Uitspraken

Bij besluit van 30 april 2024 heeft het college van Gedeputeerde Staten van Groningen bij [verzoeker] een dwangsom van € 52.000,00 ingevorderd. Bij besluit van 22 april 2025 is het college bij het besluit tot invordering gebleven, maar heeft het te vorderen bedrag gematigd tot € 5.000,00. Bij uitspraak van 7 november 2025 heeft de rechtbank het door [verzoeker] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Het hoger beroep richt zich tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland van 7 november 2025. [verzoeker] heeft de voorzieningenrechter tevens verzocht een voorlopige voorziening te treffen. De rechtbank heeft geoordeeld dat het college tot invordering van de verbeurde dwangsom mocht overgaan. [verzoeker] betoogt in hoger beroep dat de rechtbank niet heeft onderkend dat hij wel aan de last heeft voldaan, omdat tijdig is herplant. De voorzieningenrechter is het eens met het oordeel van de rechtbank en de in de onder 7 tot en met 7.2 van de uitspraak opgenomen overwegingen waarop dat oordeel is gebaseerd.

[appellant] heeft beroep ingesteld tegen het besluit op bezwaar van het college van burgemeester en wethouders van Noordoostpolder van 22 april 2026. Het college heeft de vertrouwelijke versie van één gedingstuk overgelegd en met verwijzing naar artikel 8:29 van de Awb medegedeeld dat uitsluitend de Afdeling kennis zal mogen nemen van dit stuk.

De gemeenteraad van Hengelo heeft de tekortkomingen in het bestemmingsplan 'Vooroorlogse wijken, omgeving Heemafterrein-Bornsestraat' succesvol hersteld. Dit betekent dat op een deel van het voormalige Heemafterrein in Hengelo een veertig meter hoge woontoren met 72 appartementen en 22 grondgebonden woningen mogen komen. Erfgoedvereniging Bond Heemschut, Stichting Erfgoed Hengelo, een Vereniging van Eigenaren van een appartementencomplex en Stichting ’t Neutje waren tegen het bestemmingsplan in beroep gekomen bij de Afdeling bestuursrechtspraak. Zij vinden dat het bestemmingsplan onvoldoende recht doet aan de cultuurhistorische waarden van de omgeving en de monumentale oude begraafplaats die daarnaast ligt. In december 2024 deed de Afdeling bestuursrechtspraak al een zogenoemde tussenuitspraak in deze zaak, waarin zij oordeelde dat het bestemmingsplan enkele gebreken bevat bij het hanteren van de parkeernorm en in het zogenoemde bezonningsonderzoek. Ook is onduidelijk of de gemeenteraad de adviezen van de Rijksdienst Cultureel Erfgoed heeft betrokken bij het vaststellen van het bestemmingsplan, aldus de Afdeling bestuursrechtspraak. Zij droeg de gemeenteraad dan ook op om deze tekortkomingen binnen 26 weken te herstellen. In april 2025 heeft de gemeenteraad het bestemmingsplan hierop aangepast. In de einduitspraak van vandaag oordeelt de Afdeling bestuursrechtspraak dat de gemeenteraad erin is geslaagd om de geconstateerde tekortkomingen in het plan te herstellen. Zij verklaart de bezwaren tegen het zogenoemde 'herstelbesluit' dan ook ongegrond. Dit betekent dat het bestemmingsplan voor de bouw van in totaal 94 woningen op het voormalige Heemafterrein in Hengelo nu definitief is.

Bij besluiten van 21 april 2021 en 6 oktober 2021 heeft de korpschef verzoeken van [appellant] om rectificatie van politiegegevens afgewezen. Een medewerker van de politie heeft twee e-mails van [appellant] in het politiesysteem BVH opgeslagen met de vermelding ‘(Dreig)mail’. Verder heeft een medewerker van de politie de projectcode ‘corona’ gekoppeld aan een BVH-registratie waarin politiegegevens van [appellant] zijn verwerkt. [appellant] heeft op grond van de Wet politiegegevens verzocht om wijziging van deze vermelding en om verwijdering van de projectcode. De korpschef heeft deze verzoeken bij afzonderlijke besluiten afgewezen. De rechtbank heeft de door [appellant] daartegen ingestelde beroepen ongegrond verklaard.[appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft nagelaten om te controleren of de feitelijke kwalificatie van de e-mail als ‘(Dreig)mail’ klopt. Ook voert hij aan dat er geen ‘effective remedy’ is omdat meningen en indrukken niet voor rectificatie vatbaar zijn, terwijl die meningen en indrukken in strafrechtelijke procedures tegen hem gebruikt worden als feiten omdat mutaties op ambtseed zijn opgemaakt.

De toenmalige minister van Economische Zaken en Klimaat heeft de aanvraag van Vermilion Energy om de geldigheidsduur te verlengen van de opsporingsvergunning voor het gebied Utrecht terecht alsnog afgewezen. Sinds 2007 had Vermilion deze vergunning die het bedrijf het alleenrecht geeft om in dat gebied koolwaterstoffen, zoals aardgas, op te sporen. In november 2018 verliep de vergunning. De minister verlengde in maart 2021 in eerste instantie de geldigheidsduur van de vergunning, maar kwam daar later van terug na een uitspraak van de rechtbank. De minister wees de aanvraag alsnog af, omdat de minister tot de conclusie was gekomen dat de geldigheidsduur van de opsporingsvergunning niet meer verlengd kon worden, omdat de geldigheidsduur op dat moment al verstreken was. Volgens Vermilion is dat niet terecht en kan de minister ook na afloop van de geldigheidsduur van de opsporingsvergunning besluiten om deze te verlengen. Vermilion stelt zich bovendien op het standpunt dat de vergunning niet is vervallen, maar dat alleen de geldigheidsduur is verlopen. Vermilion krijgt van de Afdeling bestuursrechtspraak geen gelijk. Voor ontgrondingenvergunningen heeft de hoogste algemene bestuursrechter al eens eerder overwogen dat een vervallen vergunning niet kan worden verlengd. Zij ziet “in het stelsel van de Mijnbouwwet geen aanleiding om te oordelen dat dit anders is voor een vervallen opsporingsvergunning”. De Afdeling bestuursrechtspraak merkt in de uitspraak nog op dat als er al een verschil zou zijn tussen het verlopen en het vervallen van een vergunning, vaststaat dat de geldigheidsduur van de opsporingsvergunning verlopen is en dat deze niet kan worden verlengd. Of de vergunning ook vervallen is, is daarom niet relevant. Omdat de minister op het moment van het nemen van het besluit in maart 2021 niet langer bevoegd was om de opsporingsvergunning te verlengen, kon de minister niet toekomen aan een belangenafweging. Dat betekent dat de minister ook niet op grond van het evenredigheidsbeginsel de vergunning kon verlengen.

Bij twee afzonderlijke besluiten van 16 maart 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Hilversum aan [appellant sub 1] en [appellant sub 2] een last onder dwangsom opgelegd om het gebruik van de bedrijfswoning op het perceel [locatie 1] in Hilversum voor burgerbewoning in strijd met het bestemmingsplan te beëindigen en beëindigd te houden. Op het perceel is het dierenasiel van Crailo gevestigd, waarvan [appellant sub 1] tussen 1982 en 2017 onder meer beheerder en directeur was. Ter vervanging van een op het perceel aanwezige dienstwoning, is voor de bouw van de huidige bedrijfswoning op het perceel op 28 oktober 2002 een omgevingsvergunning verleend aan Crailo. [appellant sub 1] en [appellant sub 2] zijn beiden eigenaar van de bedrijfswoning. [appellant sub 1] woont in de bedrijfswoning sinds de bouw daarvan in 2003. [appellant sub 2] heeft ook in de bedrijfswoning gewoond, maar is een aantal jaar geleden verhuisd. Hoewel [appellant sub 1] sinds juni 2017 niet meer in dienst is bij Crailo, is hij met zijn kinderen in de bedrijfswoning op het perceel blijven wonen. Sindsdien hebben Crailo en [appellant sub 1] onderling meerdere juridische procedures met elkaar gevoerd die onder andere hebben geleid tot het verzoek van Crailo om handhavend op te treden tegen het gebruik van de bedrijfswoning als burgerwoning door [appellant sub 1] en [appellant sub 2]. Naar aanleiding hiervan heeft het college aan [appellant sub 1] en [appellant sub 2] de lasten onder dwangsom opgelegd waarom het in deze zaak draait.

In het besluit van 29 juni 2023 heeft de raad van de gemeente Nunspeet het bestemmingsplan "Functieverandering omgeving Veelhorsterweg 21/23" vastgesteld. Het plan maakt met de bestemming "Wonen" mogelijk dat op een nu grotendeels onbebouwd perceel aan de westzijde van de Veelhorsterweg 21 en 23 in het buitengebied van Nunspeet een burgerwoning kan worden gerealiseerd. Ook staat het plan bijgebouwen toe bij de bestaande woning en de nieuwe woning, en voorziet het plan in een landschappelijk inrichtingsplan. [partij] is de initiatiefnemer van het plan en is bereid zijn gronden aan de Bovenweg te verkopen aan de gemeente als medewerking wordt verleend aan het plan. [appellant A] woont aan de [locatie 1]. [appellant B] woont aan de [locatie 2]. [appellanten] kunnen zich niet verenigen met het plan.

Het college van gedeputeerde staten van Noord-Holland heeft de natuurvergunning voor het muziekfestival ‘Lentekabinet’ voor de periode van 2022 tot 2026 terecht verleend. Lentekabinet is een jaarlijks muziekfestival van twee dagen in recreatiegebied Het Twiske. Het Twiske ligt in het Natura 2000-gebied ‘Ilperveld, Varkensland, Oostzanerveld & Twiske’. Stichting Hart voor het Twiske kwam tegen de natuurvergunning in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak, omdat zij vindt dat de zogenoemde passende beoordeling die ten grondslag ligt aan de natuurvergunning, niet deugt. Daarom had de provincie volgens haar de vergunning voor het festival niet mogen verlenen. Maar de Afdeling bestuursrechtspraak geeft de stichting geen gelijk. Zij oordeelt in haar uitspraak van vandaag dat het college van gedeputeerde staten de passende beoordeling ten grondslag mocht leggen aan de verlening van de natuurvergunning. Zo is in de passende beoordeling voldoende 'daadkrachtig onderbouwd' dat een tijdelijke verstoring van de vogels niet leidt tot blijvende gevolgen voor het Natura 2000-gebied als leefgebied voor de vogels, aldus de Afdeling bestuursrechtspraak. Zij verklaart het hoger beroep van de stichting dan ook ongegrond. Hoewel de natuurvergunning was verleend voor de periode van 2022 tot 2026, kan deze uitspraak nog van betekenis zijn voor de toekomst. Er is namelijk een aanvraag ingediend voor een nieuwe natuurvergunning voor het houden van het festival vanaf 2027.

De stichting heeft beroep ingesteld tegen het niet tijdig bekendmaken van een volgens hen van rechtswege gegeven omgevingsvergunning. Op 6 december 2022 heeft de stichting een omgevingsvergunning aangevraagd voor het plaatsen van vier sport- en speeltoestellen (een survivalrunbaan) met een maximumhoogte van 2,5 meter op het bosperceel met nr. B-1049 aan de Dongensebaan in Teteringen. Op 21 april 2023 heeft het college, nadat de beslistermijn op 16 februari 2023 is verlengd en op 29 maart 2023 met instemming van de stichting is opgeschort, aan de stichting medegedeeld dat ook een omgevingsvergunning is vereist voor het afwijken van het bestemmingsplan en dat de uitgebreide voorbereidingsprocedure op de aanvraag van toepassing is. De stichting is het daar niet mee eens en vindt dat de reguliere voorbereidingsprocedure van toepassing is op de aanvraag.

Bij besluit van 26 september 2023 heeft de raad van de gemeente Oirschot het bestemmingsplan "Verbindingsweg Kempenweg - Eindhovensedijk" vastgesteld. Het bestemmingsplan voorziet in de aanleg van een verbindingsweg met een lengte van ongeveer 1,4 km tussen de Kempenweg, de randweg van Oirschot, en de Eindhovensedijk, ten zuiden van de kern van Oirschot. De verbindingsweg is direct ten noorden van en grotendeels evenwijdig aan de A58 voorzien en is grotendeels voorzien binnen het Natuur Netwerk Brabant (NNB). Ter compensatie van het verlies van het NNB voorziet het plan op een afstand van ongeveer 900 m ten oosten van de aansluiting van de verbindingsweg op de Eindhovensedijk in nieuw aan te leggen natuur. Het doel van de Vereniging Buurtgroep de Kemmer is het beschermen en verbeteren van de leefbaarheid, bereikbaarheid, veiligheid en welzijn van de bewoners en particuliere grondeigenaren van De Kemmer in Oirschot. [appellant] woont aan de [locatie] in Oirschot en heeft grenzend aan zijn woonperceel ook een bosperceel in eigendom. Zijn percelen liggen aan de noordzijde van het plangebied.

Bij besluit van 16 september 2022 heeft het college van burgemeesters en wethouders van Aalsmeer aan [partij] een omgevingsvergunning verleend voor het bouwen van een aanbouw met dakterras en het plaatsen van een dakopbouw aan de [locatie] in Aalsmeer. [appellant] woont hiernaast en is het niet eens met dit dakterras, omdat dit volgens hem een onevenredige inbreuk op zijn privacy vormt. Vanaf het dakterras kun je namelijk zijn woning inkijken.

Bij brief van 21 april 2022 heeft het college van burgemeesters en wethouders van Leeuwarden het verzoek van [appellant] met als onderwerp ‘aanvraag wijziging tenaamstelling ligplaatsvergunning’ afgewezen.[appellant] is eigenaar van een perceel in Warten, dat voor een deel bestaat uit water. Een klein hoekje van dit perceel valt binnen de functieaanduiding "Specifieke vorm van water - recreatie-ark" uit het bestemmingsplan "Leeuwarden - Arken en woonschepen". Deze aanduiding voorziet in een ligplaats voor een recreatie-ark [partij A] en [partij B] hebben hun recreatie-ark liggen op de plek van de aanduiding. [appellant] wil de ligplaats graag innemen en heeft hierover een verzoek ingediend bij het college. De rechtbank heeft geoordeeld dat het college de eigen reactie op het verzoek van [appellant] in het besluit op bezwaar ten onrechte als een besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) heeft aangemerkt.

Bij besluit van 26 januari 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam aan Stichting Administratiekantoor medegedeeld dat aan haar een omgevingsvergunning van rechtswege is verleend voor de huisvesting van arbeidsmigranten in het pand aan de Zekkenstraat 31-33 in Hoek van Holland. Stichting Administratiekantoor is eigenaar van het pand op het bedrijventerrein ‘De Zekken’. De kantoorruimte in het pand wil zij gebruiken voor de tijdelijke huisvesting van arbeidsmigranten. Ondernemersvereniging Hoek van Holland wil niet dat op het bedrijventerrein woonfuncties worden toegevoegd. Zij vreest namelijk dat de toekomstige bewoners van het pand zullen klagen over geluidsoverlast door de bedrijven op het bedrijventerrein. Ook Autobedrijf Schalkoort B.V., dat is gevestigd op hetzelfde bedrijventerrein, vreest daarvoor.

Bij besluit van 8 november 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van De Wolden de aanvraag van [appellante] om een tijdelijke omgevingsvergunning voor een periode van vijf jaar voor het huisvesten van maximaal 100 arbeidsmigranten in de recreatieverblijven van het recreatiecentrum Van Harte aan de [locatie] in Echten afgewezen. [appellante] huurt de recreatiebungalows en groepsverblijven op het recreatiepark van Van Harte Beheer B.V.. De grond van het recreatiepark is in eigendom van Staatsbosbeheer. Stichting Recreatiecentrum van Harte (Van Harte) heeft een erfpachtovereenkomst gesloten met Staatsbosbeheer voor het gebruik van de gronden. [appellante] wil arbeidsmigranten op het recreatiepark huisvesten voor vijf jaar. Dat is op grond van de ter plaatse geldende beheersverordening "Buitengebied" niet toegestaan. Daarom heeft [appellante] een aanvraag om omgevingsvergunning ingediend voor het afwijken van het bestemmingsplan. Op 8 november 2021 heeft het college geweigerd om een omgevingsvergunning als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wabo te verlenen. Het college acht het tijdelijk huisvesten van arbeidsmigranten op het recreatiepark niet wenselijk voor de ontwikkeling van het recreatiepark.

Bij besluit van 8 april 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Den Haag Javis onder aanzegging van bestuursdwang gelast om de bouwwerkzaamheden op het perceel Cederstraat 31 in Den Haag te staken en gestaakt te houden totdat de benodigde omgevingsvergunning is verleend. Javis is eigenaar en verhuurder van het perceel. Op de begane grond bevindt zich een garagebedrijf en op de eerste en tweede verdieping aan de straatzijde van het gebouw zijn bovenwoningen aanwezig. Naar aanleiding van meerdere meldingen van overlast en schade heeft een inspecteur van de gemeente op 29 maart 2021 geconstateerd dat Javis bouwwerkzaamheden in de garage uitvoerde zonder omgevingsvergunning. Voor het vervangen van de garagevloer zijn 28 heipalen de grond in geslagen, waardoor het gaat om een constructieve wijziging van de garagevloer. De inspecteur heeft de werkzaamheden op 29 maart 2021 per direct stilgelegd. Omdat de bouwwerkzaamheden zonder omgevingsvergunning werden uitgevoerd, heeft het college een last onder bestuursdwang opgelegd. Javis is het niet eens met de aan haar opgelegde last onder bestuursdwang. Volgens haar was voor de bouwwerkzaamheden geen omgevingsvergunning vereist.

In het besluit van 23 april 2024 heeft de raad van de gemeente Buren het bestemmingsplan "Ingen, Nieuwe Weg ong." vastgesteld. Het plan maakt een vrijstaande woning mogelijk op het perceel aan de Nieuwe Weg in Ingen naast [locatie 1]. [partij] is de initiatiefnemer en mede-eigenaar van het perceel. [appellant] woonde aan de [locatie 2] in Ingen, gelegen tegenover het plangebied. [appellant] is het niet eens met de vaststelling van het plan. [appellant] voert aan dat het plan in strijd met het Woningprogramma 2020-2030 is vastgesteld. Volgens hem is de doelstelling voor het aantal nieuwe grondgebonden woningen in buurtschap Hoogkana al bereikt, waardoor er volgens het Woningprogramma geen ruimte is voor een extra woning op de planlocatie. Daarnaast voert [appellant] aan dat woningen onder het Woningprogramma uiterlijk in 2021 aangemeld hadden moeten worden, terwijl voor dit plan pas in november 2022 principe medewerking is verleend.

Bij besluit van 16 augustus 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Boxtel een verzoek van [appellant] om handhavend op te treden tegen geparkeerde voertuigen op het perceel [locatie 1] in Boxtel afgewezen. [appellant] woont op [locatie 2] in Boxtel. Hij heeft het college verzocht om handhavend op te treden tegen het bouwen van een carport en het parkeren van voertuigen op het perceel [locatie 1]. Het college heeft het verzoek afgewezen voor zover het ziet op het parkeren van een voertuig in de voortuin. Voor zover het ziet op het bouwen van de carport zonder omgevingsvergunning in strijd met het bestemmingsplan heeft het college een last onder dwangsom opgelegd aan de eigenaren van het perceel [locatie 1], namelijk [partij A] en [partij B]. [partij A] en [partij B] hebben vervolgens de carport verwijderd. [appellant] heeft daarna het college verzocht om handhavend op te treden tegen het bouwen van een nieuwe carport en tegen het parkeren van voertuigen op het achtererf van het perceel [locatie 1]. Het college heeft dit verzoek afgewezen.

Bij besluit van 23 oktober 2023 heeft het college van procureurs-generaal een verzoek van [appellant] om inzage in de verwerking van zijn persoonsgegevens op grond van de Wet politiegegevens (Wpg) toegewezen. [appellant] heeft op 20 september 2021 een verzoek bij de rijksrecherche ingediend om inzage in zijn persoon betreffende politiegegevens als bedoeld in artikel 25 van de Wpg. Op grond van artikel 1, aanhef en onder f, sub 2, van de Wpg is de verwerkingsverantwoordelijke bij de rijksrecherche het college. Het college heeft aanvankelijk bij besluit van 11 oktober 2021 medegedeeld dat er geen persoonsgegevens van [appellant] zijn verwerkt. Bij besluit van 18 februari 2022 heeft het college het verzoek alsnog toegewezen en [appellant] inzage gegeven in registraties uit het onderzoeksdossier van de strafzaak ‘[strafzaak].

Deze uitspraak heeft betrekking op twee hoger beroepen, twee verzoeken om herziening en één verzet waarin [appellant] onderscheidenlijk appellant, verzoeker en opposant is. De hoger beroepen, de verzoeken om herziening en het verzet zijn op verschillende momenten ingediend. De hoger beroepen zijn gericht tegen afzonderlijke uitspraken van de rechtbank Den Haag van 27 februari 2025 in gedingen over rechtsbijstand, waarbij de raad verweerder is. In het verzoek om herziening van de uitspraak van de voorzieningenrechter van de Afdeling van 28 mei 2025 gaat het onderliggende geschil over een vermeend verzoek aan het Openbaar Ministerie van het parket Oost-Nederland op grond van de Wet open overheid. In het verzoek om herziening van de uitspraak van de Afdeling van 8 november 2023 gaat het onderliggende geschil over de afwijzing door de raad van een verzoek om schadevergoeding.

Bij besluit van 24 september 2024 heeft de raad van de gemeente Wierden het bestemmingsplan "Wierden Centrum, herziening Burgemeester J.C. van den Bergplein 32" vastgesteld. Het plan heeft betrekking op het perceel aan het Burgemeester van den Bergplein 32 in Wierden. Dit perceel is in eigendom van de Hervormde Gemeente Wierden. Op het perceel staan een voormalige pastoriewoning en bijbehorende bebouwing. Stichting Aveleijn wil hier in samenwerking met de Hervormde Gemeente Wierden een woonzorgvoorziening realiseren voor 32 bewoners met een verstandelijke beperking. [appellant] vreest voor een aantasting van zijn woon- en leefklimaat doordat het perceel als gevolg van het plan veel intensiever zal worden gebruikt. [appellant] betoogt dat zijn woon- en leefklimaat wordt aangetast doordat het perceel waarop thans één pastoriewoning staat door tientallen bewoners met uiteenlopende problematieken bewoond zal worden. Hij vreest dat dit zal leiden tot geluidsoverlast en overige hinder.

Bij besluit van 8 oktober 2024 heeft het college voor het bestemmingsplan "Hoofddorp Hoofdweg 875" hogere waarden als bedoeld in artikel 110a van de Wet geluidhinder vastgesteld. Het plan maakt maximaal zeven woningen mogelijk op het perceel Hoofdweg 875 in Hoofddorp. Eén daarvan is een bestaande woning. De omgevingsvergunning is verleend voor de bouw van zes woningen op dit perceel. ROW Vastgoed is initiatiefnemer van deze ontwikkeling. Het plan ligt binnen de geluidszone van de Hoofdweg oostzijde (N520) en de Hoofdweg westzijde. Bij één woning wordt de grenswaarde overschreden. Om dat toch mogelijk te maken heeft het college een hogere grenswaarde vastgesteld. De maatschap exploiteert een onderneming voor de teelt van snijbloemen en snijheesters op het perceel aan de [locatie] dat grenst aan het plangebied. De maatschap kan zich niet met het plan verenigen, omdat het volgens haar zal leiden tot een belemmering in haar bedrijfsvoering. [maat A] en [maat B] wonen ook aan de [locatie].

Bij besluit van 19 september 2024 heeft de raad van de gemeente Alphen-Chaam het bestemmingsplan "De Werf, Chaam" vastgesteld. Het bestemmingsplan voorziet in de bouw van 18 woningen op een inbreidingslocatie tussen de Horst en de Kapelstraat in Chaam. [appellant sub 1] en [appellant sub 2] vrezen voor verkeers- en parkeerhinder doordat het bestemmingsplan een ontsluiting via de thans doodlopende Horst mogelijk maakt. Deze zogenoemde doorsteek ligt direct voor hun woningen aan de [locatie 1] en [locatie 2]. [appellant sub 1] en [appellant sub 2] betogen dat de ontsluiting van het plangebied is voorzien via de thans doodlopende straat Horst. Het extra verkeer in de Horst, langs de speeltuin, zal leiden tot gevaarlijke situaties. Bovendien zal een sluiproute ontstaan voor verkeer dat de drukke N639 wil vermijden, aldus [appellant sub 1] en [appellant sub 2].

Bij besluit van 12 oktober 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Soest geweigerd om aan [appellant] een omgevingsvergunning te verlenen voor het kappen van een zomereik aan de [locatie] in Soest. [appellant] woont aan de [locatie] in Soest. In zijn achtertuin staat een zomereik. [appellant] wil deze boom kappen. Hij stelt dat het formaat van de boom niet in verhouding staat tot de grootte van zijn achtertuin, de boom niet stabiel is en veel overlast veroorzaakt. Het college heeft geweigerd om de omgevingsvergunning te verlenen, omdat de zomereik een beeldbepalende functie heeft door zijn omvang en leeftijd. Ook is de boom volgens het college goed zichtbaar vanaf de openbare weg en zal het verwijderen van de boom een gat met zich brengen. De rechtbank heeft het hiertegen door [appellant] ingestelde beroep ongegrond verklaard. [appellant] kan zich hier niet in vinden.

Bij besluit van 13 juli 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Land van Cuijk [appellant A] en [appellant B] een last onder dwangsom opgelegd vanwege het zonder omgevingsvergunning en in strijd met het bestemmingsplan exploiteren van een bed and breakfast (B&B) in een gedeelte van hun woonhuis aan de [locatie] in Cuijk. [appellant A] en [appellant B] zijn eigenaren van de woning aan de [locatie] in Cuijk en exploiteren een B&B in een gedeelte van de woning. Op het perceel is op grond van het bestemmingsplan "Cuijk, Heeswijkse Kampen 2014" het huisvesten van één huishouden toegestaan. Bij besluit van 23 mei 2022 heeft het college [appellant A] en [appellant B] een last onder dwangsom opgelegd vanwege het zonder omgevingsvergunning en in strijd met het bestemmingsplan gebruiken van een deel van de kelder van de woning voor recreatief nachtverblijf. [appellant A] en [appellant B] dienen het gebruik van de woning anders dan voor de huisvesting van één huishouden na 10 juli 2022 te beëindigen en beëindigd te houden op last van een dwangsom van € 1.650,00 per geconstateerde overtreding, met een maximum van € 9.900,00. Dit besluit is onherroepelijk geworden. In de periode van 11 juli 2022 tot 1 mei 2023 heeft het college 22 overtredingen geconstateerd en is vervolgens overgegaan tot invordering van verbeurde dwangsommen van € 9.900,00.

Bij besluit van 5 augustus 2024 heeft het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen aan [appellant] een Educatieve maatregel alcohol en verkeer (EMA) opgelegd. Het CBR heeft [appellant] een EMA opgelegd, omdat hij volgens informatie van de politie in de nacht van 18 op 19 juli 2024 is aangehouden wegens rijden onder invloed van alcohol. Er is bij hem een ademalcoholgehalte gemeten van 675 µg/l. Een EMA is een verplichte cursus waarbij de cursist bewust wordt gemaakt van de risico’s van alcohol in het verkeer. De kosten van een EMA moet de cursist zelf betalen. Op de zitting bij de Afdeling is gebleken dat [appellant], om weer in het bezit te komen van een rijbewijs, is begonnen met de EMA en deze bijna heeft afgerond. Hij heeft belang bij deze procedure, omdat de EMA volgens hem ten onrechte is opgelegd en hij een schadevergoeding wenst.

Bij besluit van 14 maart 2024 heeft het college van burgemeester en wethouders van Nuenen de aanvraag van [appellant] om een omgevingsvergunning afgewezen. [appellant] heeft een aanvraag ingediend om een omgevingsvergunning voor het aanleggen van een tweede uitweg bij zijn woning aan de [locatie] in Nuenen. Het college heeft deze aanvraag geweigerd omdat dit ten koste gaat van de groenvoorzieningen. [appellant] heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt. Het college heeft zijn standpunt in bezwaar gehandhaafd. De rechtbank heeft geoordeeld dat het college de omgevingsvergunning op grond van artikel 2.12, tweede lid, aanhef en onder d, van de Algemene plaatselijke verordening gemeente Nuenen c.a. 2020 heeft mogen weigeren.

Bij besluit van 22 februari 2024 heeft de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan [appellante] een bestuurlijke boete opgelegd van € 13.500,00. Bij een inspectie op 5 november 2022 hebben twee inspecteurs van de Nederlandse Arbeidsinspectie geconstateerd dat een 12-jarig kind bij [appellante] arbeid verrichtte. Dat is een overtreding van artikel 3:2, eerste lid, van de Arbeidstijdenwet. De arbeidsinspecteurs hebben een verklaring van het kind afgenomen en de eigenaar van [appellante] bevolen de arbeid van het kind te staken. De inspecteurs hebben verder op basis van eigen waarnemingen en gesprekken met de vennoot en medewerkers van [appellante] geconstateerd dat [appellante] geen deugdelijke registratie van de arbeids- en rusttijden heeft bijgehouden. Dit is een overtreding van artikel 4:3, eerste lid, van de Atw. De inspecteurs hebben op 15 september 2023 een boeterapport opgesteld. De boete is volgens de rechtbank ook terecht berekend aan de hand van de Beleidsregel boeteoplegging Arbeidstijdenwet en Arbeidstijdenbesluit 2013 en is niet onevenredig.

Bij besluit van 31 januari 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amstelveen besloten om een bussluis aan te leggen in de Noorddammerlaan ter hoogte van de bocht naar de Legmeerdijk en het weggedeelte op dat punt gesloten te verklaren voor alle motorvoertuigen, uitgezonderd lijnbussen. Bovenkerk is een wijk in Amstelveen. De route Noorddammerlaan-Legmeerdijk werd vóór de plaatsing van de bussluis door autoverkeer gebruikt als doorgaande route. Om doorgaand verkeer op de Noorddammerlaan-Legmeerdijk tegen te gaan is het, in het bijzonder met het oog op de verkeersveiligheid, wenselijk geacht om een fysieke afsluiting in de vorm van een bussluis te realiseren voor gemotoriseerd verkeer. Het college heeft daarom, met toepassing van de uniforme openbare voorbereidingsprocedure (uov), op 26 januari 2021 een verkeersbesluit genomen om een bussluis te realiseren ter hoogte van de Sint Urbanuskerk. Deze is in november 2021 aangelegd.

Bij besluit van 9 mei 2023, gepubliceerd op 12 juli 2024, heeft het college van burgemeester en wethouders van Loon op zand de locatie tegenover het perceel Knotwilg 11 aangewezen voor de plaatsing van een bovengrondse wijkcontainer voor glas en een ondergrondse wijkcontainer voor papier. Tegen dit besluit heeft [appellant] beroep ingesteld. Het college betoogt dat het beroep te laat is ingediend en dat geen zienswijze is ingediend. Het college wijst erop dat het aanwijzingsbesluit op 12 juli 2024 bekend is gemaakt en dat het beroep op 15 juni 2025 als bezwaar bij hem is ingediend. Er zijn volgens het college ook geen redenen om deze termijnoverschrijding verschoonbaar te achten.

Bij besluit van 23 januari 2024 heeft het college van burgemeester en wethouders van Roosendaal [appellant] opgedragen de garageloods aan de [locatie] in Heerle te verwijderen of zo uit te voeren dat deze vergunningvrij is. Als hij dat niet doet, moet hij een dwangsom van € 3000,00 betalen. [appellant] woont aan de [locatie] in Heerle en heeft een garageloods naast zijn woning gebouwd. [partij] woont naast [appellant] en is het niet eens met de bouw van de garageloods, omdat deze volgens haar te groot is en niet past in de omgeving. Het college heeft geconstateerd dat de gebouwde garageloods inderdaad te groot is om vergunningvrij te bouwen en heeft [appellant] daarom opgedragen om de garageloods te verwijderen of aan te passen.

Bij besluit van 1 mei 2021 heeft de Dienst Toeslagen aan [appellante] meegedeeld dat de uitkomst van de lichte toets nog geen reden geeft om het forfaitaire bedrag van € 30.000 uit de Catshuisregeling aan haar te betalen. Bij besluiten van 22 februari 2022 heeft de Dienst Toeslagen aan [appellante] meegedeeld dat de uitkomst van de lichte toets definitief geen reden geeft om het forfaitaire bedrag van € 30.000 uit de Catshuisregeling aan haar te betalen. [appellante] heeft twee kinderen: [kind A] en [kind B]. Tot begin 2011 had zij een toeslagpartner. Begin 2011 hebben [appellante] en haar toeslagpartner hun relatie beëindigd. [kind A] is daarna bij de toeslagpartner gaan wonen en [kind B] bij [appellante]. Voor de relatiebreuk werd de kinderopvangtoeslag voor de twee kinderen op de bankrekening van de toeslagpartner van [appellante] gestort. [appellante] heeft na de relatiebreuk, op 20 april 2011, de Dienst Toeslagen verzocht om het rekeningnummer waarop de kinderopvangtoeslag wordt gestort te wijzigen naar haar rekeningnummer. Ook heeft zij op die datum de kinderopvangtoeslag gewijzigd naar één kind, omdat alleen [kind B] bij haar woont. Op 22 april 2011 heeft de Dienst Toeslagen aan [appellante] meegedeeld dat het rekeningnummer waarop de kinderopvangtoeslag wordt gestort is gewijzigd. De wijziging van de kinderopvangtoeslag van twee kinderen naar één kind heeft de Dienst Toeslagen in augustus 2011 verwerkt.

Bij besluit van 15 maart 2024 heeft het dagelijks bestuur van het Waterschap De Dommel het verzoek van [appellante] om schadevergoeding afgewezen. [appellante] exploiteert een akker- en tuinbouwbedrijf in Oirschot en is onder meer eigenaar van een perceel waarop zij sinds 2019 miscanthus (olifantsgras) teelt. In 2022 heeft [appellante] toenemende groei van biezen op het perceel geconstateerd. De geoogste miscanthus was vermengd met biezen en kon daardoor niet meer tot bioplastics worden verwerkt. De afnemer accepteerde het geoogste product niet en dat heeft tot omzetderving geleid.

Bij besluit van 30 mei 2024 heeft het college van burgemeester en wethouders van Veldhoven een last onder dwangsom opgelegd aan [appellant] vanwege kamergewijze verhuur in strijd met het bestemmingsplan.Tijdens een controle heeft een toezichthouder van de gemeente vastgesteld dat op de bovenverdieping van de bedrijfsruimte direct achter de bedrijfswoning drie kamers worden verhuurd. Het college heeft na een hercontrole een last onder dwangsom opgelegd aan [appellant] vanwege kamergewijze verhuur in strijd met het bestemmingsplan. [appellant] heeft in bezwaar gevallen aangedragen, waarbij volgens [appellant] ook in strijd met het bestemmingsplan wordt gewoond, maar waarbij het college niet is overgegaan tot handhaving. Volgens [appellant] heeft het college in strijd met het gelijkheidsbeginsel gehandeld door bij hem wel te handhaven. Het college heeft zich in het besluit op bezwaar op het standpunt gesteld dat het beroep op het gelijkheidsbeginsel niet slaagt.

[appellant] heeft de Dienst Toeslagen verzocht om aanvullende compensatie voor de werkelijke schade (aanvullende compensatie), zoals bedoeld in artikel 2.1, derde lid, van de Wet hersteloperatie toeslagen (Wht). [appellant] is een gedupeerde aanvrager kinderopvangtoeslag. In de Wet hersteloperatie toeslagen zijn verschillende (financiële) regelingen neergelegd voor gedupeerde ouders. [appellant] heeft de Dienst Toeslagen verzocht om aanvullende compensatie voor de werkelijke schade, zoals bedoeld in artikel 2.1, derde lid, van de Wht. Op grond van artikel 6.2, eerste lid, van de Wht, moet door de Dienst Toeslagen op de aanvraag aanvullende compensatie worden beslist binnen een termijn van zes maanden na ontvangst van de aanvraag. Deze termijn kan eenmaal met maximaal zes maanden worden verlengd. [appellant] heeft beroep ingesteld gericht tegen het niet tijdig nemen van een besluit, omdat een besluit op haar aanvraag aanvullende compensatie voor de werkelijke schade uitbleef.

[wederpartij] heeft de Dienst Toeslagen verzocht om aanvullende compensatie voor de werkelijke schade (aanvullende compensatie), zoals bedoeld in artikel 2.1, derde lid, van de Wet hersteloperatie toeslagen (Wht). [wederpartij] is een gedupeerde aanvrager kinderopvangtoeslag. In de Wet hersteloperatie toeslagen zijn verschillende (financiële) regelingen neergelegd voor gedupeerde ouders. [wederpartij] heeft de Dienst Toeslagen verzocht om aanvullende compensatie voor de werkelijke schade, zoals bedoeld in artikel 2.1, derde lid, van de Wht. Op grond van artikel 6.2, eerste lid, van de Wht, moet door de Dienst Toeslagen op de aanvraag aanvullende compensatie worden beslist binnen een termijn van zes maanden na ontvangst van de aanvraag. Deze termijn kan eenmaal met maximaal zes maanden worden verlengd. [wederpartij] heeft beroep ingesteld gericht tegen het niet tijdig nemen van een besluit, omdat een besluit op zijn aanvraag aanvullende compensatie voor de werkelijke schade uitbleef.

[wederpartij] heeft de Dienst Toeslagen verzocht om aanvullende compensatie voor de werkelijke schade (aanvullende compensatie), zoals bedoeld in artikel 2.1, derde lid, van de Wet hersteloperatie toeslagen (Wht). wederpartij] is een gedupeerde aanvrager kinderopvangtoeslag. In de Wet hersteloperatie toeslagen zijn verschillende (financiële) regelingen neergelegd voor gedupeerde ouders. [wederpartij] heeft de Dienst Toeslagen verzocht om aanvullende compensatie voor de werkelijke schade, zoals bedoeld in artikel 2.1, derde lid, van de Wht. Op grond van artikel 6.2, eerste lid, van de Wht, moet door de Dienst Toeslagen op de aanvraag aanvullende compensatie worden beslist binnen een termijn van zes maanden na ontvangst van de aanvraag. Deze termijn kan eenmaal met maximaal zes maanden worden verlengd. [wederpartij] heeft beroep ingesteld gericht tegen het niet tijdig nemen van een besluit, omdat een besluit op haar aanvraag aanvullende compensatie voor de werkelijke schade uitbleef.

Bij besluit van 26 januari 2024 heeft het Instituut Mijnbouwschade Groningen aan [appellant] een schadevergoeding toegekend van € 10.666,67, vermeerderd met wettelijke rente van € 1.051,93, voor waardedaling van het winkelgedeelte van zijn pand. [appellant] was tot 15 december 2020 eigenaar van een pand met winkel- en bedrijfsruimte en bovenwoning aan de [locatie] in Appingedam. In de winkel- en bedrijfsruimte op de begane grond exploiteerde [appellant] een bloemenzaak- en binderij. In 2011 heeft [appellant] het pand te koop gezet voor € 495.000. Op 13 november 2020 heeft [appellant] het pand verkocht voor € 235.000. Uit de akte van levering van 15 december 2020 volgt dat € 75.000 van de verkoopprijs is toegekend aan het winkelgedeelte en € 160.000 aan de woning. [appellant] heeft op 17 september 2020 het Instituut verzocht om vergoeding van waardedaling van de bovenwoning. Bij besluit van 8 juni 2021 heeft het Instituut een vergoeding van € 10.970,29, vermeerderd met de wettelijke rente, toegekend. Dit besluit is in rechte onaantastbaar.

Bij besluit van 26 januari 2024 heeft de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan [appellante] een bestuurlijke boete opgelegd van € 7.500,00. Bij besluit van 12 juni 2024 heeft de minister het door [appellante] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. [appellante] heeft beroep ingesteld tegen het besluit van 12 juni 2024. De rechtbank heeft [appellante] hierop een nota voor het griffierecht toegezonden van € 187,00. [appellante] heeft vervolgens een betaling van € 240,00 gedaan, waarna de rechtbank het te veel betaalde griffierecht van € 53,00 heeft teruggestort. [appellante] heeft op 5 maart 2025 het resterende griffierecht betaald. De rechtbank heeft vastgesteld dat [appellante] het griffierecht daarmee niet binnen de gestelde betalingstermijn heeft voldaan. Volgens de rechtbank is het niet op tijd betalen van het resterende griffierecht niet verschoonbaar. Dat [appellante] niet direct bereid was het griffierecht te betalen omdat de rechtbank een fout had gemaakt, is volgens de rechtbank geen goede reden om niet tijdig te betalen. De rechtbank heeft daarom het beroep niet-ontvankelijk verklaard. [appellante] betoogt dat zij niet de nadelige gevolgen van de fout van de rechtbank zou moeten hoeven dragen. [appellante] had van de rechtbank enige coulance verwacht.

Het verzet richt zich tegen de uitspraak van de Afdeling bestuursrecht van 19 december 2025 in zaak nr. 202505467/1/A2. Bij die uitspraak heeft de Afdeling zich na vereenvoudigde behandeling kennelijk onbevoegd verklaard kennis te nemen van het hoger beroep van [opposant] tegen een uitspraak van de rechtbank Gelderland van 13 juli 2023. Tegen deze uitspraak heeft [opposant] verzet gedaan. De Afdeling overweegt in deze uitspraak ambtshalve het volgende. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (zie de uitspraak van 23 juli 2025, ECLI:NL:RVS:2025:3447, en de in deze uitspraak genoemde rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens), is in een bestuursrechtelijke procedure eenieder die daarin een rol heeft, waaronder de rechtszoekende, gebonden aan het beginsel van behoorlijke procesvoering. Dat beginsel houdt onder meer in dat zowel schriftelijk als mondeling het debat met elkaar gevoerd moet worden op een fatsoenlijke manier, zonder daarbij gebruik te maken van ongepaste, beledigende en dreigende teksten en/of uitlatingen. Het verzetschrift van [oppasant] bevat een groot aantal passages met ongepaste, beledigende en dreigende teksten.

Bij besluit van 12 december 2024 heeft het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen [appellant] niet rijgeschikt verklaard. Eind 2023 heeft [appellant] een aanvraag ingediend voor de verlenging van zijn rijbewijs. Omdat [appellant], geboren op [geboortedatum] 1940, ouder dan 75 jaar was, moest hij daarvoor een gezondheidsverklaring invullen en naar een keuringsarts. Naar aanleiding van de verklaring en het advies van de keuringsarts is [appellant] naar een oogarts verwezen die een gezichtsvelddefect bij hem heeft vastgesteld. Het CBR heeft vervolgens aanleiding gezien om aanvullende medische keuringen en rijtesten te laten verrichten. De eerste rijtest is afgebroken in verband met gevaarzetting. [appellant] heeft toen verzocht om een tweede rijtest. Die heeft plaatsgevonden in het kader van een herkeuringstraject. De tweede rijtest wees uit dat [appellant] niet in staat is om veilig een auto te besturen. Bij het in bezwaar gehandhaafde besluit van 12 december 2024, heeft het CBR [appellant] daarom niet rijgeschikt verklaard.

Bij besluit van 26 juli 2023 heeft het Instituut Mijnbouwschade Groningen een aanvraag van [appellante] om vergoeding van immateriële schade afgewezen. [appellante] woont aan de [locatie 1] in de stad Groningen. Van 25 november 2013 tot 1 november 2025 woonde zij aan de [locatie 2] in Groningen. Daaraan voorafgaand woonde zij - in ieder geval vanaf 16 augustus 2012 - aan de [locatie] te Eenrum. Deze adressen liggen in het aardbevingsgebied. Het Instituut heeft op 12 juli 2023 de aanvraag van [appellante] om vergoeding van immateriële schade als gevolg van de gaswinning in Groningen ontvangen. Immateriële schade is ander nadeel dan vermogensschade en betreft schade die iemand lijdt in de vorm van pijn, psychisch leed, verdriet of gederfde levensvreugde. Het Instituut heeft de aanvraag afgewezen.

Bij besluit van 3 december 2025 heeft het college van burgemeester en wethouders van Groningen zijn beslissing om op 28 november 2025 spoedeisend bestuursdwang toe te passen wegens het in strijd met artikel 10, eerste lid, van de Afvalstoffenverordening gemeente Groningen 2025 en artikel 10, derde lid, van het Uitvoeringsbesluit Afvalstoffenverordening Groningen 2025 aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen, op schrift gesteld. Daarbij heeft het college vermeld dat de kosten van de toepassing van bestuursdwang, te weten € 212,10, voor rekening van [appellant] komen. De toepassing van spoedeisende bestuursdwang heeft bestaan uit het verwijderen van een kartonnen doos die op 28 november 2025 is aangetroffen op een ondergrondse papiercontainer met locatie nummer 3566 aan het Floresplein in Groningen. Het college is ervan uitgegaan dat [appellant] de doos verkeerd heeft aangeboden, omdat zijn adresgegevens op het adreslabel van de doos staat. [appellant] betoogt dat het college hem ten onrechte als overtreder heeft aangemerkt. Hij voert aan dat de enkele omstandigheid dat de aangetroffen kartonnen doos tot hem herleidbaar is, onvoldoende is om aan te nemen dat hij deze op de ondergrondse papiercontainer heeft geplaatst.

Bij beslissing van 9 december 2025 heeft het College van Bestuur van het ROC Mondriaan de klacht van [appellante] in de brief van 25 augustus 2025 ontvankelijk verklaard, de aanvullende klacht niet-ontvankelijk verklaard, de klacht ongegrond verklaard ten aanzien van het structureel tekortschieten in de zorgplicht en het onbehoorlijk handelen door het ROC Mondriaan en gegrond verklaard voor zover deze betrekking had op het onvolledig informeren van [appellante]. [appellante] volgt sinds augustus 2022 de opleiding MBO-Verpleegkunde aan de School voor Gezondheidszorg van het ROC Mondriaan in Den Haag. Zij kampt met een chronische aandoening die tijdens haar studie is vastgesteld en die haar fysieke belastbaarheid ernstig beperkt. Dit leidt ertoe dat zij haar opleiding en stages uitsluitend kan volgen onder aangepaste omstandigheden en begeleiding. Het CvB heeft, in reactie op het klaagschrift van [appellante] van 25 augustus 2025, het advies van de klachten- en bezwarenadviescommissie van 5 december 2025 overgenomen. [appellante] heeft zich per 1 september 2025 uitgeschreven van haar opleiding.

Bij besluit van 17 december 2025 heeft het college van burgemeesters en wethouders van Almere zijn beslissing om op 16 december 2025 spoedeisende bestuursdwang toe te passen wegens het in strijd met Artikel 10 lid 1 van de Afvalstoffenverordening Almere 2024 en Artikel 4 van de Uitvoeringsregeling Almere 2024 aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen, op schrift gesteld. Daarbij heeft het college vermeld dat de kosten van bestuursdwang, te weten € 97,83 voor rekening van [appellante] komen. [Appellante] betoogt dat zij haar vuilniszak heeft aangeboden bij de ondergrondse afvalcontainers, maar deze niet in de container kon deponeren, omdat alle containers vol waren. In dat verband voert zij aan dat de containers slechts eens per twee weken worden geleegd. Omdat er geen ruimte was in de containers, stelt [appellante] dat zij uit nood de afvalzak naast de container heeft geplaatst. Verder stelt zij dat het onredelijk is om van bewoners te verlangen dat zij hun afval ver weg brengen. Tot slot betoogt [appellante] dat de gemeente ten onrechte ook ander afval aan haar toerekent, zoals een rode plastic tas en losse zakjes.

Bij beslissing van 14 november 2025 heeft een examinator van de Faculteit der Rechtsgeleerdheid van de Universiteit van Amsterdam (de UvA) aan [appellant] een 7,5 toegekend voor het door hem afgelegde tentamen voor het vak ‘Strafrecht en Rechtstaat’. [appellant] volgt de master Publiekrecht aan de UvA. Op 21 oktober 2025 heeft hij het tentamen voor het vak ‘Strafrecht en Rechtstaat’ afgelegd. De betrokken examinator heeft het tentamen met een 7,5 beoordeeld. Volgens [appellant] zijn ten onrechte slechts 3 punten toegekend voor zijn antwoord op vraag 2a van het tentamen. Bij die tentamenvraag was een citaat weergegeven en de vraag luidde: "Beargumenteer welke strafrechttheorie dit citaat weergeeft en leg deze strafrechttheorie uit. (7 punten)". Volgens [appellant] had voor zijn antwoord 8 punten, althans ten minste 7 punten, toegekend moeten worden, zodat het tentamen met een 9,0 zou zijn beoordeeld. Hij heeft daarom verzocht om een herbeoordeling.

Bij beslissing van 15 augustus 2025 heeft het instellingsbestuur van de School of Business and Economics van de Universiteit van Maastricht (het bestuur) aan [appellante] een bindend negatief studieadvies gegeven. Bij beslissing van 19 maart 2026 heeft het college van beroep voor de examens van de Universiteit Maastricht het door [appellante] daartegen gemaakte administratief beroep ongegrond verklaard. [appellante] is in het studiejaar 2019/2020 gestart met de bacheloropleiding Economics and Business Economics. Vanwege persoonlijke omstandigheden van [appellante] is aan haar meerdere keren uitstel verleend voor het voldoen aan de norm voor het bindend studieadvies. In het studiejaar 2024/2025 voldeed zij hier nog steeds niet aan. Het bestuur heeft haar daarom op 15 augustus 2025 een bindend negatief studieadvies gegeven, waarbij zij is uitgesloten van het volgen van de opleiding voor een periode van zes jaar. Het CBE heeft die beslissing in stand gelaten. Volgens het CBE heeft het bestuur zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat de beperkte studieresultaten niet uitsluitend voortkomen uit de persoonlijke omstandigheden van [appellante].

Bij beslissing van 30 oktober 2025 is de bachelorscriptie van [appellant] met een onvoldoende beoordeeld. [appellant] volgt de bacheloropleiding Theologie aan de Rijksuniversiteit Groningen. Zijn bachelorscriptie is op 30 augustus 2025 met een 5,8 beoordeeld. Die beoordeling is gebaseerd op het gemiddelde van de beoordeling van twee beoordelaars, waarbij een 6,0 of hoger als een voldoende geldt. [appellant] is tegen die beoordeling opgekomen, waarna op 1 oktober 2025 een schikkingsgesprek heeft plaatsgevonden. Naar aanleiding van dat gesprek heeft een derde beoordelaar de scriptie beoordeeld. Op 30 oktober 2025 is vastgesteld dat het gemiddelde van de beoordelingen van de drie examinatoren neerkomt op een 5,7, eveneens een onvoldoende. [appellant] voert aan dat de beoordeling van zijn scriptie, dan wel de beslissing van het CBE, geen holistische weergave van zijn scriptie(traject) bevat.

Bij e-mailbericht van 6 januari 2026 heeft het college aan [appellant] meegedeeld niet mee te willen werken aan het verzoek om te faciliteren dat zijn collegegeld door The United States Department of Veterans Affairs (USDVA) wordt voldaan. Bij beslissing van 26 mei 2026 heeft het college van bestuur van Tilburg University het door [appellant] gemaakte bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. Hieraan heeft het college ten grondslag gelegd dat het bericht van 6 januari 2026 geen besluit in de zin van artikel 1:3 van de Algemene wet bestuursrecht is. De keuze om geen overeenkomst met USDVA aan te gaan heeft geen publiekrechtelijke grondslag. Het bericht strekt niet tot het vaststellen van een bevoegdheid, recht, verplichting of status. [appellant] is definitief tot de opleiding toegelaten. Met het al dan niet invullen en ondertekenen van de verklaringen wordt zijn recht om zich als student in te schrijven niet ontnomen of beperkt. Het heeft daarnaast ook geen invloed op de verplichting tot het betalen van het collegegeld. Het aangaan van een overeenkomst met een derde voor de betaling van het collegegeld is privaatrechtelijk van aard. Het college wil deze overeenkomst met USDVA niet te sluiten en is daar wettelijk ook niet toe verplicht. De mededeling van 6 januari 2026 ziet op de praktische wijze van het innen respectievelijk betalen van het collegegeld en is daarmee een mededeling van feitelijke aard. De vraag die voorligt is of het e-mailbericht van 6 januari 2026 een besluit is.

Het hoger beroep richt zich tegen de uitspraak van 20 maart 2025 van de rechtbank Amsterdam. In deze uitspraak heeft de rechtbank het beroep van [appellant] tegen de afwijzing van zijn verzoek om correctie van de justitiële documentatie ongegrond verklaard.

Het hoger beroep richt zich tegen de uitspraak van 15 april 2025 van de rechtbank Den Haag. In deze uitspraak heeft de rechtbank het beroep van [appellant] gericht tegen het besluit op zijn verzoek om inzage in persoonsgegevens op grond van de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG), ongegrond verklaard.