïne en 68.753,03 gram aan plakken hasj, spacecandy, spacecookies, spacechoco, spacecake, joints en henneptoppen (in grote zakken en in kleine gebruikershoeveelheden). In de aanvullende bestuurlijke rapportage van 2 maart 2020 is een berekening gemaakt van de netto hoeveelheden aangetroffen middelen.

Bij besluit van 12 augustus 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Hoorn. aan [vergunninghouder] een omgevingsvergunning verleend voor het realiseren van een aanbouw, dakopbouw en een kelder aan, op en onder zijn woning aan de [locatie 1] in Hoorn. [vergunninghouder] wil de bestaande aanbouw aan zijn woning op het perceel verlengen met ongeveer 8 meter. Daarnaast wil hij de kap van het hoofdgebouw met 4,9 meter doortrekken tot over de bestaande aanbouw, zodat de eerste verdieping wordt verlengd. Ten slotte wil [vergunninghouder] onder het verlengde deel van de aanbouw een kelder realiseren (hierna tezamen: het bouwplan). Hij heeft voor dit bouwplan op 27 maart 2020 een aanvraag om een omgevingsvergunning ingediend. [appellanten] wonen op het adres [locatie 2]. Hun woning grenst aan de woning van [vergunninghouder]. Zij kunnen zich niet met het bouwplan verenigen. Zij vrezen dat hun woning beschadigd zal raken door de uitvoering van de werkzaamheden, met name door de aanleg van de kelder.

Bij besluit van 29 oktober 2020 (hierna: besluit I) heeft het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam de aangifte van [appellant] van 16 september 2020 tot inschrijving van haar [zoon] op het adres [locatie] te Rotterdam afgewezen op grond van de Wet basisregistratie personen. De zoon van [appellant], geboren [geboortedatum] 2010, stond tot en met 21 oktober 2019 ingeschreven op het adres [locatie] in Rotterdam. Naar aanleiding van een melding van de Afdeling Leerplicht dat de zoon van [appellant] verlenging had gekregen van de vrijstelling om in het buitenland naar school te gaan, is het college een onderzoek gestart naar de bewoning van het adres door haar zoon. Bij besluit van 26 november 2019 is de zoon per 21 oktober 2019 uitgeschreven uit de brp, omdat hij onderwijs volgde in Marokko. Met ingang van diezelfde datum is hij opgenomen in de Registratie Niet-lngezetenen. Tegen dat besluit is geen bezwaar gemaakt, zodat de uitschrijving in rechte vaststaat.

Bij besluit van 7 september 2020 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een verzoek van [wederpartij] om naturalisatie afgewezen. [wederpartij] heeft de Syrische nationaliteit. De staatssecretaris heeft het verzoek afgewezen, omdat er een ernstig vermoeden bestaat dat zij een gevaar vormt voor de openbare orde. De reden hiervoor is dat uit haar Justitiële Documentatie volgt dat [wederpartij] op 28 maart 2017 een transactievoorstel heeft aanvaard in de vorm van een taakstraf van 24 uur wegens een winkeldiefstal. [wederpartij] heeft de taakstraf op 5 september 2017 voltooid. De rehabilitatietermijn van vijf jaar was ten tijde van het besluit van 6 januari 2021 nog niet verstreken. Volgens de staatssecretaris doen zich geen bijzondere omstandigheden voor die maken dat hij in afwijking van het beleid in de Handleiding RWN het verzoek had moeten inwilligen.

Bij besluit van 16 juni 2022 heeft de raad van de gemeente Lisse het bestemmingsplan "Nieuw Trompenburg" vastgesteld. Het plan voorziet in de mogelijkheid om 64 woningen te realiseren op het braakliggende terrein ‘Trompenburg’, gelegen tussen de Achterweg, Vuursteeglaan, Heereweg en Woonzorgcentrum Rustoord in Lisse. Het betreft een inbreidingslocatie waarop de ontwikkeling van een divers woningprogramma is beoogd, met vrijstaande woningen, twee-onder-een-kapwoningen, appartementen en rijwoningen. [appellant] en anderen wonen allen aan de Achterweg, op korte afstand van het plangebied, en vrezen als gevolg van de vaststelling van het plan voor een verslechtering van hun woon- en leefklimaat. Met het reparatieplan heeft de raad beoogd een aantal door hem geconstateerde gebreken in het besluit van 16 juni 2022 te herstellen.

Bij besluit van 22 juni 2022 heeft de raad van de gemeente Harlingen het bestemmingsplan "Harlingen-Almenum wooncentrum" vastgesteld. Tussen het Van Harinxmakanaal en de Midlumerlaan in Harlingen staat het woonzorgcentrum Almenum. Het woonzorgcentrum bestaat uit in totaal 162 appartementen. Stichting v/h de Bouwvereniging is een woningcorporatie en wil deze appartementen slopen en op dezelfde locatie 155 nieuwe appartementen realiseren, verdeeld over een aantal gebouwen. De doelgroep is ouderen. Het gaat om 130 appartementen in de goedkope/midden huursector en 25 woonappartementen in de vrije huursector. [appellant] woont aan de [locatie] in Harlingen, ten zuidoosten van het plangebied. Zijn tuin grenst aan het plangebied. Hij is het niet eens met het plan. Hij vindt dat het plan zijn woon- en leefklimaat aantast. Hij vreest voor gevolgen voor zijn privacy, een toename van de parkeerdruk en van de verkeersonveiligheid en aantasting van de beeldkwaliteit van de Midlumerlaan.

Bij besluit van 23 juni 2022 heeft de raad van de gemeente Sluis het bestemmingsplan "Zwinstraat 11 Retranchement/Cadzandseweg Nieuwvliet" vastgesteld. Het plangebied bestaat uit twee delen: een perceel aan de Zwinstraat (ongenummerd) in Retranchement en een perceel aan de Cadzandseweg in Nieuwvliet. [appellant] en anderen hebben op 24 maart 2021 een principeverzoek ingediend om twee bouwtitels voor woningen aan Cadzandseweg te verplaatsen naar het perceel aan de Zwinstraat. Op het perceel aan de Zwinstraat heeft een tankstation gestaan en [appellant] en anderen hebben inmiddels de bodem daar gesaneerd. Op 18 mei 2021 heeft het college [appellant] en anderen bericht dat het onder voorwaarden wil meewerken aan dit initiatief. Op 1 september 2021 hebben [appellant] en anderen daarop verzocht het bestaande bestemmingsplan voor beide percelen te herzien om woningen aan de Zwinstraat mogelijk te maken. Het vastgestelde plan voorziet nu in twee woningen minder aan de Cadzandseweg en in twee nieuwe woningen aan de Zwinstraat.

De staatssecretaris heeft het verzoek afgewezen, omdat hij de identiteit en nationaliteit van [appellante] niet met zekerheid kan vaststellen. In een verklaring van onderzoek van 19 december 2018 en een aanvullende e-mail van 1 april 2020 heeft het Bureau Documenten namelijk geconcludeerd dat het door [appellante] overgelegde Burundese paspoort met nummer [nummer paspoort], afgegeven op [afgiftedatum] 2016, niet bevoegd is opgemaakt en afgegeven en dat het de identiteit en nationaliteit van de houder niet kan bevestigen. Volgens het BD heeft [appellante] het paspoort verkregen op basis van een Nederlands verblijfsdocument met het nummer [nummer document], terwijl voor de afgifte van een Burundees paspoort een Burundese identiteitskaart moet worden overgelegd. Volgens [appellante] bestond er tijdelijk een speciale procedure, waarin het mogelijk was om een Burundees paspoort te verkrijgen zonder Burundese identiteitskaart. [appellante] stelt dat het paspoort daarom wel degelijk bevoegd is opgemaakt en afgegeven en dat zij met dit paspoort haar identiteit en nationaliteit heeft bevestigd.

Bij besluit van 31 juli 2021 heeft de Belastingdienst/Toeslagen de zorgtoeslag over het jaar 2020 vastgesteld op nihil en een bedrag van € 1.254,00 aan teveel betaald voorschot teruggevorderd. Bij besluit van 27 december 2019 heeft de Belastingdienst/Toeslagen aan [appellant] een voorschot zorgtoeslag over 2020 toegekend van € 1.250,00. Bij de berekening van het voorschot is uitgegaan van een geschat toetsingsinkomen van € 0,00. In het besluit van 31 juli 2021 heeft de Belastingdienst/Toeslagen de zorgtoeslag van [appellant] over 2020 vastgesteld op € 0,00 en een bedrag van € 1.254,00 van hem teruggevorderd. Reden hiervan is dat de Belastingdienst/Toeslagen van de Basisregistratie Inkomen (BRI) een melding heeft ontvangen dat de grondslag sparen en beleggen van [appellant] over 2020 € 99.000,00 is. [appellant] is het met het besluit tot terugvordering niet eens. Volgens hem bedraagt zijn vermogen € 77.480,00 en gaat de Belastingdienst/toeslagen ten onrechte uit van de gezamenlijke opgave van hem en zijn huisgenote, die geen partner in de zorgtoeslag is.

Bij besluit van 3 maart 2020 heeft de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid [appellante] een boete opgelegd van € 1.250,00 wegens het niet tijdig voldoen aan de inburgeringsplicht bedoeld in artikel 7b, eerste lid, van de Wet inburgering. In een brief van 4 juli 2014 heeft de minister [appellante] laten weten dat zij inburgeringsplichtig is. Haar inburgeringstermijn is op 10 juni 2014 gestart en zij moest voor 9 juni 2017 aan haar inburgeringsplicht voldoen. De minister heeft deze termijn verlengd tot en met 5 september 2019, omdat er medische redenen waren waarom [appellante] twaalf maanden geen onderwijs kon volgen. Omdat [appellante] vervolgens niet op tijd aan de inburgeringsplicht heeft voldaan, heeft de minister haar een boete opgelegd. In hoger beroep zijn partijen het erover eens dat de minister [appellante] terecht een boete heeft opgelegd. Deze uitspraak gaat alleen over de hoogte van de boete.

Bij besluit van 26 september 2022 heeft de staatssecretaris van Economische Zaken en Klimaat besloten dat de Nederlandse Aardolie Maatschappij B.V. de winning van het Groningen gasveld voor het gasjaar 2022-2023 uitvoert overeenkomstig de operationele strategie met inachtneming van paragraaf 4.2 en 4.5 van dit besluit, en de in het besluit gestelde regels. Dit betekent voor het gasjaar 2022-2023 een gasproductie van 2,8 miljard Nm3, uitgaande van in totaal 40 vorstdagen. De Groninger Bodem Beweging en een aantal bewoners van het aardbevingsgebied zijn het niet eens met het vaststellingsbesluit en hebben daartegen beroep ingesteld bij de Afdeling. In deze uitspraak wordt een oordeel gegeven over het vaststellingsbesluit voor het Groningen gasveld voor het gasjaar 2022-2023. Op grond van het vaststellingsbesluit mag de NAM in de periode van 1 oktober 2022 tot en met 30 september 2023 maximaal 2,8 miljard Nm3 (normaal kubieke meter) gas uit het Groningenveld winnen. Dit gebeurt met de zogenoemde minimumflow.

Op 16 november 2022 heeft [appellant] bij de examencommissie het verzoek ingediend om een extra tentamenmogelijkheid voor de deeltentamens voor de vakken Finance 1 for Business en QDA2, omdat hij in verband met een operatie naar aanleiding van een verkeersongeval niet aan die deeltentamens op 22 en 25 november 2022 kan deelnemen. Bij beslissing van 24 november 2022 heeft de examencommissie het verzoek afgewezen. Volgens de examencommissie kan [appellant] het vak Finance 1 for Business behalen zonder het maken van het deeltentamen, omdat het deeltentamen slechts voor 20% meetelt voor het eindcijfer voor dit vak. Indien hij hier geen genoegen mee neemt heeft hij de mogelijkheid om het vak af te leggen via de herkansing in juli. Voor het behalen van het vak QDA2 geldt eveneens dat [appellant] kan deelnemen aan de herkansing. In april 2013 heeft het CBE het door [appellant] tegen de beslissing van de examencommissie ingestelde administratief beroep ongegrond verklaard. Het CBE heeft zich in dat besluit op het standpunt gesteld dat geen sprake is van schending van het gelijkheidsbeginsel.

Ten aanzien van zaak nr. 202303635/3/A2, die op 30 augustus 2023 op zitting zal worden behandeld, heeft staatsraad mr. W. den Ouden, die als lid van de enkelvoudige kamer belast is met de behandeling van deze zaak, op 25 augustus 2023 het verzoek gedaan zich te mogen verschonen. Ingevolge artikel 8:19, eerste lid, van de Awb kan op grond van feiten en omstandigheden als bedoeld in artikel 8:15 elk van de rechters die een zaak behandelen, verzoeken zich te mogen verschonen.

[appellant] heeft bij het college van burgemeester en wethouders van Nijmegen aanvragen ingediend voor het omzetten van de zelfstandige woningen aan de [locatie 2] en de [locatie 1] in Nijmegen in onzelfstandige woningen. Het college heeft besloten de vergunningen niet te verlenen, omdat het niet gaat om omzetting in onzelfstandige woningen, maar om omzetting in zelfstandige woningen. Dit betekent dat geen omzettingsvergunning als bedoeld in de ‘Huisvestingsverordening Gemeente Nijmegen 2020’, zoals deze gold op het moment dat de besluiten van 21 januari 2020 en 5 februari 2020 werden genomen, is vereist. Voor het omzetten van de zelfstandige woningen aan de [locatie 1] en de [locatie 2] in meerdere zelfstandige woningen is een omgevingsvergunning op grond van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht vereist, aldus het college.

Bij besluit van 13 januari 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Waalwijk beslist [appellant] geen compensatie te bieden in verband met gewekte verwachtingen. Op 15 december 2017 heeft [appellant] een aanvraag bij het college ingediend voor een omgevingsvergunning voor gebruik van de woning [locatie] in Waalwijk voor kamergewijze verhuur aan vijftien arbeidsmigranten. [appellant] heeft [locatie] op 14 februari 2018 gekocht. Bij besluit van 20 maart 2018 heeft het college de aangevraagde omgevingsvergunning verleend. Het college heeft bij dat besluit de aanvraag van [appellant] getoetst aan de beleidsregels "Huisvesting arbeidsmigranten, vergunninghoudende vluchtelingen en overige personen die geen huishouding vormen gemeente Waalwijk - wijziging 2017". Op grond van deze beleidsregels was de huisvesting van vijftien arbeidsmigranten in [locatie] toegestaan. Tegen de verlening van de omgevingsvergunning is door omwonenden bezwaar gemaakt.

Bij besluit van 18 november 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Woensdrecht aan Zonnepark Agger B.V. een omgevingsvergunning verleend voor het tijdelijk realiseren van een zonneveld op een aantal percelen ten zuidwesten van de kern Woensdrecht. De rechtbank heeft geoordeeld dat het college de omgevingsvergunning voor het realiseren van het zonneveld op de gekozen locatie voor een periode van 25 jaar heeft kunnen verlenen. De rechtbank overweegt daartoe dat het college het bestreden besluit op zorgvuldige wijze heeft voorbereid. De raad van de gemeente Woensdrecht heeft op 3 juli 2019 het "Uitnodigingskader zonne-energie" vastgesteld, waarin een afweging is gemaakt tussen geschikte locaties voor zonne-energie en de beoogde projectlocatie is aangewezen als een "kansrijk gebied". Hierdoor was het college naar het oordeel van de rechtbank niet gehouden om bij het besluit op de aanvraag van de vergunning alternatieve locaties voor het zonneveld te onderzoeken. Gedeputeerde staten stellen dat de rechtbank niet heeft onderkend dat het college geen vooroverleg over de omgevingsvergunning met de provincie heeft gevoerd.

Bij besluit van 19 maart 2019 heeft het college van burgemeester en wethouders van Altena aan [appellante] een tijdelijke omgevingsvergunning verleend voor de bouw van een schuilschuur op het perceel [locatie 1] in Hank in afwijking van het ter plaatse geldende bestemmingsplan. Op 12 februari 2019 heeft [appellante] een aanvraag ingediend voor een tijdelijke omgevingsvergunning voor een schuilschuur op het perceel in afwijking van het bestemmingsplan. De aanvraag is op 14 maart 2019 gewijzigd. De schuilschuur als aangevraagd heeft een oppervlakte van 40,5 m2 en zal worden gebruikt voor kleine opslag. De schuilschuur is feitelijk gerealiseerd in 1988. Niet in geschil is dat de bestaande schuilschuur in strijd is met het ter plaatse geldende bestemmingsplan "Buitengebied". De gevraagde omgevingsvergunning is op 19 maart 2019 verleend Op 10 juni 2020 heeft het college de gevraagde omgevingsvergunning alsnog geweigerd. Dat besluit betreft een beslissing op het bezwaar van [partij], wonende aan de [locatie 2] in Hank.

Bij besluit van 17 december 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Ermelo afwijzend beslist op het verzoek van de Stichting om handhavend op te treden tegen het gebruik van rubbergranulaat als "infill-materiaal" voor kunstgrasvelden van voetbalvereniging DVS’33 aan de Sportlaan 27 te Ermelo. Op de locatie is een sportcomplex gevestigd met diverse voetbalvelden. De gemeente Ermelo en InterActie - Sportbedrijf Ermelo B.V. (hierna tezamen en in enkelvoud: de gemeente) zijn eigenaar respectievelijk beheerder/onderhouder van dit sportcomplex. De voetbalvereniging is gebruiker. Op de locatie bevinden zich drie kunstgrasvelden, waaronder een zogenoemd pannaveld. Het hoofd- en trainingsveld zijn in 2010 aangelegd en in 2020 gerenoveerd; het pannaveld is in 2015 aangelegd. Bij deze velden is gebruikgemaakt van rubbergranulaat als "infill-materiaal".

Bij besluit van 12 mei 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amersfoort het verzoek van [wederpartij] om handhavend optreden tegen het parkeren van auto’s in het gazon bij de woningen aan de Zalm, Blankvoorn en Brasem in de Stadstuin in Amersfoort, afgewezen. Het gaat in deze zaak om twee verzoeken van [wederpartij] om handhavend optreden in zijn buurt de Stadstuin in Amersfoort. In de Stadstuin zijn de gemeenschappelijke voorzieningen geen eigendom van de gemeente, maar mandelig eigendom van de 763 bewoners. Hierbij valt te denken aan het gazon en de binnenterreinen in de Stadstuin. Het college heeft in beide gevallen het door [wederpartij] gemaakte bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. Het college heeft zich in op het standpunt gesteld dat [wederpartij] geen belanghebbende is in de zin van artikel 1:2 Algemene wet bestuursrecht om de volgende redenen: 1) de afstand tussen de woning van [wederpartij] en de betreffende locaties is te groot (minimaal 130 meter); 2) als het betreffende gebied valt onder het mandelig eigendom, dan is het aandeel van [wederpartij] onvoldoende om hem als belanghebbende aan te merken.

Bij besluit van 17 december 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Putten afwijzend beslist op het verzoek van de Stichting om handhavend op te treden tegen het gebruik van rubbergranulaat als "infill-materiaal" voor kunstgrasvelden van SDC Putten aan de Roosendaalseweg 111 te Putten. Op locatie 1 onderscheidenlijk locatie 2 zijn sportcomplexen van SDC Putten respectievelijk Rood Wit’58 gevestigd. De Stichting Sportaccommodatie SDC Putten is erfpachter van het sportcomplex op locatie 1 en de Stichting Buitensport Putten is (onder)erfpachter van het sportcomplex op locatie 2. De afzonderlijke voetbalverenigingen zijn gebruikers. Op locatie 1 bevinden zich drie kunstgrasvelden, die voorzien zijn van rubbergranulaat als "infill-materiaal", en op locatie 2 bevinden zich twee van dergelijke kunstgrasvelden, waaronder een zogenoemd pannaveld. Op locatie 1 is een veld in 2010 aangelegd, dat in 2020 is gerenoveerd, en twee velden zijn in 2016 aangelegd. De velden op locatie 2 zijn in 2008/2009 aangelegd en in 2019 heeft een renovatie daarvan plaatsgevonden.

Bij besluit van 16 februari 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Zwolle afwijzend beslist op het verzoek van de Stichting om handhavend op te treden tegen het gebruik van rubbergranulaat als "infill-materiaal" voor kunstgrasvelden van voetbalvereniging VV Berkum (hierna: de voetbalvereniging) aan de Boerendanserdijk 53-55 te Zwolle. Op de locatie is een sportcomplex gevestigd met diverse voetbalvelden. Op de locatie bevinden zich drie kunstgrasvelden: een hoofdveld, een veld dat aangeduid wordt als "veld 2" en een zogenoemd pupillenveld. Op het hoofdveld en veld 2 wordt sinds 2017 respectievelijk 2018 gebruikgemaakt van rubbergranulaat als "infill-materiaal". Het pupillenveld, waarbij eveneens rubbergranulaat is toegepast, is in 2010 aangelegd en in 2020 gerenoveerd. Ten behoeve van het hoofdveld, veld 2 en het zogenoemde pupillenveld is een zakelijk recht, in de vorm van een opstalrecht, gevestigd dat voorziet in de aanleg en instandhouding van de velden op de betreffende gronden.

Bij besluit van 21 september 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Altena aan [appellante] een last onder dwangsom opgelegd om de schuilschuur aan de [locatie] in Hank (hierna: het perceel) terug te brengen naar de oorspronkelijk vergunde afmeting, zijnde 18 m2, en uit te voeren zoals aangegeven op de bij de vergunning behorende tekening(en). [appellante] is eigenaar van het perceel. Het college heeft [appellante] bij besluit van 21 september 2020 gelast om de schuilschuur op het perceel terug te brengen naar de oorspronkelijk vergunde afmeting, zijnde 18 m2, en uit te voeren zoals aangegeven op de bij de vergunning behorende tekening(en). De bestaande schuilschuur heeft een oppervlakte van 40,5 m2. Indien niet wordt voldaan aan de last, verbeurt [appellante] een dwangsom van € 2.000 voor elke week dat niet aan de last is voldaan na de gestelde termijn met een maximum van € 10.000,-. [appellante] handelt volgens het college in strijd met artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, in samenhang gelezen met artikel 2.3a van de Wabo.

Bij besluit van 29 januari 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Katwijk afwijzend beslist op het verzoek van de Stichting om handhavend op te treden tegen het gebruik van rubbergranulaat als "infill-materiaal" voor kunstgrasvelden van voetbalverenigingen KVV Quick Boys en VV Katwijk aan Laan van Nieuw Zuid 50 respectievelijk De Krom 57 te Katwijk. Op locatie 1 onderscheidenlijk locatie 2 zijn sportcomplexen Nieuw-Zuid van KVV Quick Boys respectievelijk De Krom van VV Katwijk gevestigd met diverse voetbalvelden. De gemeente Katwijk is eigenaar en beheerder van deze complexen. De afzonderlijke voetbalverenigingen zijn gebruikers. Op locatie 1 bevinden zich twee kunstgrasvelden (velden 4 en 5) die voorzien zijn van rubbergranulaat als "infill-materiaal" en op locatie 2 bevindt zich ook een dergelijk kunstgrasveld (veld 3). In 2019 heeft groot onderhoud van deze velden plaatsgevonden, hoofdzakelijk aan de toplaag ervan. De Stichting heeft het college op 27 oktober 2019 verzocht om handhavend op te treden wegens het gebruik van rubbergranulaat als "infill-materiaal" voor de voornoemde velden op de locatie.

Bij besluit van 1 november 2021 heeft de raad van de gemeente Tilburg het bestemmingsplan "Oostkamer 2015 partiële herziening" vastgesteld. Het bestemmingsplan is een herziening van "deelgebied 4" van het in 2015 vastgestelde bestemmingsplan "Oostkamer 2015". Hiermee vervalt de dubbelbestemming "Waarde - Archeologie" en wordt een verschil tussen woningaantallen in het verkavelingsplan en het vorige bestemmingsplan gecorrigeerd. [appellant] woont in het plangebied en is het niet eens met het bestemmingsplan. In deze uitspraak gaat de Afdeling in op de vraag of de raad de keuze in het bestemmingsplan op bovenstaande punten goed heeft gemotiveerd. [appellant] betoogt dat het bestemmingsplan in strijd is met artikel 3.25 van de Interim Omgevingsverordening van de provincie Noord-Brabant (IOV), omdat de ecologische verbindingszone (EVZ) breder had moeten zijn. Op punten is de EVZ 18 meter breed terwijl de IOV 50 meter voorschrijft. Dit leidt volgens [appellant] tot een toename van bebouwing en oppervlakteverharding.

Bij brief van 20 december 2019 heeft de minister van Infrastructuur en Waterstaat van Infrastructuur en Waterstaat aan [appellant] mededeling gedaan van het voornemen om op zijn gronden twee strekdammen aan te leggen en te houden die nodig zijn gelet op de instandhoudingsdoelstellingen van het Natura 2000-gebied Westerschelde & Saeftinghe. Verder heeft de minister daarbij meegedeeld dat [appellant] de aanleg en het behoud van de strekdammen op zijn perceel heeft te gedogen. Het project Zimmerman, tussen de dorpen Waarde en Rilland, bestaat uit de aanleg van drie strekdammen in de nabijheid van de Geul Zimmerman. Twee strekdammen zijn voorzien op een buitendijks perceel dat in eigendom is van [appellant].

Bij besluit van 20 juli 2020 heeft het Instituut Mijnbouwschade Groningen aan [appellant] een schadevergoeding van € 71.815,31, een vergoeding voor bijkomende kosten van € 1.565,00 en € 2.525,73 aan wettelijke rente toegekend. [appellant] is sinds 2004 eigenaar van een grote (woon)boerderij uit 1875 op perceel [locatie] te Wildervank. De boerderij is een rijksmonument. Het pand is een boerderij van het Oldambtster type met hoofdschuur, twee dwars aangebouwde bijschuren (XIXd en ca. 1893) en een gesmeed hek voor de oprit naar het land. Tegen de achtergevel is in 1918 een lage veulenschuur bijgebouwd, die met bloktand is verbonden met het metselwerk van de zijgevel. [appellant] heeft op 3 november 2018 schade als gevolg van mijnbouwactiviteiten gemeld bij de Tijdelijke Commissie Mijnbouwschade Groningen.

Bij besluit van 4 juli 2019 heeft het college van burgemeester en wethouders van Castricum aan [partij] een omgevingsvergunning verleend voor het vestigen van een medische praktijk op het adres [locatie 1] in Castricum. [appellant] woont op het adres [locatie 2], direct naast de private inrit die naar de psychologenpraktijk leidt. De rechtbank heeft bij tussenuitspraak geoordeeld dat het college onvoldoende onderzoek heeft verricht naar de akoestische gevolgen van het verkeer van en naar de psychologenpraktijk en welke invloed dit heeft op het woon- en leefklimaat van [appellant]. Daarop heeft het college het besluit van 6 februari 2020 nader onderbouwd door een akoestisch onderzoek en een rapportage van de Omgevingsdienst Noord-Holland Noord over te leggen. De rechtbank heeft het besluit van 6 februari 2020 vernietigd, omdat het college geen gevolg heeft gegeven aan een aanbeveling van de Omgevingsdienst. De rechtbank heeft overwogen dat het college er zorg voor moet dragen dat in de omgevingsvergunning maatregelen worden opgenomen om te waarborgen dat op de inrit niet harder dan 5 km per uur wordt gereden.

Bij besluit van 29 januari 2020 heeft de burgemeester van Veere een machtiging tot binnentreden afgegeven. De burgemeester heeft op 25 mei 2022 naar aanleiding van de uitspraak van de rechtbank opnieuw beslist op het bezwaar van [appellant]. In dat besluit heeft de burgemeester het bezwaar gegrond verklaard en het besluit van 29 januari 2020 herroepen. Vervolgens heeft [appellant] het hoger beroep ingetrokken, behoudens voor zover het betrekking heeft op het niet toekennen van een vergoeding van de proceskosten die verband houden met het verzoek om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn voor de behandeling van het beroep. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte geen proceskostenvergoeding heeft toegekend voor het indienen van het verzoek om vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn.

Bij besluit van 26 januari 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Noord-Beveland aan MAS Invest B.V. omgevingsvergunning verleend voor het afwijken van het bestemmingsplan voor het gebruiken van het pand op de percelen Julianastraat 28, 28A, 28B en 28C in Wissenkerke voor kamerverhuur aan arbeidsmigranten. Het pand is een voormalige middelbare school waarin in de jaren ’80 vier wooneenheden zijn gerealiseerd. MAS Invest wil in het pand zestien arbeidsmigranten huisvesten. Volgens de omgevingsvergunning mogen per wooneenheid vier personen kamers huren, waardoor er in totaal maximaal zestien personen in het pand mogen wonen. Bij besluit van 8 juli 2021 heeft het college de juridische grondslag voor het afwijken van het bestemmingsplan gewijzigd en aanvullende voorwaarden gesteld aan de huisvesting van arbeidsmigranten. [appellant] woont op het adres [locatie] in Wissenkerke, op nog geen 50 meter van het pand. Hij vreest voor overlast van arbeidsmigranten en is zijn vertrouwen in de gemeente verloren. Daarom is hij het niet eens met de huisvesting van arbeidsmigranten en is hij in beroep en hoger beroep gegaan.

Bij besluit van 17 februari 2022 heeft de raad van de gemeente Landsmeer het bestemmingsplan "Noordeinde 13" vastgesteld. Bij besluit van 15 maart 2018 heeft de raad het bestemmingsplan "Noordeinde 13" vastgesteld. Dit plan voorzag in de realisatie van een woning en een bed & breakfast met 5 suites, in combinatie met een kano- en fluisterbotenverhuur op het perceel Noordeinde 13 te Landsmeer (hierna: het perceel).

Bij besluit van 25 april 2022 heeft de raad van de gemeente Dalfsen het bestemmingsplan "Chw bestemmingsplan 8e Verzamelplan Buitengebied gemeente Dalfsen" gewijzigd vastgesteld. Het plan maakt op het deel van het perceel met de woonbestemming een extra (tweede) woning mogelijk. In ruil daarvoor wordt onder meer de bestaande ligboxenstal op het perceel gesloopt en worden de daarin plaatsvindende bedrijfsactiviteiten beëindigd. Verder is in het plan aan het deel van het perceel met de agrarische bestemming de functieaanduiding "specifieke vorm van agrarisch-paardenbak" toegekend ter plaatse van de bestaande paardenbak. [appellant] woont aan de [locatie 2] te Dalfsen en exploiteert op deze locatie een rundveehouderij ten behoeve van natuurbeheer. [appellant] vreest aantasting van zijn woon- en leefklimaat en nadelige gevolgen voor zijn bedrijfsvoering als gevolg van het plan. Ook vreest hij dat het plan invloed heeft op de "Nsw-status" van zijn percelen. Die status houdt in dat zijn percelen zijn aangemerkt als landgoed als bedoeld in de Natuurschoonwet 1928. [appellant] heeft verschillende beroepsgronden aangevoerd.

Bij besluit van 27 september 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Laarbeek aan Enovos Green Power Nederland B.V. (hierna: Enovos) een omgevingsvergunning verleend voor het (ver)bouwen van een bouwwerk, het uitvoeren van een werk of werkzaamheden, en het gebruiken van gronden of bouwwerken in strijd met een bestemmingsplan, voor het realiseren van een grondgebonden zonnepark nabij de Rooijseweg op het perceel, kadastraal bekend als gemeente Lieshout, sectie M, nummer 7, te Mariahout. Het project maakt de oprichting van een grondgebonden zonnepark van 9,6 ha mogelijk op de gronden achter het perceel [locatie] in Mariahout voor een periode van 25 jaar. Hiervan wordt 7,6 ha gebruikt voor het plaatsen van zonnepanelen. De overige grond wordt gebruikt voor de aanleg van de landschappelijke inpassing, water en het beheerpad.

Bij besluit van 15 januari 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Stichtse Vecht het verzoek van [appellant] om informatie deels afgewezen. [appellant] heeft verzocht om informatie over de besluiten om de markttijden en marktindeling in Breukelen niet te wijzigen in de periode dat de coronamaatregelen van kracht waren. Het college heeft 150 documenten aangetroffen die onder reikwijdte van het verzoek vallen. Negentien daarvan zijn openbaar gemaakt. De overige 131 documenten zijn deels verstrekt. In 119 documenten zijn alleen persoonsgegevens weggelakt en in twaalf documenten zijn met toepassing van artikel 11 van de Wet openbaarheid van bestuur ook andere passages weggelakt. De rechtbank vindt dat het college een juiste toepassing heeft gegeven aan de Wob. [appellant] heeft niet aannemelijk gemaakt dat er meer documenten zouden moeten zijn. Verder heeft het college zich volgens de rechtbank op het standpunt mogen stellen dat het belang van eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer zwaarder weegt dan het belang van openbaarmaking als het gaat om namen.

Bij besluit van 16 maart 2021 heeft de raad van bestuur van de Sociale Verzekeringsbank een verzoek van [appellant] om herziening van een besluit van 23 juni 2009, afgewezen. [appellant] heeft de Marokkaanse nationaliteit. Hij is op 8 september 2008 in het huwelijk getreden met zijn tweede echtgenote. [appellant] was op dat moment nog getrouwd met zijn eerste echtgenote. Op 23 oktober 2008 heeft [appellant] verzocht om een remigratie-uitkering. Hij heeft daarbij aangegeven dat hij is getrouwd met zijn tweede echtgenote. Bij brief van 28 mei 2009 heeft [appellant] verzocht de aanvraag te wijzigen in een aanvraag voor een alleenstaande. Hij heeft daarbij aangegeven dat zijn eerste echtgenote waarschijnlijk in Spanje woont, dat hij al jaren geen contact meer met haar heeft en dat inschrijving van zijn tweede huwelijk in de gemeentelijke basisadministratie niet lukt. Bij besluit van 23 juni 2009 heeft de raad van bestuur een remigratie-uitkering toegekend. Omdat [appellant] zelf heeft aangegeven dat hij de aanvraag heeft ingediend voor een alleenstaande heeft de raad van bestuur de voorziening naar die norm toegekend. [appellant] heeft tegen dit besluit geen bezwaar gemaakt.

Bij besluit van 12 juli 2022 heeft de raad van de gemeente Helmond het bestemmingsplan "’t Hout - Hoofdstraat - Pastoor Elsenstraat" vastgesteld. Het plan beoogt te voorzien in de mogelijkheid om 57 woningen voor mensen zonder zorgvraag, 122 zorgwoningen voor mensen met een lichte of zwaardere lichamelijke zorgvraag, 48 zorgwoningen voor mensen met gevorderde dementie, 2.200 m2 aan kantoorruimte en 1.800 m2 aan algemene voorzieningen te realiseren. [appellant sub 1], [appellant sub 2], [appellant sub 3] en [appellante sub 3C], [appellant sub 4] en [appellant sub 5] kunnen zich niet met het plan verenigen en vrezen onder meer dat het plan leidt tot overlast.

Bij besluit van 7 juli 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Nijmegen het verzoek van [appellant] om informatie afgewezen. [appellant] heeft het college gevraagd om informatie over de datum van inwerkingtreding van het besluit straatnaamgeving Hof van Holland van 31 maart 2021 (hierna: het raadsbesluit). In het bijzonder heeft hij gevraagd om een kopie van het document op grond waarvan het raadsbesluit op de dag na bekendmaking daarvan in werking is getreden. Het college heeft het verzoek afgewezen omdat in het raadsbesluit zelf is vermeld dat het besluit de dag na bekendmaking in werking treedt en een document op grond waarvan het raadsbesluit in werking is getreden niet bestaat.

Bij besluit van 21 december 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Medemblik een besluit genomen op het informatieverzoek van [appellant]. [appellant] is eigenaar en exploitant van een kermisbedrijf. Hij heeft een suikerspinkar gekocht die jarenlang op de kermis heeft gestaan. Hij dacht dat die kermisplek ook naar hem zou overgaan, maar hij heeft geen plek gekregen op de kermis in Wognum. Daarom heeft hij verzocht om verstrekking van stukken over de kermis. Het college heeft zich op het standpunt gesteld dat geen sprake is van een bestuurlijke aangelegenheid en dat de Wob daarom niet van toepassing is. Het college heeft desondanks de gevraagde stukken, voor zover aanwezig, wel aan [appellant] verstrekt.

Bij besluit van 24 september 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Medemblik het bezwaar van Elmas tegen een brief van 17 juli 2020 niet-ontvankelijk verklaard. [appellant] is eigenaar en exploitant van een kermisbedrijf. Hij heeft een suikerspinkar gekocht die jarenlang op de kermis heeft gestaan. Hij dacht dat die kermisplek ook naar hem zou overgaan, maar hij heeft geen plek gekregen op de kermis in Wognum. Daarom heeft Elmas voor [appellant] verzocht om verstrekking van stukken over de kermis. Bij het besluit van 24 september 2020 heeft het college het bezwaar van Elmas gericht tegen een brief van het college van 17 juli 2020 niet-ontvankelijk verklaard, omdat deze brief niet is gericht op enig rechtsgevolg en daarom geen besluit is in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht. De rechtbank heeft vastgesteld dat Elmas op eigen naam een informatieverzoek heeft ingediend en vervolgens bezwaar heeft gemaakt.

Bij brief van 4 augustus 2020 heeft het college van gedeputeerde staten van Zuid-Holland het verzoek van de Stichting van 6 juli 2020 om handhavend op te treden tegen het gebruik van rubbergranulaat als "infill-materiaal" voor kunstgrasvelden van voetbalverenigingen KVV Quick Boys en VV Katwijk aan Laan van Nieuw Zuid 50 respectievelijk De Krom 57 te Katwijk doorgezonden aan het college van burgemeester en wethouders van Katwijk. Op locatie 1 onderscheidenlijk locatie 2 zijn sportcomplexen Nieuw-Zuid van KVV Quick Boys respectievelijk De Krom van VV Katwijk gevestigd met diverse voetbalvelden. De gemeente Katwijk is eigenaar en beheerder van deze complexen. De afzonderlijke voetbalverenigingen zijn gebruikers. Op locatie 1 bevinden zich twee kunstgrasvelden (velden 4 en 5) die voorzien zijn van rubbergranulaat als "infill-materiaal" en op locatie 2 bevindt zich ook een dergelijk kunstgrasveld (veld 3). In 2019 heeft een renovatie van de toplaag van deze velden plaatsgevonden.

[partij sub 1] heeft de Belastingdienst/Toeslagen (hierna ook: de dienst) verzocht om een integrale beoordeling van haar recht op compensatie voor gemaakte fouten bij de beoordeling van haar recht op kinderopvangtoeslag in de jaren 2007-2011. [appellant sub 1] heeft bezwaar gemaakt tegen twee besluiten van de Belastingdienst/Toeslagen van 7 juli 2022 waarbij haar een compensatie van € 36.825,00 is toegekend voor gemaakte fouten bij de beoordeling van haar recht op kinderopvangtoeslag in de jaren 2007-2009. [partij sub 1] en [appellant sub 1] hebben zich bij de Belastingdienst/Toeslagen gemeld als ouders van wie ten onrechte de kinderopvangtoeslag is stopgezet en teruggevorderd (ook bekend als de kinderopvangtoeslagaffaire). In de Wet hersteloperatie toeslagen zijn verschillende financiële compensatieregelingen neergelegd voor gedupeerde ouders. Deze zaken gaan over beroepen gericht tegen het niet tijdig nemen van een besluit (op bezwaar) door de Belastingdienst/Toeslagen. Meer in het bijzonder gaat het in deze zaken over de vraag binnen welke termijn de dienst een besluit moet nemen nadat een dergelijk beroep gegrond is verklaard.

Bij beslissing van 18 oktober 2022 heeft het college van bestuur van de Universiteit van Amsterdam bepaald dat [appellante] het instellingscollegegeld voor de bachelor Geneeskunde moet betalen, dat voor het studiejaar 2022-2023 € 20.700,00 bedraagt. [appellante] heeft bij brief van 8 oktober 2022 verzocht of zij voor de bachelor Geneeskunde instellingscollegegeld ter hoogte van het wettelijk collegegeldtarief dan wel een ander lager bedrag zou mogen betalen. [appellante] heeft toegelicht dat zij van plan was de bacheloropleiding Verpleegkunde niet af te ronden door één toets van die opleiding niet te maken. Hierdoor zou overlap ontstaan met de bacheloropleiding Geneeskunde, waardoor zij hiervoor slechts het wettelijk collegegeld zou hoeven betalen. In de eindfase van de opleiding Verpleegkunde, waarin zij naast haar opleiding werkzaam was in een revalidatiecentrum, werd vanwege de uitbraak van COVID-19 een crisisafdeling opgezet. Om de pandemie te bestrijden was de inzet van zorgprofessionals van groot belang. [appellante] is alsnog afgestudeerd voor de opleiding Verpleegkunde om zo breder inzetbaar te kunnen zijn in het revalidatiecentrum.

[wederpartij sub 1] heeft bezwaar gemaakt tegen een besluit van de Belastingdienst/Toeslagen (hierna ook: de dienst) van 16 november 2021 waarbij haar een compensatie van € 36.623,00 is toegekend voor gemaakte fouten bij de beoordeling van haar recht op kinderopvangtoeslag in de jaren 2005, 2007-2009 en 2018. [wederpartij sub 1] en [wederpartij sub 2] hebben zich bij de Belastingdienst/Toeslagen gemeld als ouders van wie ten onrechte de kinderopvangtoeslag is stopgezet en teruggevorderd. In de Wet hersteloperatie toeslagen zijn verschillende financiële compensatieregelingen neergelegd voor gedupeerde ouders. Als een ouder zich heeft gemeld, beoordeelt de Belastingdienst/Toeslagen of deze in aanmerking komt voor een eenmalig forfaitair bedrag van € 30.000,00. Deze zaak gaan over beroepen gericht tegen het niet tijdig nemen van een besluit (op bezwaar) door de Belastingdienst/Toeslagen. Meer in het bijzonder gaat het in deze zaken over de vraag binnen welke termijn de dienst een besluit moet nemen nadat een dergelijk beroep gegrond is verklaard. De rechtbanken hanteren daarvoor verschillende termijnen. De Afdeling acht het voor alle betrokkenen wenselijk dat hier meer eenduidigheid in komt.

Bij beslissing van 3 november 2022 heeft de examencommissie van het Instituut voor de Gebouwde Omgeving van de Hogeschool Rotterdam [appellant] een waarschuwing gegeven en het resultaat van het tentamen VEMWOF13 vanwege een onregelmatigheid ongeldig verklaard. [appellant] studeert Vastgoed en Makelaardij aan het Instituut voor de Gebouwde Omgeving van de Hogeschool Rotterdam. De examencommissie heeft aan [appellant] twee waarschuwingen gegeven en het resultaat van in totaal zeven tentamens ongeldig verklaard.

Bij beslissing van 3 maart 2023 heeft het college van bestuur van de Vrije Universiteit Amsterdam [appellante] medegedeeld dat zij niet door is naar de tweede ronde van de selectie voor de bacheloropleiding Geneeskunde aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Bij beslissing van 25 mei 2023 heeft het college het door [appellante] ingestelde bezwaar ongegrond verklaard. Het beroep richt zich tegen deze beslissing.