De Afdeling bestuursrechtspraak toetst of de overheid het recht goed heeft toegepast bij het nemen van een besluit. In dit onderdeel vindt u alle uitspraken die de Raad van State op zijn website publiceert. Meer informatie over de taak van de Afdeling bestuursrechtspraak vindt u in de rubriek Bestuursrechtspraak.
Toon overzicht van de actuele uitspraken:
Bij besluit van 19 maart 2026 heeft de minister een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen. Bij uitspraak van 8 juli 2026 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard. Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. S.N. Ali, advocaat in Almere, hoger beroep ingesteld. Ook heeft hij de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.
Bij besluit van 3 april 2026 heeft de minister een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen. Bij uitspraak van 8 juli 2026 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard. Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. D. de Heuvel, advocaat in Papendrecht, hoger beroep ingesteld. Ook heeft hij de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.
Bij besluit van 8 oktober 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij mailbericht, ingekomen op 20 juli 2026, heeft [verzoeker] een wrakingsverzoek ingediend in zaak nr. 202502716/1/R4. [verzoeker] stelt in zijn wrakingsverzoek: "Hierbij wraak ik uw gerecht wegens opzettelijk en zonder gronden weigeren van mijn (gemachtigde) verhinderdata tot 2x toe in aanmerking te nemen. Dit terwijl u voorafgaand aan de planning geen verhinderdata hebt opgevraagd". Dat belet volgens hem zijn toegang tot de rechter en wekt de schijn van partijdigheid. Hij stelt verder: "Ik heb geen vertrouwen in uw gerecht". De Afdeling laat het verzoek om wraking buiten behandeling. Het verzoek heeft namelijk niet specifiek betrekking op de persoon van de staatsraad die belast is met de behandeling van het hoger beroep van verzoeker.
Tijdens de zitting op 9 juli 2026 heeft [verzoeker] verzocht om wraking in zaak nr. 202503738/7/A2. Met de behandeling van die zaak is staatsraad mr. W. den Ouden als voorzieningenrechter belast. Verzoeker heeft aan zijn verzoek om wraking ten grondslag gelegd dat de rechtsbescherming versnipperd is en dat hij op grond van artikel 6 en artikel 13 van het EVRM recht heeft op toegang tot de rechter en een effectief rechtsmiddel. Volgens verzoeker is sprake van een rechtsbeschermingsvacuüm, omdat de Afdeling zich eerder onbevoegd heeft verklaard om van zijn hoger beroep kennis te nemen en de rechtbanken en gerechtshoven volgens hem niet luisteren.
Bij besluit van 20 november 2025 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam de aanvraag van [appellante] om een urgentieverklaring afgewezen. [appellante] woont in een tweekamerwoning van 32 m2 in Amsterdam met haar drie minderjarige kinderen. Op 13 november 2025 heeft [appellante] een urgentieverklaring aangevraagd op medische gronden. Aan deze aanvraag heeft zij ten grondslag gelegd dat zij als gevolg van de woonsituatie ernstige slaapstoornissen heeft ontwikkeld en medicatie moet gebruiken om te kunnen slapen en dat de woonsituatie ook een impact heeft op haar kinderen. Het college heeft de aanvraag afgewezen op grond van artikel 2.10.5, eerste lid, van de Huisvestingsverordening Amsterdam 2024. Uit deze bepaling volgt dat het college een urgentieverklaring weigert als er sprake is van een van de in die bepaling genoemde situaties. De rechtbank heeft het beroep van [appellante] ongegrond verklaard. Zij is het hiermee niet eens. Haar hogerberoepsgronden komen er in de kern op neer dat geen van de drie algemene weigeringsgronden van toepassing zijn.
Bij besluit van 27 februari 2026 heeft de minister een aanvraag van betrokkene om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen. Bij uitspraak van 22 april 2026 heeft de rechtbank het daartegen door betrokkene ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de minister een nieuw besluit neemt op de aanvraag met inachtneming van de uitspraak.
Bij besluit van 23 maart 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij besluit van 30 april 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in bewaring gesteld.
Bij besluit van 13 maart 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een opvolgende aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
