Uitspraak 202205782/1/A3

202205782/1/A3.
Datum uitspraak: 11 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op het hoger beroep van:

[appellant], wonend in [woonplaats],
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Zeeland­-West-­Brabant van 29 september 2022 in zaak nr. 22/2412 in het geding tussen:

[appellant]

en

de deken van de orde van advocaten in het arrondissement Oost‑Brabant.

Procesverloop

Bij besluit van 3 juni 2021 heeft de deken een verzoek van [appellant] op grond van de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) afgewezen.

Bij besluit van 8 november 2021 heeft de deken het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 29 september 2022 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.

De deken heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

[appellant] heeft nadere stukken ingediend.

De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 18 augustus 2026, waar de deken, vertegenwoordigd door mr. E.C. van der Maden en mr. A.A.F. Land, is verschenen. De Afdeling heeft op de zitting gelijktijdig zaaknrs. 202204906/1/A3, 202304543/1/A3, 202403280/1/A3, 202403894/1/A3, 202404010/1/A3, 202406277/1/A3 en 202407082/1/A3 behandeld.

De deken heeft een nader stuk ingediend.

De Afdeling heeft het onderzoek op 5 november 2026 gesloten.

Overwegingen

Inleiding

1.       De Afdeling heeft op de zitting van 18 augustus 2026 acht aanhangige hoger beroepen van [appellant] behandeld. Met de zitting is beoogd te onderzoeken of [appellant] misbruik van recht maakt. Het antwoord op die vraag is van betekenis voor de ontvankelijkheid van de hoger beroepen. In deze uitspraak zal de Afdeling eerst een weergave geven van de besluitvorming en de uitspraak van de rechtbank, waarna het procedeergedrag van [appellant] zal worden beschreven en een oordeel zal worden gegeven over de ontvankelijkheid van het hoger beroep. Tegelijk met deze uitspraak wordt vandaag ook afzonderlijk uitspraak gedaan in zaaknrs. 202204906/1/A3, 202304543/1/A3, 202403280/1/A3, 202403894/1/A3, 202404010/1/A3, 202406277/1/A3 en 202407082/1/A3.

Besluitvorming

2.       [appellant] heeft op 24 mei 2021 op grond van artikel 16 van de AVG het volgende verzoek gedaan:

"Algemene verordening gegevensbescherming: anders dan in andere EU-landen waar in EU-Verordening 2016/679 met onderliggende rechtspraak EHRM ex. art. 8 EVRM een verplichting tot correctie "tenzij" wordt gezien, is eerder van de afdeling bestuursrechtspraak Raad van State "uitleg ex-AVG" begrepen.

Deswege wordt bij deze thans verzocht om de aanvulling van uw "Dekenstandpunt" met dit schrijven, financiële compensatie/schadevergoeding en beslissing uwerzijds hierop vatbaar voor (Awb-)bezwaar."

2.1.    De deken heeft het verzoek bij het besluit van 3 juni 2021 afgewezen omdat het verzoek van [appellant] geen persoonsgegevens betreft. Het dekenstandpunt kan daarom niet op grond van artikel 16 van de AVG worden gerectificeerd. De deken heeft dit standpunt bij het besluit van 8 november 2021 gehandhaafd.

Uitspraak van de rechtbank

3.       De rechtbank heeft overwogen dat de deken het verzoek als een nieuwe aanvraag heeft behandeld en opnieuw tot het oordeel is gekomen dat wat [appellant] vraagt geen wijziging van persoonsgegevens is. De rechtbank heeft geoordeeld dat [appellant] inhoudelijk niets anders vraagt dan in een eerder verzoek van 6 mei 2019. Over de afhandeling van dat verzoek heeft de Afdeling in haar uitspraak van 4 november 2020, ECLI:NL:RVS:2020:2642, al geoordeeld. [appellant] wenst nog steeds correctie van het dekenstandpunt, maar noemt in zijn nieuwe verzoek alleen andere bepalingen uit de AVG. Volgens de rechtbank heeft de deken het verzoek terecht afgewezen.

Hoger beroep

4.       [appellant] betoogt dat de rechtbank zijn verzoek ten onrechte heeft aangemerkt als een herhaalde aanvraag. Volgens [appellant] heeft hij een nieuw verzoek tot rectificatie gedaan. Ook heeft de rechtbank niet onderkend dat dat verzoek had moeten worden ingewilligd.

Beoordeling

5.       De Afdeling ziet zoals op de zitting is besproken aanleiding om ambtshalve te beoordelen of er in het voorliggende geschil sprake is van misbruik van recht.

5.1.    Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling kan de bevoegdheid om een bestuursrechtelijk rechtsmiddel in te stellen niet worden ingeroepen voor zover deze bevoegdheid wordt misbruikt. Artikel 13, eerste lid, en artikel 15 van boek 3 van het Burgerlijk Wetboek verzetten zich tegen een inhoudelijke behandeling van een bestuursrechtelijk rechtsmiddel dat misbruik van een bevoegdheid behelst en bieden dan ook een wettelijke grondslag voor niet-ontvankelijkverklaring van een zodanig rechtsmiddel (zie de uitspraak van de Afdeling van 19 november 2014, ECLI:NL:RVS:2014:4129, onder 5.1).

5.2.    De Afdeling is van oordeel dat [appellant] in dit geval misbruik heeft gemaakt van de bevoegdheid om hoger beroep in te stellen. De Afdeling legt hierna uit hoe zij tot dat oordeel komt.

Herhaalde verzoeken

6.       De Afdeling heeft op de zitting van 18 augustus 2026 acht zaken gelijktijdig behandeld. In vijf zaken gaat het om een verzoek op grond van de Wet open overheid (Woo) en in drie zaken om een verzoek op grond van de AVG. Deze zaken hebben veelal een repeterend karakter of zijn nagenoeg identiek aan eerdere procedures die [appellant], onder andere bij de Afdeling, heeft gevoerd. In totaal heeft [appellant] al 27 soortgelijke procedures gevoerd die hebben geleid tot een uitspraak van de Afdeling.

6.1.    De voorliggende zaak gaat over nagenoeg hetzelfde als waarover de Afdeling in haar uitspraak van 4 november 2020, ECLI:NL:RVS:2020:2642, heeft geoordeeld. [appellant] verzoekt op grond van de AVG om aanvulling van een dekenstandpunt. Dat kan niet met het rectificatierecht dat is opgenomen in de AVG worden bereikt. Dat heeft de Afdeling in de uitspraak van 4 november 2020 ook al geoordeeld. [appellant] doet vergelijkbare verzoeken in zaaknrs. 202204906/1/A3 en 202406277/1/A3, waarin de Afdeling vandaag ook uitspraak doet. Naar het oordeel van de Afdeling moet [appellant] geacht worden te weten dat procederen over dit soort kwesties, gelet op de vele voor hem ongunstige rechterlijke beslissingen over deze kwesties, evident geen kans van slagen heeft. Verder heeft [appellant] in het verleden vaker verzoeken gedaan, bijvoorbeeld op grond van de Wet politiegegevens (Wpg) en de Wet justitiële en strafvorderlijke gegevens (Wjsg), waarbij hij onjuist gebruik maakt van zijn rechten op grond van die wetten, door te verzoeken om verbetering, verwijdering of aanvulling van bepaalde documenten. Het gaat in alle gevallen om gegevens waar [appellant] zich niet mee kan verenigen en niet om expliciete fouten op grond waarvan tot het correctierecht kan worden overgegaan. De Afdeling verwijst hierbij onder meer naar de uitspraken met zaaknrs. 201607682/1/A3, 201601082/1/A3, 201509468/1/A3, 201410145/1/A3 en 201409567/1/A3, waarin in hogerberoepszaken van [appellant] een dergelijk oordeel is gegeven. Daarnaast doet [appellant] vaak openbaarmakingsverzoeken, voorheen op grond van de Wet openbaarheid van bestuur (Wob) en nu op grond van de Woo, waarvoor bijzondere openbaarmakingsregelingen gelden, zoals de Advocatenwet of het Wetboek van Strafvordering. Dit is bijvoorbeeld het geval in zaaknrs. 202304543/1/A3 en 202403280/1/A3, waarin de Afdeling vandaag ook uitspraak doet. De Afdeling heeft in hogerberoepszaken van [appellant] al vaker overwogen dat die bijzondere openbaarmakingsregelingen voorgaan op de Wob en Woo, onder meer in de uitspraken met de zaaknrs. 202107730/1/A3, 201710327/1/A3, 201704326/1/A3, 201205723/2/A3 en 201205723/1/A3. [appellant] moet dus geacht worden te weten dat daarover verder procederen evident geen kans van slagen heeft. Toch blijft [appellant] nieuwe verzoeken indienen en tot aan de Afdeling daarover procederen.

Carrousel van klachten en procedures

6.2.    De verzoeken die [appellant] doet en de tuchtklachten die hij indient lijken alle voort te komen uit een strafrechtelijke procedure en een (zakelijk) conflict met zijn voormalige zwager. Omstandigheden hebben ertoe geleid dat een strafdossier van [appellant] is opgemaakt. Over dit strafdossier blijft hij procedures voeren. Daarnaast heeft [appellant] verschillende tuchtklachten ingediend. Hij heeft een klacht ingediend tegen zijn voormalig advocaat, waarover de deken een dekenstandpunt heeft ingenomen. Daarover gaat ook de voorliggende zaak en de onder 6.1 genoemde uitspraak van 4 november 2020, ECLI:NL:RVS:2020:2642. [appellant] voert vervolgens procedures over het primaire dekenstandpunt bij een deken van een ander arrondissement, die daarover dan weer een dekenstandpunt inneemt. Na die procedures dient hij klachten in tegen de betreffende deken, waaronder - onder meer in dit geval - de deken van Oost-Brabant. Ook daarover voert [appellant] dan vervolgens weer procedures, in potentie leidend tot een eindeloze cirkel van klachten en procedures. Daarnaast procedeert hij veelvuldig bij de bestuursrechter over hem onwelgevallige dekenstandpunten. Op de zitting bij de Afdeling is gebleken dat bij de deken van Overijssel tot nu toe in totaal vier tuchtrechtzaken en vijf bestuursrechtelijke zaken aanhangig zijn geweest. Bij de deken van Noord-Holland gaat het om een tuchtrechtzaak en drie bestuursrechtelijke zaken; bij de deken van Midden-Nederland om vier tuchtrechtzaken en drie bestuursrechtelijke zaken; bij de deken van Gelderland om twee tuchtrechtzaken en vijf bestuursrechtelijke zaken; bij de deken van Oost-Brabant om acht tuchtrechtzaken en vijftien bestuursrechtelijke zaken. Bij de minister van Justitie en Veiligheid gaat het om veertig procedures, waarbij bezwaar, beroep en hoger beroep als afzonderlijke procedures worden meegeteld. Bij het college van procureurs-generaal gaat het ten slotte om acht bestuursrechtelijke procedures.

Onduidelijke processtukken

6.3.    De processtukken die [appellant] indient zijn vaak warrig, tekstueel slordig geformuleerd en daarmee onleesbaar en onbegrijpelijk. [appellant] dient in alle procedures die hij voert veel nadere stukken in. Daaruit is echter niet af te leiden wat [appellant] met die stukken beoogt te stellen. Zo schrijft hij in de voorliggende zaak:

"(…)

Hoger beroep: EU-Verordening 2016/679 verplicht iedere "verwerker", Dekens niet uitgezonderd, tot verwerking juiste en volledige "persoonsgegevens" en verleent aan eenieder de bevoegdheid opgaves, zonder limiet in aantal, te doen tot zowel correcties in, aanvullingen op als wissen "persoonsgegevens".

Blijkens bijgaande uitspraak r.o. 3.6 is de Rechtbank buiten de EU-Verordening 2016/679 getreden: een in werkelijkheid "nieuwe opgave" -tot aanvulling- is afgedaan alsof een "herhaalde aanvrage"; ten onrechte daar niet eerder opgave tot aanvulling is gedaan en EU-Verordening geen "aanvragen" kent; aanwijzing Nederland van Bestuursrechter, maakt opgaves in EU-Verordening géén "Awb-verzoeken".

Deswege wordt in hoger beroep -al dan niet na prejudiciële vraag aan het Hof van Justitie om "uitleg"- verzocht om vernietiging, althans verbetering, uitspraak Rechtbank met vergoeding griffierechten (2x)."

6.4.    Een ander voorbeeld is een nader stuk van 26 november 2023:

"Anders dan een vanuit de werkelijkheid onbekend "verzoek om beoordeling" op eerdere "AVG"-opgave, ligt thans een besluitvorming voor, waarin hetzelfde Dekenstandpunt: voorwaarde Raad van Discipline, naar begrepen in bespreking 6 maart 2018 buiten [voormalig advocaat] "op straffe retournering tuchtdossier".

(…)

Anders dan de Awb-verplichting tot "ter inzage legging in bezwaar met overlegging in beroep" -arrest Hoge Raad, 17 augustus 2018, ECLI:NL:HR:2018:1316, "controleerbaarheid"-, is aldus uitgebleven; deswege hangende het hoger beroep verzoek "Wet open overheid" voorwaarde Raad van Discipline?

Met Conclusie; beslissing over een eventuele voorlegging tuchtklachtdossier aan Raad van Discipline wacht op rectificatie/aanvulling Dekenstandpunt d.d. 17 september 2018; thans ligt een AVG-dossier voor waarin "voorwaarde Raad van Discipline" aangevoerd tegen rectificatie/aanvulling; "voorwaarde" is echter niet geproduceerd waarmede het -mogelijke- bestaan evenals ev. inhoud niet te controleren, hetgeen buiten onverenigbaar met EU-Verordening 2016/679, in strijd met Awb "controleerbaarheid"; deswege hoger beroep "gegrond", vergoeding griffierecht in twee instanties evenals reiskosten; e.v."

Gebrek aan medewerking

6.5.    Wat verder bijdraagt aan het oordeel van de Afdeling dat sprake is van misbruik van recht is dat [appellant] structureel weigert medewerking te verlenen aan verzoeken van het bestuursorgaan of de bestuursrechter. Zo is in zaaknr. 202403894/1/A3, waarin de Afdeling vandaag ook uitspraak doet, door de deken van Oost-Brabant aan [appellant] verzocht om precisering van zijn Woo-verzoek. [appellant] heeft hier wel op gereageerd, maar omdat het verzoek nog steeds onduidelijk was, heeft de deken geprobeerd telefonisch contact te hebben met [appellant]. Dat is niet gelukt, waarna de deken hem heeft verzocht zelf telefonisch contact op te nemen. Dat heeft [appellant] niet gedaan. In plaats daarvan heeft hij weer met een onduidelijke brief gereageerd. Ook in zaaknr. 202407082/1/A3, waarin de Afdeling vandaag eveneens uitspraak doet, is door de deken van Gelderland om precisering van het verzoek gevraagd. Omdat het preciseringsverzoek na de twee weken, als bedoeld in artikel 4.1, vijfde lid, van de Woo, is gedaan, heeft [appellant] geweigerd zijn verzoek te preciseren. Nu het niet gaat om een fatale termijn mocht het bestuursorgaan echter ook later nog om precisering vragen. Zie de uitspraak van de Afdeling van 14 januari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:206. Het gebrek aan medewerking valt [appellant] daarom aan te rekenen.

6.6.    Een gebrek aan medewerking blijkt verder uit het feit dat [appellant] vaak niet op zitting bij de bestuursrechter verschijnt of met de bestuursrechter in aanloop naar een geplande zitting discussies voert over zijn gewenste aanwezigheid. In de acht zaken die de Afdeling op 18 augustus 2026 op zitting heeft behandeld, waaronder de voorliggende, is [appellant] in drie zaken niet bij de rechtbank verschenen, zijn twee zaken zonder zitting afgedaan en is [appellant] in drie zaken wel bij de rechtbank verschenen. Ook in eerdere procedures die [appellant] bij de Afdeling heeft gevoerd is hij vaak niet verschenen of zijn de zaken zonder zitting afgedaan. Over de zitting van 18 augustus 2026 is in de aanloop naar die zitting ook uitvoerig gecorrespondeerd. De Afdeling heeft [appellant] op 20 juli 2026 laten weten dat de zitting van 18 augustus 2026 gebruikt zou worden om met hem te spreken over zijn wijze van procederen en het grote aantal rechtszaken dat hij voert en heeft gevoerd. Dit is voor [appellant] aanleiding geweest om in alle zaaknummers brieven te sturen. In brieven van 24 juli 2026 schrijft hij:

"Gezien uw "interference in business"-schrijven van 20 juli 2026, stel ik u in de gelegenheid het totaal aan griffierecht (twee instanties) mét vergoeding termijn overschrijding, binnen twee weken na heden: Te vergoeden middels overboeking naar: (…)."

6.7.    In brieven van 27 juli 2026 schrijft hij:

"Het per gewone post ontvangen van acht niet-ondertekende "MK-Griffier" brieven d.d. 20 juli 2026, heeft meerdere vragen opgeroepen waaronder wel/niet afwezigheid (vakantie?) "[voorletters en achternaam griffier]".

Tot het palet aan de met "[voorletters en achternaam griffier]"-brieven algeheel ongevraagd opgeroepen vraagtekens:

1)  Blijkens website Raad van State voert/voerde een veelheid aan aldaar met name genoemde personen een groter aantal (wél/niet "hoger") beroepen Raad van State dan ondergetekende.

2)  Met name aan concullega's van ondergetekende binnen Advocatuur wordt/werd zelfs geen strobreed vanuit Raad van State in de gelegd in het aantal hun toegestane (hoger) beroepen.

3)  Bovendien is op uw website niet direct een voorbeeld te vinden van geheel zonder klachten hierover van de als partij betrokken bestuursorganen, MK-zitting over wijze van procederen.

Of deze (8 !) "[voorletters en achternaam griffier]"-brieven in strijd met Twaalfde Protocol EVRM; EVRM zelf en IVBPR ?

Enfin: in afwachting van kenbaarheid aan welke Staatsraden de gewijzigde MK-zitting is toebedeeld."

6.8.    In brieven van 4 augustus 2026 laat [appellant] weten dat hij verhinderd zal zijn voor de zitting van 18 augustus 2026. Hij schrijft:

"De verhindering bestaat uit het -simpele- feit dat gedurende zomerreces geen, althans onvoldoende, mogelijkheid wordt gezien tot zorgvuldige voorbereiding voor de "last-moment" wijziging 20 juli 2026. Bijkomend: op zittingsdatum 18 augustus 2026 blijkt de reguliere treinverbinding vanuit [woonplaats] via Utrecht naar Den Haag buiten dienst, hetgeen met fysieke (= medische) beperkingen het afreizen belet."

6.9.    De Afdeling heeft deze brieven opgevat als een verzoek om uitstel en dit verzoek op 5 augustus 2026 afgewezen. De Afdeling heeft daarbij aangegeven dat het haar voorkeur heeft om [appellant] in persoon op zitting te spreken, maar als dat niet mogelijk zou zijn [appellant] ook digitaal aan de zitting kon deelnemen. [appellant] heeft vervolgens bij brief van 9 augustus 2026 laten weten niet te zullen deelnemen aan de zitting van 18 augustus 2026. Bij e-mail van 12 augustus 2026 aan de afdeling Voorlichting heeft [appellant] wel gevraagd op welke manier, gelet op zijn apparatuur, het voor hem alsnog mogelijk zou zijn digitaal aan de zitting deel te nemen. De Afdeling heeft hem een e-mail en een brief gestuurd met daarin een uitleg hoe hij digitaal aan de zitting kan deelnemen. Daarbij is nogmaals uitgesproken dat de Afdeling het op prijs zou stellen als [appellant] in persoon op de zitting zou verschijnen. Als [appellant] digitaal zou willen deelnemen aan de zitting en dat wegens (door hem verwachte) technische problemen niet zou lukken, dan komt dat voor zijn eigen risico. Ook heeft de Afdeling laten weten dat de door [appellant] opgevoerde werkzaamheden aan het spoor tussen Utrecht en Den Bosch geen beletsel zijn om vanuit zijn woonplaats [woonplaats] naar Den Haag te reizen. [appellant] kan vanuit zijn woonplaats gebruik maken van vervangend vervoer van de NS of via Rotterdam naar Den Haag reizen, zonder onredelijke vertraging. [appellant] is uiteindelijk, zonder bericht van verhindering, niet op de zitting bij de Afdeling verschenen en heeft ook niet digitaal deelgenomen.

6.10.  Het is duidelijk dat elk aan [appellant] gericht bericht van een bestuursorgaan of de bestuursrechter leidt tot nieuwe discussies, nieuwe stukken en uitbreiding van het geschil, waardoor bestuursorganen en de bestuursrechter steeds meer tijd kwijt zijn aan de procedures van [appellant] zonder dat dit tot daadwerkelijke geschilbeslechting leidt. Dit zorgt voor een onevenredig grote belasting van de bestuursorganen en de bestuursrechter omdat steeds meer tijd moet worden besteed aan deze uitdijende zaken, wat ten koste gaat van de behandeling van zaken van andere partijen.

Misbruik van klachtrecht

6.11.  Inmiddels heeft ook het Hof van Discipline bepaald dat volgende lichtzinnige klachten van [appellant] niet worden verwezen wegens misbruik van klachtrecht (ECLI:NL:TAHVD:2023:47). In een andere zaak heeft het Hof van Discipline geoordeeld dat [appellant] de tuchtprocedure onnodig belast door telkens op lichtzinnige gronden hoger beroep in te stellen in zaken waarin geen hoger beroep open staat. Volgens het Hof moet [appellant] er daarom rekening mee houden dat volgende beroepen in zaken waarin een appelverbod geldt niet in behandeling worden genomen vanwege misbruik van het klachtrecht in de zin van de Advocatenwet (ECLI:NL:TAHVD:2023:128). Ook de Raad van Discipline Arnhem-Leeuwarden heeft bepaald dat een volgende klacht van [appellant] niet meer door de deken en de raad in behandeling behoeft te worden genomen (ECLI:NL:TADRARL:2024:38).

Prejudiciële vragen

6.12.  [appellant] heeft in de voorliggende zaak en in zaaknrs. 202204906/1/A3 en 202304543/1/A3, waarin de Afdeling vandaag ook uitspraak doet, een verzoek gedaan tot het stellen van een prejudiciële vraag. In de voorliggende zaak schrijft hij slechts: "Gezien het kennelijk ontbreken "rechtseenheid": prejudiciële vraag HvJ: EU-recht tot "aanvulling"?". In zaaknr. 202204906/1/A3 schrijft hij: "De afdeling bestuursrechtspraak Raad van State wordt bij deze nadrukkelijk in overweging gegeven "prejudicieel" te wenden tot Hof van Justitie inzake de althans aldus de verwerend Deken algehele (.) uitzondering eigen "Dekenvisie" van alle (.) EU-verdragsrechten ingevolge EU-Verordening 2016/679.". In zaaknr. 202304543/1/A3 schrijft hij: "Staat Richtlijn 2012/13 toe dat "documenten" buiten enig strafdossier gehouden, niet opgevraagd kunnen/mogen worden door "verdachte" in diens aanloop tot eventueel Hoge Raad?". [appellant] heeft bij herhaling dergelijke niet onderbouwde en onbegrijpelijk geformuleerde verzoeken om prejudiciële vragen te stellen gedaan. Ook in zaaknrs. 201601082/1/A3, 201509468/1/A3, 201410145/1/A3 en 201409567/1/A3 is dat het geval geweest. In al die zaken heeft de Afdeling geen aanleiding gezien voor het stellen van prejudiciële vragen. Nu [appellant] in de voorliggende zaak evenmin heeft aangegeven waarop eventuele prejudiciële vragen gericht zouden moeten zijn en zijn verzoeken niet nader heeft onderbouwd, ziet de Afdeling geen aanleiding om prejudiciële vragen te stellen.

Conclusie: misbruik van recht

6.13.  De handelwijze van [appellant] laat zien dat hij zijn bevoegdheden om rechtsmiddelen aan te wenden tegen de door bestuursorganen genomen besluiten op zijn verzoeken evident met een ander doel gebruikt dan waarvoor die bevoegdheden zijn gegeven. Het is [appellant] kennelijk niet daadwerkelijk te doen om het verkrijgen van rechtsbescherming tegen de beslissing van bestuursorganen op zijn verzoeken, maar hij kan zich niet neerleggen bij een in kracht van gewijsde gegane strafrechtelijke uitspraak. De Afdeling is dan ook van oordeel dat [appellant] misbruik heeft gemaakt van zijn bevoegdheid om hoger beroep in te stellen. Dit is misbruik van recht als bedoeld in artikel 3:13 van het BW. Dit betekent dat zijn hoger beroep niet-ontvankelijk moet worden verklaard en dat niet aan de inhoud van het hoger beroep wordt toegekomen.

Waarschuwing, ook voor toekomstige (hoger) beroepszaken

7.       Dat [appellant] zijn bevoegdheden evident zonder redelijk doel gebruikt en dat leidt tot onevenredige inspanningen van betrokken bestuursorganen en bestuursrechters, geeft aanwijzingen voor de conclusie dat hij structureel misbruik van recht maakt. De Afdeling zal daarom in lopende procedures en bij procedures die [appellant] bij haar aanhangig maakt in het vervolg steeds eerst onderzoeken of [appellant] daarmee misbruik maakt van procesrecht. De Afdeling zal er, gelet op het hiervoor geschetste patroon in het procedeergedrag van [appellant], van uitgaan dat daarvan sprake is. Het is aan [appellant] om het vermoeden dat daarvan sprake zal zijn in individuele toekomstige zaken weg te nemen.

7.1.    De Afdeling overweegt verder dat op grond van artikel 8:75, eerste lid, van de Awb een natuurlijk persoon in de proceskosten van het bestuursorgaan kan worden veroordeeld in geval van kennelijk onredelijk gebruik van procesrecht. Zoals de Afdeling heeft geoordeeld in de uitspraak van 22 mei 2024, ECLI:NL:RVS:2024:2058, is van kennelijk onredelijk gebruik van procesrecht sprake als op grond van bijzondere omstandigheden kan worden vastgesteld dat het ten tijde van het instellen van het (hoger) beroep voor appellant evident was dat van de ingestelde procedure geen positief resultaat viel te verwachten. Vergelijk de uitspraken van 12 februari 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:467), 23 juli 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:3447) en 3 juni 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:3194). De Afdeling zal daar nu nog niet toe overgaan. Dit laat onverlet dat dit in toekomstige procedures van [appellant] mogelijk wel zal gebeuren. Daarbij is niet uitgesloten dat een niet-forfaitaire proceskostenveroordeling op de voet van artikel 2, derde lid, van het Besluit proceskosten bestuursrecht toepassing kan krijgen. Dit betekent dat [appellant] kan worden veroordeeld tot het betalen van een hogere vergoeding of een volledige vergoeding van de door het bestuursorgaan gemaakte kosten.

Overschrijding van de redelijke termijn

8.       [appellant] heeft verzocht om een schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn.

8.1.    De Afdeling is van oordeel dat in gevallen waarin het (hoger) beroep van betrokkene niet-ontvankelijk wordt verklaard vanwege misbruik van de bevoegdheid procesrechtelijke rechtsmiddelen aan te wenden, in beginsel geen spanning en frustratie bestaat die recht geeft op vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn. Zie in dit verband de uitspraak van de Afdeling van 27 december 2023, ECLI:NL:RVS:2023:4724. Er is geen reden om in deze zaak van dit uitgangspunt af te wijken. De Afdeling zal daarom het verzoek van [appellant] om een schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 van het EVRM afwijzen.

Conclusie

9.       Het hoger beroep is niet-ontvankelijk wegens misbruik van recht. Het verzoek om schadevergoeding wordt afgewezen.

10.     De deken hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk;

II.       wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Aldus vastgesteld door mr. W. den Ouden, voorzitter, en mr. B.P. Vermeulen en mr. N.H. van den Biggelaar, leden, in tegenwoordigheid van mr. I.W.M.J. Bossmann, griffier.

w.g. Den Ouden
voorzitter

w.g. Bossmann
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026

314-1104