Uitspraken

Bij besluit van 12 oktober 2020 heeft de commissie Schadefonds Geweldsmisdrijven een verzoek van [appellant] om een uitkering uit het schadefonds geweldsmisdrijven afgewezen. [appellant] heeft een uitkering uit het schadefonds aangevraagd, omdat zij het slachtoffer is geworden van diefstal. Zij heeft bij de politie aangifte gedaan van de diefstal dan wel verduistering van een staatslot, waarop volgens haar de jackpot was gevallen. De rechtbank heeft geoordeeld dat de commissie terecht het verzoek van [appellant] om een uitkering uit het schadefonds geweldsmisdrijven heeft afgewezen. Daarbij heeft de rechtbank overwogen dat de commissie geen uitkering uit het schadefonds kan toekennen, omdat objectieve informatie ontbreekt die het verhaal van [appellant] ondersteunt.

Bij besluit van 27 mei 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Buren de aanvraag van [appellant] om een tegemoetkoming in planschade buiten behandeling gesteld. [appellant] is eigenaar van het perceel met woning [locatie] te Ravenswaaij. Zij heeft bij aanvraagformulier met als datum 30 januari 2020 bij het college een aanvraag om een tegemoetkoming in planschade ingediend. Het college heeft aan het in bezwaar gehandhaafde besluit van 27 mei 2020 ten grondslag gelegd dat het aanvraagformulier onvoldoende gegevens bevatte om het verzoek te kunnen beoordelen. [appellant] kan zich niet vinden in de uitspraak van de rechtbank. Zij voert aan dat zij aan alle vereisten voor een correcte aanvraag heeft voldaan. Ze heeft haar aanvraag tijdig ingediend en aanvullende stukken naar de gemeente gestuurd. Zij stelt dat zij de brief van het college van 17 april 2020 niet heeft ontvangen.

Bij besluit van 27 mei 2020 heeft de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid het verzoek van [appellante] om verlenging van de inburgeringstermijn afgewezen. De minister heeft [appellante] bij brief van 28 november 2016 meegedeeld dat zij inburgeringsplichtig is, haar inburgeringstermijn op 28 oktober 2016 is gestart en zij vóór 24 november 2019 aan deze plicht moet hebben voldaan. [appellante] heeft de minister bij brief van 5 oktober 2019 verzocht om de inburgeringstermijn te verlengen, omdat zij door een ernstig tekort aan vitamine D niet in staat was om een inburgeringscursus te volgen voor een periode van vier tot vijf maanden. Zij heeft ook een machtiging voor het opvragen van gezondheidsgegevens naar de minister gestuurd. [appellante] heeft daarnaast aangegeven dat zij in september 2019 is begonnen met een inburgeringscursus op taalniveau B2, maar dat de studiebelasting zo hoog is dat zij niet op korte termijn toekomt aan de inburgeringsexamens. De minister heeft haar verzoek bij brief van 22 november 2019 afgewezen, omdat [appellante] niet verplicht is om in te burgeren op het hogere taalniveau B2. Hij heeft verder meegedeeld dat haar verzoek om verlenging wegens ziekte nog in behandeling is.

Bij besluit van 3 juni 2014 heeft het college van gedeputeerde staten van Limburg het verzoek van MOB en Leefmilieu om handhavend op te treden tegen [de maatschap] te Heijen afgewezen. [de maatschap] exploiteert een melkveehouderij aan de [locatie] in Heijen. Op 11 december 2014 is aan de veehouderij een natuurvergunning verleend voor het houden van 200 melkkoeien en 140 stuks jongvee. MOB en Leefmilieu hebben het college verzocht om handhavend op te treden tegen de veehouderij, omdat op de bedrijfsgronden die bij de veehouderij horen vee wordt beweid en mest wordt uitgereden zonder vergunning krachtens de Wet natuurbescherming. Het college heeft dat verzoek afgewezen, het bezwaar van MOB en Leefmilieu daartegen ongegrond verklaard en nadat de Afdeling bij de PAS-uitspraak dat besluit vernietigde, heeft het college het bezwaar bij besluit van 27 oktober 2020 opnieuw ongegrond verklaard.

Bij besluit van 3 juni 2014 heeft het college van gedeputeerde staten van Limburg het verzoek van MOB en Leefmilieu om handhavend op te treden tegen [maatschap] in Haler afgewezen. Maatschap [maatschap] exploiteert een melkveehouderij aan de [locatie] in Haler. Op 18 januari 2013 is aan de veehouderij een natuurvergunning verleend voor 200 stuks melk- en kalfkoeien en 140 stuks jongvee. Vervolgens is op 22 januari 2015 aan de veehouderij een natuurvergunning verleend voor het houden van hetzelfde veebestand in andere stalsystemen. MOB en Leefmilieu hebben het college verzocht om handhavend op te treden tegen de veehouderij, omdat op de bedrijfsgronden die bij de veehouderij horen vee wordt beweid en mest wordt uitgereden zonder vergunning krachtens de Wet natuurbescherming. Het college heeft dat verzoek afgewezen, het bezwaar van MOB en Leefmilieu daartegen ongegrond verklaard en nadat de Afdeling bij de PAS-uitspraak dat besluit vernietigde, heeft het college het bezwaar bij besluit van 27 oktober 2020 opnieuw ongegrond verklaard.

Bij besluit van 18 oktober 2012 heeft college het verzoek van MOB en Leefmilieu om handhavend op te treden tegen de [maatschap] in Weert afgewezen. [maatschap] exploiteert een veehouderij aan de [locatie] in Weert. Op 16 oktober 2014 is aan de veehouderij een natuurvergunning verleend voor het houden van 320 melkkoeien en 140 stuks jongvee. MOB en Leefmilieu hebben het college verzocht om handhavend op te treden tegen de veehouderij, omdat op de bedrijfsgronden die bij de veehouderij horen vee wordt beweid en mest wordt uitgereden zonder vergunning krachtens de Wet natuurbescherming. Het college heeft dat verzoek afgewezen, het bezwaar van MOB en Leefmilieu daartegen ongegrond verklaard en nadat de Afdeling bij de PAS-uitspraak dat besluit vernietigde, heeft het college het bezwaar bij besluit van 27 oktober 2020 opnieuw ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 20 november 2020 heeft de rechtbank het verzoek van [appellant] om schadevergoeding op grond van artikel 8:88, eerste lid van de Awb afgewezen. Het verzoek strekte tot veroordeling van de Sociale Verzekeringsbank tot vergoeding van schade. [appellant] is in 2007 vanuit Nederland geremigreerd naar Suriname en heeft in verband daarmee op grond van de Remigratiewet een voorziening ontvangen. Bij besluit van 26 september 2008 heeft de SVB de over de periode april 2007 tot en met augustus 2008 ten onrechte ontvangen remigratievoorziening van € 9.394,68 teruggevorderd. Bij besluit van 6 augustus 2015 heeft de SVB een verzoek van [appellant] om kwijtschelding van de openstaande remigratieschuld afgewezen. [appellant] is in oktober 2015 naar Suriname verhuisd. Bij besluit van 26 september 2016 heeft de SVB bepaald dat vanaf oktober 2016 per maand € 183,16 wordt ingehouden op haar AOW-pensioen (dit was haar gehele AOW-pensioen).

GUVB en [appellant A] hebben beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een luchthavenbesluit voor de luchthaven Maastricht door de Kroon. Luchthaven Maastricht is een zogeheten "overige burgerluchthaven van nationale betekenis" als bedoeld in artikel 8.1, tweede lid, van de Wet luchtvaart. Stichting GUVB stelt zich blijkens haar statuten ten doel om ontwikkelingen op luchthaven Maastricht die de gezondheid, het leef- en woonklimaat en de veiligheid van de inwoners van Zuid-Limburg aantasten en bedreigen, te voorkomen en te bestrijden. [appellant A] woont op korte afstand van de luchthaven. GUVB en [appellant A] kunnen zich er niet mee verenigen dat er tot nu toe geen luchthavenbesluit is. Wel geldt de tijdelijke Omzettingsregeling luchthaven Maastricht, maar die biedt volgens hen minder bescherming aan omwonenden. Zij vrezen inhoudelijk met name de gevolgen van de hoge geluidbelasting en veiligheidsrisico’s.

Bij uitspraak van 31 augustus 2022, ECLI:NL:RVS:2022:2550, heeft de Afdeling bestuursrechtspraak het onderzoek in de zaak heropend ter voorbereiding van een nadere uitspraak omtrent de gevorderde schadevergoeding vanwege overschrijding van de redelijke termijn. [appellant] heeft de Afdeling verzocht om een schadevergoeding uit te spreken omdat de redelijke termijn is overschreden. [appellant] heeft de Afdeling verzocht om een schadevergoeding uit te spreken omdat de redelijke termijn is overschreden. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen in de uitspraak van 29 januari 2014, ECLI:NL:RVS:2014:188, is de redelijke termijn, bedoeld in artikel 6 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, overschreden, als de duur van de totale procedure te lang is. Voor zaken die uit een bezwaarschriftprocedure en twee rechterlijke instanties bestaan, is in beginsel een totale lengte van de procedure van ten hoogste vier jaar redelijk. Die termijn vangt aan op het moment van ontvangst van het bezwaarschrift door het bestuursorgaan.