Uitspraak 202503329/1/V2

202503329/1/V2.
Datum uitspraak: 5 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:

[de appellant],
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 6 juni 2025 in zaak nr. NL25.9079 in het geding tussen:

appellant

en

de minister van Asiel en Migratie.

Procesverloop

Bij besluit van 21 februari 2025 heeft de minister een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.

Bij uitspraak van 6 juni 2025 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. E.R. Weegenaar, advocaat in Den Haag, hoger beroep ingesteld.

Overwegingen

1. Wat appellant als eerste grief aanvoert richt zich niet tegen de uitspraak van de rechtbank. Appellant legt namelijk niet uit waarom de uitspraak van de rechtbank op dit punt volgens hem niet juist is. Daarom kan de Afdeling geen inhoudelijk oordeel geven over dit betoog (artikel 85 van de Vw 2000).

2. Appellant klaagt in zijn tweede grief terecht dat de rechtbank niet heeft onderkend dat de minister niet deugdelijk heeft gemotiveerd dat de door hem overgelegde oproep van de Oezbeekse rechtbank niet maakt dat zijn asielrelaas alsnog geloofwaardig is. De Afdeling wijst er daarbij allereerst op dat aannemelijk is dat de oproep van de rechtbank relevant kan zijn in het kader van de beoordeling van de asielaanvraag van appellant, omdat hij vreest voor vervolging als gevolg van zijn gestelde biseksualiteit. Uit de in beroep overgelegde vertaling blijkt namelijk dat het gaat om een oproep van een Oezbeekse rechtbank om op 10 april 2022 ter terechtzitting te verschijnen in verband met homoseksuele handelingen. Deze oproep onderbouwt in zoverre het asielrelaas van appellant.

2.1.    De minister heeft aan de oproep van de rechtbank geen doorslaggevende waarde toegekend, omdat deze niet was vertaald en Bureau Documenten de authenticiteit van de oproep van de rechtbank niet heeft kunnen vaststellen wegens het ontbreken van referentiemateriaal. In beroep is er echter een vertaling ingebracht en de enkele constatering van Bureau Documenten dat hij de authenticiteit wegens het ontbreken van referentiemateriaal niet kan vaststellen, is op zichzelf onvoldoende om dit document terzijde te schuiven. De minister moet de waarde die aan de door appellant overgelegde oproep van de rechtbank toekomt, in het kader van zijn samenwerkingsplicht bezien in het licht van de door appellant afgelegde verklaringen en tegen de achtergrond van dat wat algemeen bekend is over de situatie in het land van herkomst. In dat kader heeft de minister aan zijn standpunt over de bewijswaarde van de oproep nog ten grondslag gelegd dat de oproep van de rechtbank voortborduurt op een asielmotief dat hij in een eerder afwijzend besluit ongeloofwaardig heeft geacht. Ook dat is een onvoldoende motivering van de conclusie dat de oproep van de rechtbank geen bewijswaarde heeft voor de beoordeling van de asielaanvraag. Dat de minister de biseksualiteit van appellant in een eerder besluit ongeloofwaardig heeft bevonden, is geen reden om de oproep van de rechtbank bij een besluit op een opvolgende aanvraag terzijde te schuiven. Ten slotte heeft de minister nog gesteld dat de verklaringen van appellant over de oproep van de rechtbank summier en oppervlakkig zijn, maar die stelling niet nader toegelicht. Dat is evenmin een deugdelijke motivering om aan de oproep van de rechtbank geen waarde toe te kennen. Aan het besluit kleeft dus een motiveringsgebrek dat de rechtbank niet heeft onderkend.

2.2.    De tweede grief slaagt. In het verlengde hiervan slaagt ook de vierde grief, die geen zelfstandige betekenis heeft.

3. Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank. Het is niet nodig wat appellant in de derde grief aanvoert te bespreken, omdat deze grief ook gaat over de geloofwaardigheid van het asielrelaas en het antwoord daarop dus nauw verweven is met de vraag welke bewijswaarde de minister aan de oproep van de rechtbank geeft. Het hogerberoepschrift roept geen vragen op over de uitleg of de geldigheid van een bepaling van Unierecht (arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 24). Het beroep is gegrond en de Afdeling vernietigt het besluit van 21 februari 2025. De minister moet de proceskosten vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

1. verklaart het hoger beroep gegrond;

25. vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 6 juni 2025 in zaak nr. NL25.9079;

III.      verklaart het beroep gegrond;

290. vernietigt het besluit van 21 februari 2025, V-290.352.9095;

2. veroordeelt de minister van Asiel en Migratie tot vergoeding van bij appellant in verband met de behandeling van het beroep en het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 2.802,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.

Aldus vastgesteld door mr. M.J.M. Ristra-Peeters, voorzitter, en mr. J.Th. Drop en mr. J.J.W.P. van Gastel, leden, in tegenwoordigheid van mr. L.C. Lodeweges, griffier.

w.g. Ristra-Peeters
voorzitter

w.g. Lodeweges
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 5 november 2026

625