Uitspraken

Bij besluit van 11 maart 2016 heeft het college van burgemeester en wethouders van Groningen aan [appellant] een vergunning verleend voor het innemen van een ligplaats met een woonschip in de Woonschepenhaven in Groningen. Deze zaak gaat over een ligplaatsvergunning die het college aanvankelijk aan [appellant] heeft verleend om aan de [locatie 1] ligplaats in te nemen met een woonschip met een lengte van 20 meter, een breedte van 5,1 meter en een hoogte van 5 meter, waarin vier zelfstandige appartementen zijn ondergebracht. [partij] is eigenaar en bewoner van een woonschip dat ligplaats heeft aan de [locatie 2], direct naast het schip waarvoor de vergunning is verleend. Naar aanleiding van de uitspraak van de rechtbank van 15 november 2018 heeft het college de ligplaatsvergunning alsnog geweigerd.

Bij besluit van 10 januari 2019 heeft het college van burgemeester en wethouders van Gouda aan [appellante] een boete van € 4.000,00 opgelegd. [appellante] exploiteert een kindercentrum op het adres [locatie 1] te Gouda. Het college heeft van de Dienst Uitvoering Onderwijs een melding ontvangen dat [persoon], die in de basisregistratie personen staat ingeschreven op hetzelfde adres als het kindercentrum, niet met een verklaring omtrent het gedrag is ingeschreven in het Personenregister Kinderopvang (hierna: PRK) en is gekoppeld aan [appellante]. [appellante] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat sprake was van een overtreding van artikel 1.50, derde lid, aanhef en onder e, van de Wko. Volgens [appellante] is de rechtbank voorbij gegaan aan het uitgangspunt dat wezen voor schijn gaat. Het pand is gesplitst in een boven- en een benedenverdieping. De benedenverdieping heeft huisnummer [locatie 1] en daar is het kindercentrum gevestigd. De bovenverdieping met huisnummer [locatie 2] is de privéwoning van de vennoten van [appellante] en [persoon].

Bij besluit van 20 juli 2018 heeft de minister van Justitie en Veiligheid de aanvraag van [appellant] om een ontheffing voor airsoftapparaten afgewezen. Airsoft is een tactische schietsport, bestaande uit drie disciplines: het schieten als team tegen een ander team, het volgen van een parcours en het schieten op een kaart. Bij de airsoftsport wordt gebruik gemaakt van airsoftapparaten, die biologisch afbreekbare balletjes afschieten en sprekende gelijkenis vertonen met echte wapens. [appellant] wil de Airsoftsport beoefenen en airsoftapparaten verzamelen. Daarom heeft hij ontheffing gevraagd van het in artikel 13 van de Wet wapens en munitie opgenomen verbod tot het voorhanden hebben, vervoeren, dragen, doen binnenkomen en doen uitgaan van airsoftapparaten. Artikel 4 van de Wwm geeft de minister de bevoegdheid vrijstelling of ontheffing van dat verbod te verlenen voor het beoefenen van de airsoftsport en voor het verzamelen van airsoftapparaten.

Bij besluit van 27 september 2019 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam Deliverbro’s een last onder dwangsom opgelegd. Deliverbro’s is een bedrijf dat lachgas aan particulieren en bedrijven verkoopt. Omdat in de zomer van 2019 volgens de gemeente veel overlast van lachgasverkopers was, heeft het college Deliverbro’s gesommeerd om te stoppen met de verkoop van lachgas. Het college heeft Deliverbro’s een totaalbedrag van € 1.000.000,00 aan dwangsommen opgelegd en heeft deze dwangsommen ingevorderd. Het college heeft hieraan ten grondslag gelegd dat Deliverbro’s het verbod op venten zoals omschreven in de Verordening staan- en ligplaatsen buiten de markt en venten heeft overtreden, aangezien zij geen vergunning hiervoor had. Ook heeft het college aan de besluitvorming ten grondslag gelegd dat Deliverbro’s voor ontoelaatbare hinder heeft gezorgd, omdat het opblazen en het uiteenspatten van lachgasbalonnen veel lawaai maakt. Daarmee heeft zij artikel 5.5 van de Algemene Plaatselijke Verordening 2008 overtreden.

Bij besluit van 14 november 2019 heeft het college van burgemeester en wethouders van West Betuwe geweigerd aan [appellante] een omgevingsvergunning te verlenen voor onder meer het uitbreiden van de activiteiten van haar bedrijf aan de [locatie] in Beesd met het houden van opfokgeiten. [appellante] exploiteert een bedrijf aan de [locatie] in Beesd waar rundvee en vleeseenden worden gehouden. Zij wenst in plaats van een deel van de vleeseenden, opfokgeiten te houden. Zij heeft daarvoor op 19 december 2017 een melding gedaan, zoals bedoeld in artikel 1.10 van het Activiteitenbesluit milieubeheer. Op 30 mei 2018 heeft zij een aanvraag gedaan voor een omgevingsvergunning beperkte milieutoets voor onder meer het houden van zeshonderd geiten.

Bij besluit van 20 november 2019 heeft het college van burgemeester en wethouders van Son en Breugel aan [vergunninghouder] een omgevingsvergunning verleend voor het plaatsen van een hekwerk in afwijking van de bestemmingsplannen "Buitengebied" en "Buitengebied; Herziening 2017" op het perceel [locatie 1] in Son en Breugel. De omgevingsvergunning ziet op het plaatsen van een hekwerk met een hoogte van 1,80 meter rondom het perceel en tussen de verschillende weides. Het hekwerk is niet in overeenstemming met het bestemmingsplan aangezien voor de bestemming "Agrarisch met waarden -1" een hekwerk met een hoogte van maximaal 1,50 meter is toegestaan. De vergunning is verleend met toepassing van een zogenoemde "binnenplanse afwijkingsbevoegdheid". Het college heeft de omgevingsvergunning verleend omdat volgens het college aan de vereisten van de binnenplanse afwijkingsbevoegdheid uit artikel 4.3.3 van de planregels is voldaan. [appellant] is het niet eens met de verlening van de omgevingsvergunning. Hij vreest onder meer dat zijn woon- en leefklimaat wordt aangetast omdat door het hekwerk zijn uitzicht wordt belemmerd.

Bij besluit van 22 juni 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Het Hogeland aan [vergunninghouder] een omgevingsvergunning verleend voor het legaliseren van een erfafscheiding, een veranda en een berging op het perceel aan de [locatie 1] in Winsum. Het college heeft het bezwaar van [appellant] niet-ontvankelijk verklaard, omdat [appellant] volgens hem geen belanghebbende is bij het besluit om de omgevingsvergunning te verlenen. De rechtbank heeft geoordeeld dat het college dit terecht heeft gedaan.

Bij tussenuitspraak van 14 september 2022, ECLI:NL:RVS:2022:2683 (hierna: de tussenuitspraak), heeft de Afdeling de raad opgedragen binnen 16 weken na verzending van de tussenuitspraak het daarin omschreven gebrek in het besluit van de raad van de gemeente Amsterdam van 22 april 2021 waarbij het bestemmingsplan "Zeeburgereiland Bedrijvenstrook" is vastgesteld, te herstellen. De Afdeling heeft in de tussenuitspraak van 14 september 2022 onder 5.3 overwogen dat van de kant van de gemeente stellig de indruk is gewekt dat het definitieve recyclepunt, dat wordt voorzien met voorliggend bestemmingsplan, geheel of gedeeltelijk overdekt zou worden uitgevoerd. De raad heeft dit ten onrechte niet betrokken bij de belangenafweging die de raad voor de vaststelling van het bestemmingsplan heeft moeten maken. Hij heeft in dit opzicht niet mogen volstaan met de overweging dat het overdekken van het definitieve recyclepunt door milieuregels niet wordt verplicht. Het besluit van 22 april 2021 is in zoverre niet met de vereiste zorgvuldigheid voorbereid, aldus de Afdeling in de tussenuitspraak.

Bij besluit van 22 oktober 2019 heeft het college van gedeputeerde staten van Drenthe ingestemd met het evaluatieverslag van de bodemsanering die is uitgevoerd op het perceel aan de [locatie] in Zuidwolde (hierna: het perceel). Op de locatie is een historische verontreiniging met minerale olie en vluchtige aromaten in de grond en in het grondwater ontstaan als gevolg van voormalige bedrijfsactiviteiten. In het verleden was op de locatie het tankstation van het [autobedrijf] gevestigd. Voor de sanering van de bodemverontreiniging heeft [appellant] zich aangemeld bij Stichting Subat. Stichting Subat is sinds oktober 2018 onderdeel van Stichting Bodembeheer Nederland (hierna samen en in enkelvoud: SBN). Vervolgens zijn in opdracht van SBN, meerdere (pogingen tot) sanering uitgevoerd.

Bij besluit van 27 februari 2020 heeft het bestuur van de raad voor rechtsbijstand een eerder vastgestelde vergoeding ingetrokken. [appellant] heeft rechtsbijstand verleend aan een rechtzoekende in een civielrechtelijke procedure over de verkoop van een tweedehandsauto door de rechtzoekende aan een Duitse wederpartij. Deze wederpartij wilde de koopovereenkomst ontbinden. [appellant] heeft een toevoeging aangevraagd voor het instellen van hoger beroep bij het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden tegen een vonnis van de rechtbank Noord-Nederland van 22 augustus 2017 waarbij de koopovereenkomst is ontbonden en de rechtzoekende onder meer is veroordeeld tot het terugbetalen van de koopsom aan de wederpartij. De raad heeft de toevoeging verleend en een vergoeding op die toevoeging vastgesteld.