De Afdeling bestuursrechtspraak toetst of de overheid het recht goed heeft toegepast bij het nemen van een besluit. In dit onderdeel vindt u alle uitspraken die de Raad van State op zijn website publiceert. Meer informatie over de taak van de Afdeling bestuursrechtspraak vindt u in de rubriek Bestuursrechtspraak.
Toon overzicht van de actuele uitspraken:
De toepassing van spoedeisende bestuursdwang heeft bestaan uit het verwijderen van een afvalzak met daarin een papierstuk, die op 2 februari 2026 is aangetroffen naast de ondergrondse afvalcontainer ter hoogte van de [locatie] in Den Haag. Het college is ervan uitgegaan dat [appellante] de afvalzak met daarin een papierstuk verkeerd heeft aangeboden, omdat haar naam en adres op het papierstuk staan.
Bij besluit van 6 januari 2022 heeft de minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur het verzoek van MOB en andere van 25 maart 2021 om toepassing te geven aan artikel 2.4 van de Wet natuurbescherming (Wnb) door een verplichting op te leggen aan Rotterdam Airport B.V. om maatregelen te treffen, afgewezen.
Bij besluit van 6 januari 2022 heeft Minister van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur het verzoek van MOB en anderen van 25 maart 2021 om toepassing te geven aan artikel 2.4 van de Wet natuurbescherming (Wnb) door aan Eindhoven Airport N.V. een verplichting op te leggen om maatregelen te treffen, afgewezen. In de uitspraak van 16 april 2026 heeft de rechtbank het beroep van MOB en anderen gegrond verklaard. Verder heeft zij bij die uitspraak het besluit op bezwaar van de minister van 8 januari 2025 vernietigd en opgedragen om met inachtneming van wat in de uitspraak is overwogen, binnen acht weken na verzending van de uitspraak een nieuw besluit te nemen. De minister stelt dat hij nog geen besluit heeft genomen, omdat het onhaalbaar is om aan de opdracht van de rechtbank te voldoen binnen acht weken. Om deze reden heeft de minister een verzoek om voorlopige voorziening ingediend om de uitspraak van de rechtbank te schorsen voor zover daarin een opdracht is gegeven.
Bij beslissing van 9 februari 2026 heeft de Examencommissie van het Instituut Bestuurskunde de door [appellant] ingeleverde masterscriptie ongeldig verklaard en [appellant] uitgesloten van een herkansing om zijn scriptie te repareren.[appellant] volgt de masteropleiding Public Management and Leadership en heeft in het kader van deze opleiding het scriptietraject gevolgd. Op 9 februari 2026 heeft de examencommissie vastgesteld dat [appellant] bij het schrijven van zijn scriptie fraude heeft gepleegd. De examencommissie heeft de scriptie ongeldig verklaard en [appellant] uitgesloten van de herstelmogelijkheid. Het college van beroep voor de examens van de Universiteit Leiden heeft die beslissing in stand gelaten. Het CBE heeft zich in de beslissing van 12 mei 2026 op het standpunt gesteld dat de examencommissie terecht heeft geconcludeerd dat [appellant] heeft gefraudeerd door niet-bestaande referenties op te nemen in de scriptie. Daarmee is de herkomst van de gebruikte informatie niet controleerbaar en kan het werk niet worden beschouwd als een origineel, controleerbaar academisch product. Het college van beroep voor de examens van de Universiteit Leiden is [appellant] niet gevolgd in zijn betoog dat het gaat om een menselijke fout die is begaan onder tijdsdruk.
Bij besluit van 14 maart 2024 heeft het college van burgemeester en wethouders van Bred aan Sabbia Dent B.V. een omgevingsvergunning verleend voor de buitenplanse omgevingsplanactiviteit "wijzigen van gebruik" ten behoeve van de vestiging van een zelfstandige tandartsenpraktijk en voor de omgevingsplanactiviteit "het aanleggen van een uitweg/uitrit" op het perceel aan de Bremhorst 9 in Teteringen. Sabbia Dent B.V. heeft een tandartsenpraktijk aan de Bremhorst 9 in Teteringen. De praktijk is sinds de jaren ’70 ter plaatse aanwezig en verbonden met de woning op het perceel. Op 5 januari 2024 heeft Sabbia Dent B.V. een aanvraag om een omgevingsvergunning ingediend voor de buitenplanse omgevingsplanactiviteit "wijzigen van gebruik" ten behoeve van de vestiging van een zelfstandige tandartsenpraktijk en voor de omgevingsplanactiviteit "aanleggen van een uitweg/uitrit". Sabbia Dent B.V. wil het kadastrale perceel splitsen in twee percelen, waardoor een nieuw bouwperceel ontstaat met daarop een eigen hoofdgebouw, de tandartsenpraktijk. De praktijk wordt dan losgekoppeld van de woning. Uit de verbeelding behorende bij het bestemmingsplan "Teteringen" volgt dat aan het perceel de bestemming "Wonen" en de aanduiding "waarde-archeologie" is toegekend. Dit bestemmingsplan maakt op grond van artikel 4.6, eerste lid, aanhef en onder g, van de Invoeringswet Omgevingswet deel uit van het tijdelijke deel van het omgevingsplan van de gemeente Breda als bedoeld in artikel 22.1 van de Omgevingswet. Een zelfstandige tandartsenpraktijk is ter plaatse niet toegestaan.
Bij besluit van 13 november 2024 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag om appellant een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 16 april 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant opgedragen de Europese Unie binnen vier weken te verlaten en een inreisverbod tegen hem uitgevaardigd.
Bij besluit van 31 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Bij besluit van 21 mei 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 14 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij besluit van 3 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij besluit van 28 april 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen en bepaald dat hij de Europese Unie binnen vier weken moet verlaten.
Bij besluiten van 10 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie aanvragen van betrokkenen om hun een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij besluit van 27 oktober 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 28 januari 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen en bepaald dat hij de Europese Unie binnen vier weken moet verlaten.
Bij besluit van 22 juli 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 22 juli 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Ten aanzien van zaak nr. 202307408/1/A3, die op 23 september 2026 op zitting zal worden behandeld, heeft staatsraad Daalder, die als voorzitter van de meervoudige kamer belast is met de behandeling van deze zaak, op 11 september 2026 het verzoek gedaan zich te mogen verschonen. Staatsraad Daalder heeft te kennen gegeven dat bij de voorbereiding van bovenvermelde zaak is gebleken dat mr. M.L. Batting zich namens verweerder als gemachtigde heeft gesteld. Mr. Batting is werkzaam op het kantoor Pels Rijcken, waar hij in het verleden ook aan verbonden is geweest. Hoewel hij sinds 1 januari 2016 niet meer aan dat kantoor is verbonden, heeft hij sindsdien met mr. Batting nauwe persoonlijke contacten onderhouden die tot op heden voortduren. Om iedere schijn van vooringenomenheid bij de behandeling van het hoger beroep te voorkomen, heeft staatsraad Daalder verzocht om verschoning.
Bij besluiten van 29 januari 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid aanvragen van appellanten om hun een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet-ontvankelijk verklaard.
Bij besluit van 6 september 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid aanvragen van appellanten om hun een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet-ontvankelijk verklaard.
Bij besluit van 24 april 2025 heeft een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 5 februari 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van betrokkene om vernieuwing van zijn verblijfsdocument EU/EER bedoeld in artikel 9, eerste lid, van de Vw 2000, afgewezen en vastgesteld dat het verblijfsrecht van betrokkene per 12 november 2019 is geëindigd.
Bij besluit van 26 augustus 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 12 maart 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij besluit van 27 januari 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 17 maart 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 16 maart 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen, bepaald dat hij de Europese Unie onmiddellijk moet verlaten en een inreisverbod tegen hem uitgevaardigd.
Bij besluit van 17 september 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 17 december 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen, bepaald dat zij de Europese Unie onmiddellijk moet verlaten en een inreisverbod tegen haar uitgevaardigd.
Bij besluit van 1 april 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 23 april 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij besluit van 15 januari 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 19 januari 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluiten van 22 februari 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan appellanten verleende verblijfsvergunningen regulier voor bepaalde tijd ingetrokken en hun opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten (terugkeerbesluit).
Bij brief, ingekomen op 28 augustus 2026, heeft HRIF.EU verzocht om wraking van staatsraad mr. W. den Ouden (de staatsraad) als lid van de Afdeling belast met de behandeling van de zaak nr. 202601902/3/A3.
Bij besluiten van 2 juli 2025 heeft het college van gedeputeerde staten van Overijssel de afzonderlijke bezwaren van [wederpartij] en anderen tegen de brieven van het college van 19 maart 2025 niet- Het gaat in deze zaak om de vier agrarische bedrijven van [wederpartij] en anderen. Onder het Programma Aanpak Stikstof (PAS) hebben zij alle vier een melding gedaan voor de wijziging en/of uitbreiding van hun veehouderijenontvankelijk verklaard.
Bij besluit van 25 augustus 2022 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van betrokkenen om hun een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 24 september 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Appellant heeft beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit op een aanvraag om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen.
Bij besluit van 16 januari 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan appellant verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd ingetrokken, hem opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten (terugkeerbesluit) en hem meegedeeld dat hij vanwege dat terugkeerbesluit in het Schengeninformatiesysteem (SIS) gesignaleerd wordt.
Bij besluit van 13 maart 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan verzoeker verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd ingetrokken, hem opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten (terugkeerbesluit) en hem meegedeeld dat hij vanwege dat terugkeerbesluit in het Schengeninformatiesysteem (SIS) gesignaleerd wordt.
Bij besluit van 2 mei 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan appellant verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd ingetrokken, hem opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten (terugkeerbesluit) en hem meegedeeld dat hij vanwege dat terugkeerbesluit in het Schengeninformatiesysteem (SIS) gesignaleerd wordt.
Bij besluit van 17 april 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan appellant verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd ingetrokken, haar opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten (terugkeerbesluit) en haar meegedeeld dat zij vanwege dat terugkeerbesluit in het Schengeninformatiesysteem (SIS) gesignaleerd wordt.
Bij besluit van 18 juli 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan appellant verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd ingetrokken, haar opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten (terugkeerbesluit) en haar meegedeeld dat zij vanwege dat terugkeerbesluit in het Schengeninformatiesysteem (SIS) gesignaleerd wordt.
Bij besluit van 16 april 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan appellant verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd ingetrokken, haar opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten (terugkeerbesluit) en haar meegedeeld dat zij vanwege dat terugkeerbesluit in het Schengeninformatiesysteem (SIS) gesignaleerd wordt.
Bij besluit van 30 november 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan appellant verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd ingetrokken, hem opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten (terugkeerbesluit) en hem meegedeeld dat hij vanwege dat terugkeerbesluit in het Schengeninformatiesysteem (SIS) gesignaleerd wordt.
Bij besluit van 17 mei 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan appellant verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd ingetrokken, hem opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten (terugkeerbesluit) en hem meegedeeld dat hij vanwege dat terugkeerbesluit in het Schengeninformatiesysteem (SIS) gesignaleerd wordt.
Bij besluit van 14 maart 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan appellant verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd ingetrokken, hem opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten (terugkeerbesluit) en hem meegedeeld dat hij vanwege dat terugkeerbesluit in het Schengeninformatiesysteem (SIS) gesignaleerd wordt.
Bij besluit van 12 augustus 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, buiten behandeling gesteld, hem opgedragen de Europese Unie onmiddellijk te verlaten (terugkeerbesluit) en een inreisverbod tegen hem uitgevaardigd.
Bij besluit van 22 september 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, buiten behandeling gesteld, hem opgedragen de Europese Unie onmiddellijk te verlaten (terugkeerbesluit) en een inreisverbod tegen hem uitgevaardigd.
Bij besluit van 13 maart 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in bewaring gesteld.
Bij besluit van 14 maart 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie het verzoek van appellant om opheffing van het terugkeerbesluit en verwijdering van de signalering uit het Schengeninformatiesysteem (SIS), afgewezen.
Bij besluit van 11 februari 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag om betrokkene een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen.
Bij besluiten van 26 juni 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie aanvragen van verzoekers om hun een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen en hun opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten.
Bij besluit van 7 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
Bij besluiten van 30 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellanten een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
Bij besluit van 20 december 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 4 mei 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij besluit van 17 oktober 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 19 januari 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 15 juni 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij besluit van 10 januari 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 6 januari 2021 heeft het college van gedeputeerde staten van Overijssel FFN met een dwangsom gelast om een plan van aanpak over te leggen als bedoeld in maatwerkvoorschrift 9.2.3 van de door het college op 8 februari 2017 aan FFN verleende revisievergunning voor de inrichting aan de Sluisstraat 24 in Delden. FFN exploiteert een diervoederfabriek aan de Sluisstraat 24 in Delden op grond van een in 2017 door het college aan FFN verleende revisievergunning. De productie van diervoeders heeft geuremissie tot gevolg. In de revisievergunning zijn maatwerkvoorschriften opgenomen over het aspect geur. [wederpartij] en anderen wonen in de omgeving van de inrichting. Naar aanleiding van klachten en een handhavingsverzoek van omwonenden over onder meer geuroverlast vanwege de inrichting, heeft het college bij besluit van 27 november 2019 FFN met een dwangsom gelast om een geuronderzoek te laten uitvoeren. Dat besluit is niet in geding in de bodemprocedure. FFN heeft het geuronderzoek laten uitvoeren door Buro Blauw B.V. Op 2 februari 2020 hebben [wederpartij] en anderen een verzoek bij het college ingediend om te handhaven op onder meer het aspect geur. Naar aanleiding daarvan heeft het college het besluit van 6 januari 2021 genomen. Het college heeft FFN daarbij gelast een plan van aanpak als bedoeld in voorschrift 9.2.3 van de revisievergunning over te leggen, omdat volgens het college uit de resultaten van het geuronderzoek van Buro Blauw blijkt dat FFN in strijd heeft gehandeld met de maatwerkvoorschriften 9.1.1, 9.1.2 en 9.1.3 van de revisievergunning.
Appellant heeft beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit op een aanvraag om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen.
Bij besluit van 25 oktober 2023 heeft het college appellanten onder oplegging van een dwangsom gelast om twee buitenvoorzieningen voor paarden op hun perceel [locatie] te Venhuizen te verwijderen.
Bij besluit van 3 juli 2025, voor zover hier van belang, heeft de ministerr van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan de vennootschap een boete opgelegd van € 13.500,00 wegens overtreding van artikel 4.54d, eerste lid, van het Arbeidsomstandighedenbesluit en te kennen gegeven dat hij tien werkdagen na de datum van het besluit de onderliggende inspectiegegevens openbaar maakt.
Bij besluit van 28 mei 2021, gewijzigd bij besluit van 27 mei 2024, heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan betrokkene verleende verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd ingetrokken.
Op 20 maart 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvullend terugkeerbesluit genomen en bij besluit van diezelfde datum een inreisverbod tegen appellant uitgevaardigd.
Bij besluit van 17 april 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag om appellant een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 22 juni 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Bij besluit van 24 juni 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie. appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Bij besluit van 28 mei 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om haar een verblijfsvergunning asiel te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 22 juni 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Bij besluit van 26 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Bij besluit van 25 mei 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij besluit van 25 juni 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij besluit van 6 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij besluit van 9 augustus 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 30 december 2025 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amstelveen de aanvraag van [verzoekster] om een urgentieverklaring afgewezen. De rechtbank heeft het besluit van het college van 31 maart 2026 vernietigd en het college opgedragen om aan [verzoekster] een urgentieverklaring te verstrekken. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het college ten onrechte twee algemene weigeringsgronden tegengeworpen en had het in de persoonlijke omstandigheden van [verzoekster] aanleiding moeten zien om een urgentieverklaring te verlenen. [verzoekster] heeft een urgente therapiebehoefte vanwege traumatische ervaringen binnen gesloten jeugdinstellingen. Een zelfstandige woning waar haar huidige ambulante begeleiding kan worden voortgezet, is de meest passende oplossing voor het urgente huisvestingsprobleem. Een spoedige toekenning van een passende, zelfstandige woonoplossing in Amstelveen is volgens de rechtbank noodzakelijk om zo snel mogelijk verslechtering van de mentale gezondheid, en escalatie van zorg, en op langere termijn verdergaande ontwrichting, te voorkomen.
Betrokkene heeft beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit op een aanvraag om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen.
Betrokkene heeft beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit op een aanvraag om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen.
Bij besluit van 30 mei 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan appellant verleende verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd ingetrokken, hem opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten (terugkeerbesluit) en hem meegedeeld dat hij vanwege dat terugkeerbesluit in het Schengeninformatiesysteem (SIS) gesignaleerd wordt.
Bij besluit van 23 december 2024 heeft de minister van Asiel en Migratie het verzoek van appellant om opheffing van het terugkeerbesluit en verwijdering van de signalering uit het Schengeninformatiesysteem (SIS), afgewezen.
Bij besluit van 22 oktober 2024 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 7 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
Bij besluit van 17 juli 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
Bij besluit van 28 januari 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 24 april 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 24 april 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 11 maart 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 12 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Bij besluit van 5 november 2021 hebben provinciale staten van Noord-Brabant het inpassingsplan "Opwaardering Maaslijn, Noord-Brabant" gewijzigd vastgesteld Bij besluit van 12 november 2021 hebben provinciale staten van Limburg het inpassingsplan "Opwaardering Maaslijn, Limburg" gewijzigd vastgesteld. De Maaslijn is een treinverbinding tussen Nijmegen en Roermond. De Maaslijn is deels enkelsporig. Er rijden nu dieseltreinen op. Met de twee inpassingsplannen beogen provinciale staten van Limburg en Noord-Brabant de Maaslijn op te waarderen. Daardoor kan het aantal en de snelheid van de treinen dat gebruik maakt van de lijn omhoog, en kan de veiligheid op en rondom het spoor worden verbeterd. De opwaardering bestaat uit elektrificatie van de lijn, verbetering van de spoorweg, spoorverdubbeling op vier locaties, aanpassingen van het spoor, zoals de verruiming van enkele bochten, maatregelen bij een aantal spoorwegovergangen en veiligheidsmaatregelen. De inpassingsplannen vormen samen één project (hierna in enkelvoud: het inpassingsplan of het project).
Bij besluit van 14 april 2021 heeft de korpschef het verzoek van [appellant] om rectificatie van een proces-verbaal op grond van artikel 28 van de Wet politiegegevens (Wpg), afgewezen. [appellant] heeft op 5 februari 2021 een rectificatieverzoek bij de korpschef ingediend over een proces-verbaal van 15 september 2020 en alle achterliggende stukken. Dit verzoek bestond uit 25 punten. De korpschef heeft het rectificatieverzoek op een aantal punten afgewezen en op een aantal punten ingewilligd. De gedeeltelijke afwijzing is gebaseerd op de grond dat [appellant] niet aannemelijk heeft gemaakt dat de politiegegevens onjuist zijn. Het correctierecht is niet bedoeld om meningen en conclusies waarmee een betrokkene zich niet kan verenigen te laten rectificeren. [appellant] is het niet eens met de besluitvorming.
Bij besluit van 31 maart 2020 heeft de voorzitter van de Veiligheidsregio Amsterdam-Amstelland aan [appellant] een verbod opgelegd om op 1 april 2020 te gaan demonstreren. Bij besluit van 22 juli 2020 heeft de voorzitter het bezwaar van [appellant] tegen het primaire besluit ongegrond verklaard en een rectificatieverzoek van [appellant] op grond van de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG), afgewezen. [appellant] heeft ook tegen dit besluit bezwaar gemaakt. [appellant] heeft op 29 maart 2020 kenbaar gemaakt op 1 april 2020 te willen demonstreren. Met het besluit van 31 maart 2020, nader toegelicht op 2 april 2020, heeft de voorzitter de demonstratie verboden. [appellant] heeft vervolgens een verzoek ingediend tot het treffen van een voorlopige voorziening. De voorzieningenrechter heeft dit verzoek met de uitspraak van 2 april 2020 afgewezen. In het besluit op bezwaar van 22 juli 2020 heeft de voorzitter het primaire besluit gehandhaafd en het rectificatieverzoek, waaruit blijkt dat [appellant] het op onderdelen niet eens is met de motivering in de nadere toelichting op dit primaire besluit, afgewezen omdat het aangevoerde al aan de orde komt in het kader van de heroverweging in bezwaar van het primaire besluit. [appellant] is het daar niet meer eens.
Bij besluit van 3 juni 2021 heeft de korpschef het verzoek van [appellant] om verwijdering van persoonsgegevens die over hem in politiemutaties zijn verwerkt in relatie tot een demonstratie op 15 maart 2021 afgewezen. [appellant] heeft op 4 mei 2021 bij de korpschef een verzoek ingediend om de verwijdering van de persoonsgegevens die over hem in relatie tot de demonstratie zijn verwerkt. In het besluit heeft de korpschef bevestigd dat er twee mutaties zijn opgesteld naar aanleiding van de demonstratie waarin persoonsgegevens van [appellant] zijn opgenomen. De korpschef heeft het verzoek om verwijdering van de persoonsgegevens afgewezen, omdat de gegevens noodzakelijk zijn voor de informatiepositie van de politie. Daarnaast is volgens de korpschef niet gesteld en gebleken dat de mutaties onjuiste politiegegevens bevatten en zijn de gegevens overeenkomstig een wettelijk voorschrift verwerkt en daarmee niet onrechtmatig. [appellant] is het niet eens met de besluitvorming.
Als een belanghebbende meerdere samenhangende zaken heeft ingediend waarin de redelijke termijn is geschonden, kan de bestuursrechter volstaan met het in één zaak vaststellen dat die termijn is overschreden waarbij slechts eenmaal het forfaitaire bedrag aan schadevergoeding wordt toegekend. Het gaat in deze zaak om een AVG-verzoek van een man aan de burgemeester van Amsterdam. De Afdeling bestuursrechtspraak behandelde deze zaak eind april 2026 op een rechtszitting. Op diezelfde zitting boog de Afdeling bestuursrechtspraak zich achtereenvolgens over nog twee andere AVG-verzoeken en één zaak op grond van de Wet politiegegevens van dezelfde man. In alle vier de zaken voerde hij aan dat de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 EVRM, is overschreden. De Afdeling bestuursrechtspraak overweegt dat de rechtszaken die de man voert in de kern over hetzelfde onderwerp gaan, namelijk de gegevensverwerking naar aanleiding van zijn publieke optreden als demonstrant. Het gaat steeds om rectificatie-, verwijderings-, of inzageverzoeken op grond van de AVG, de Wet politiegegevens of de Wet open overheid. De man start vervolgens procedures over de gegevensverwerking die bij die demonstraties plaatsvindt, vaak bij dezelfde bestuursorganen. Aan zijn verzoeken ligt vaak een gelijkluidend juridisch betoog ten grondslag en zijn afzonderlijk ingediende rechtszaken vertonen dan ook veel inhoudelijke overlap. Door deze wijze van procederen wordt aan de bestuursorganen, maar ook de rechtbanken en de Afdeling bestuursrechtspraak een hoge administratieve last opgelegd omdat zij niet alleen die verzoeken moeten onderzoeken, beoordelen en toetsen maar ook steeds, ten behoeve van een efficiënte geschilbeslechting, moeten onderzoeken hoe de verzoeken zich tot elkaar verhouden. Zo zijn er inmiddels alleen al door de Afdeling bestuursrechtspraak ruim 40 uitspraken gedaan in zaken van de man en zijn er nog meer dan 30 zaken van hem in behandeling. Tot de uitspraak van vandaag heeft hij alleen al dit jaar € 10.000 aan schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn toegekend gekregen. Gelet op de bovengenoemde omstandigheden ziet de Afdeling bestuursrechtspraak aanleiding om voor de vier zaken die eind april op zitting werden behandeld, alleen in deze zaak een schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn toe te kennen. Dat is ook de langstlopende zaak van de vier zaken.
Bij besluit van 11 mei 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Tilburg een verzoek van [appellant] om wijziging van zijn persoonsgegevens in de basisregistratie personen (brp) afgewezen. [appellant] staat in de brp ingeschreven als [voornaam] [achternaam appellant], geboren op [geboortedatum] 1986 in [plaats], China. Deze gegevens zijn ontleend aan een door [appellant] afgelegde verklaring onder ede. [appellant] heeft het college op 30 januari 2019 verzocht om op grond van artikel 2.58 van de Wet brp zijn voornaam, geboortedatum en geboorteplaats te wijzigen in: - voornaam: [voornaam]; - geboortedatum: [geboortedatum] 1978;- geboorteplaats: [plaats], China. Bij het besluit van 11 mei 2020 heeft het college het verzoek van [appellant] afgewezen, omdat volgens het college niet onomstotelijk vaststaat dat de huidige in de brp geregistreerde persoonsgegevens onjuist zijn, dat de nieuwe gegevens juist zijn en dat de nieuwe en de oude gegevens op dezelfde persoon betrekking hebben. Het college heeft het besluit in bezwaar gehandhaafd.
Bij besluit van 23 juni 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam Olympia met een dwangsom gelast om afval op de juiste wijze aan te bieden. Olympia exploiteert een restaurant op het perceel Schiedamsevest 2 in Rotterdam. Tijdens een controle op 16 mei 2022 heeft een toezichthouder geconstateerd dat afval van dat restaurant was geplaatst naast een ondergrondse afvalcontainer ter hoogte van Brandersplaats 7 in Rotterdam. Daarmee heeft Olympia volgens het college in strijd gehandeld met de Afvalstoffenverordening Rotterdam 2009 en het Uitvoeringsbesluit Afvalstoffen Rotterdam 2018. Om herhaling van deze overtreding te voorkomen, heeft het college Olympia met een dwangsom gelast haar afval voortaan op de juiste wijze aan te bieden.
Bij besluit van 7 januari 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Capelle aan den IJssel een verzoek van [appellant] om zijn in de basisregistratie personen geregistreerde nationaliteit van ‘onbekend’ te wijzigen naar ‘staatloos’, afgewezen. Het college heeft het verzoek van [appellant] afgewezen en heeft die afwijzing bij het besluit van 26 april 2022 gehandhaafd. Volgens het college heeft [appellant] niet alle vereiste documenten overgelegd om aan het correctieverzoek te kunnen voldoen. Bovendien valt het volgens het college niet uit te sluiten dat [appellant] via zijn ouders een andere dan de Palestijnse nationaliteit heeft verkregen. Het staat daarom volgens het college niet onomstotelijk vast dat de in de brp opgenomen nationaliteit ‘onbekend’ van [appellant] onjuist is.
Bij besluit van 2 november 2021 heeft het college aan Eneco Heat Production & Industrials B.V. (Eneco) een omgevingsvergunning verleend voor het realiseren van een warmteoverdrachtsstation met een hulpwarmtecentrale op het perceel, kadastraal bekend gemeente Schiedam, sectie Q, nummer 9496. Eneco heeft op 19 februari 2021 een aanvraag gedaan voor een omgevingsvergunning voor de realisatie van een warmteoverdrachtsstation op het perceel. Op het perceel geldt het bestemmingsplan "Kethel e.o." Het perceel heeft de bestemming "Verkeer-verblijfsgebied". Het realiseren van een warmteoverdrachtsstation is in strijd met deze bestemming. Ook voldoet het bouwplan niet aan de bouwregels van het bestemmingsplan. De rechtbank heeft het door Vereniging Milieudefensie daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard. Vereniging Milieudefensie kan zich niet vinden in deze uitspraak en heeft daartegen hoger beroep ingesteld.
