Uitspraak 202408068/1/V2

202408068/1/V2.
Datum uitspraak: 5 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:

[appellant], mede voor haar minderjarige kind,
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Arnhem, van 29 november 2024 in zaak nr. NL24.23015 in het geding tussen:

appellant

en

de minister van Asiel en Migratie.

Procesverloop

Bij besluit van 30 mei 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van appellant om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.

Bij uitspraak van 29 november 2024 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de rechtsgevolgen daarvan geheel in stand blijven.

Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. A. Khalaf, advocaat in Zwolle, hoger beroep ingesteld.

Overwegingen

1.       Appellant klaagt in haar tweede grief terecht over het oordeel van de rechtbank dat de minister deugdelijk heeft gemotiveerd dat de Turkse autoriteiten in het algemeen bescherming bieden tegen huiselijk geweld en femicide. Appellant heeft gewezen op informatie uit onder andere het algemeen ambtsbericht Turkije van augustus 2023 waaruit volgt dat geweld tegen vrouwen wijdverspreid is, dat femicide veel voorkomt en dat de wil tot handhaving veelal ontbreekt. Ook volgt hieruit dat vrouwen tegen obstakels aanlopen als ze aangifte willen doen en zijn er problemen bij de uitvoering van beschermende en preventieve maatregelen. Appellant betoogt terecht dat deze informatie niet deugdelijk gemotiveerd is betrokken. De rechtbank heeft niet onderkend dat de minister deze informatie moet betrekken bij de beoordeling of de Turkse autoriteiten in het algemeen bescherming bieden tegen dreiging van femicide.

2.       Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank voor zover de rechtbank daarbij heeft bepaald dat de rechtsgevolgen van het besluit van 30 mei 2024 in stand blijven. Omdat de minister opnieuw een besluit op de aanvraag moet nemen en daarbij rekening moet houden met feiten en omstandigheden zoals die op dat moment zijn, is het niet nodig wat appellant verder heeft aangevoerd te bespreken. Uit het voorgaande volgt dat beantwoording van de door appellant opgeworpen vraag in de eerste grief over het toetsingskader voor actoren van bescherming, niet nodig is voor de oplossing van deze zaak. Gelet op de arresten van het Hof van Justitie van 6 oktober 1982, Cilfit, ECLI:EU:C:1982:335, punt 10, 6 oktober 2021, Consorzio Italian Management, ECLI:EU:C:2021:799, punt 34, en 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 35, bestaat dan ook geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen. De minister moet de proceskosten vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        verklaart het hoger beroep gegrond;

II.       vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Arnhem, van 29 november 2024 in zaak nr. NL24.23015 voor zover de rechtbank daarbij heeft bepaald dat de rechtsgevolgen van het besluit van 30 mei 2024 in stand blijven;

III.      veroordeelt de minister van Asiel en Migratie tot vergoeding van bij appellant in verband met de behandeling van het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 934,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.

Aldus vastgesteld door mr. M.J.M. Ristra-Peeters, voorzitter, en mr. V.V. Essenburg en mr. M.C. Stoové, leden, in tegenwoordigheid van mr. M.A. Huizer, griffier.

w.g. Ristra-Peeters
voorzitter

w.g. Huizer
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 5 november 2026

987