Uitspraken

Bij besluit van 5 maart 2024 heeft de minister van Infrastructuur en Waterstaat aan [appellant] een boete opgelegd van € 4.400,00 wegens het overtreden van het Arbeidstijdenbesluit vervoer. Op 31 mei 2023 is [appellant] door politieagenten gecontroleerd op naleving van de arbeidstijdenregelgeving. Bij deze controle hebben de politieagenten geconstateerd dat [appellant] gebruik heeft gemaakt van een bestuurderskaart die niet op zijn naam stond, maar op die van zijn moeder. Omdat dit in strijd is met artikel 2.4:4, eerste lid, aanhef en onder e, van het Arbeidstijdenbesluit vervoer, heeft de minister aan [appellant] een boete van € 4.400,00 opgelegd. In bezwaar heeft de minister deze boete gematigd en vastgesteld op € 1.500,00 omdat [appellant] als werknemer en niet als werkgever moet worden aangemerkt. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte de besluitvorming van de minister in stand heeft gelaten. Volgens [appellant] had de rechtbank niet aan de verkeerde datum van de constatering van de overtreding voorbij kunnen gaan.

Bij besluit van 12 maart 2024 heeft het college van burgemeester en wethouders van Tilburg het handhavingsverzoek van [appellante] over het gebruik van een bedrijfswoning aan de [locatie] in Berkel-Enschot afgewezen. [appellante] exploiteert een bedrijf aan de [locatie] in Berkel-Enschot. Op het naastgelegen perceel, aan de [locatie], wonen [persoon B] en [persoon C]. Volgens [appellante] mogen [persoon B] en [persoon C] daar niet wonen. Op het perceel mag er één bedrijfswoning zijn die verbonden is met zijn bedrijf aan de [locatie]. Dat is de woning van [persoon B] en [persoon C] niet. Bovendien hebben [persoon B] en [persoon C] volgens [appellante] geen bedrijf, waardoor de woning geen bedrijfswoning kan zijn. [appellante] wil dat het college handhavend optreedt. Volgens het college exploiteert [persoon B] het bedrijf van [bedrijf A] aan de [locatie] en hoort de woning, die als bedrijfswoning is vergund, bij dat bedrijf. Bewoning is daarom wel toegestaan en het college heeft het handhavingsverzoek van [appellante] afgewezen.

Bij besluit van 30 november 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van 's-Hertogenbosch het handhavingsverzoek van [wederpartij] gedeeltelijk afgewezen. Bij besluit van 9 juli 2024 heeft het college het door [wederpartij] daartegen gemaakte bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. Bij mondelinge uitspraak van 22 juli 2025 heeft de rechtbank het door [wederpartij] daartegen ingestelde beroep gegrond verklaard, het besluit van 9 juli 2024 vernietigd en het college opgedragen een nieuw besluit te nemen op het bezwaar met inachtneming van de uitspraak.

Bij besluit van 15 mei 2024 heeft het college van burgemeester en wethouders van Nieuwkoop de aangifte van [appellant] om een adres in de Basisregistratie personen (Brp) te registreren als zijn briefadres, afgewezen. Op 4 april 2024 heeft [appellant] het college verzocht om hem in de gemeente Nieuwkoop in te schrijven op een briefadres. Bij de aangifte heeft hij aangegeven de komende drie maanden op een camping te zullen verblijven in een andere gemeente. Het college heeft op 15 mei 2024 het verzoek afgewezen omdat [appellant] al over een woonadres beschikte, namelijk het adres van de door [appellant] bij de aanvraag genoemde de camping. In het besluit op bezwaar heeft het college zijn besluit gehandhaafd. Op 30 mei 2024 is [appellant] ingeschreven in de Brp op een ander woonadres. De rechtbank heeft geoordeeld dat [appellant] niet-ontvankelijk is in zijn beroep omdat hij op dat moment geen procesbelang meer had. [appellant] beschikt sinds 30 mei 2024 namelijk over een vast woonadres en daarom had hij geen belang meer bij het verkrijgen van een briefadres.

Bij besluit van 18 augustus 2023 heeft de minister van Sociale zaken en werkgelegenheid aan [bedrijf] een bestuurlijke boete van € 24.000,00 opgelegd wegens vier overtredingen van artikel 2, eerste lid, van de Wet arbeid vreemdelingen. bedrijf] is een restaurant waar onder meer vier uit China afkomstige koks werkzaam waren. Tijdens een controle op 22 februari 2022 hebben arbeidsinspecteurs van de Nederlandse Arbeidsinspectie onderzoek gedaan naar de gecombineerde vergunningen voor verblijf en arbeid (gvva) als ‘specialiteitenkok Chinese keuken’ die voor deze koks zijn afgegeven. De minister heeft vervolgens een bestuurlijke boete aan [bedrijf] opgelegd voor overtredingen van artikel 2, eerste lid, van de Wav, omdat de feitelijke werkzaamheden van de vier koks gedeeltelijk niet vallen onder de voor hen verleende gvva’s. De koks zouden namelijk ook schoonmaakwerkzaamheden in het restaurant hebben verricht. Zij worden hierna aangeduid zoals in het besluit van 17 mei 2024 en de uitspraak van de rechtbank: V1 ([persoon B]), V2 ([persoon C]), V3 ([persoon D]) en V4 ([persoon E]). In bezwaar is de minister bij zijn standpunt over de overtredingen en de op grond daarvan opgelegde boete gebleven.

Bij besluit van 12 september 2023 heeft de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid aan [appellante sub b] een bestuurlijke boete van € 11.250,00 opgelegd wegens overtreding van de Arbeidstijdenwet (Atw). Bij besluit van 30 oktober 2023 heeft de minister aan [appellante sub b] een bestuurlijke boete van € 40.000,00 opgelegd wegens overtreding van de Wet minimumloon en minimumvakantiebijslag (Wml). [appellante sub b] is een restaurant waar onder meer vier uit China afkomstige koks werkzaam waren. Inspecteurs van de Nederlandse Arbeidsinspectie hebben wegens het niet verstrekken van bescheiden waaruit blijkt hoeveel uren de koks hebben gewerkt niet kunnen vaststellen of de koks conform de Wml waren uitbetaald, wat vier overtredingen van artikel 18b, tweede lid, van de Wml betekent. Zij hebben tevens geconstateerd dat [appellante sub b] geen deugdelijke registratie van de arbeids- en rusttijden van de koks heeft gevoerd als bedoeld in artikel 4:3, eerste lid, van de Atw. De minister heeft voor deze overtredingen bestuurlijke boetes opgelegd en is daarbij in bezwaar gebleven.

Bij besluit van 22 juli 2024 heeft de Belastingdienst/Toeslagen geweigerd om een geldschuld van [appellante] over te nemen. [appellante] is een gedupeerde van de toeslagenaffaire. Zij heeft, voor zover hier van belang, verzocht om overname van een schuld van € 41.684,00 aan haar ouders. De minister heeft de schuld niet overgenomen. De schuld is volgens de minister een informele schuld die niet in een notariële akte is vastgelegd en waarvan niet is gebleken dat die opeisbaar is geworden vóór 1 juni 2021. Daarom is niet voldaan aan de voorwaarden voor het overnemen van een schuld, opgenomen in artikel 4.1, tweede lid, aanhef en onder b, en derde lid, aanhef en onder b, van de Wet hersteloperatie toeslagen (de Wht). De rechtbank heeft geoordeeld dat de minister de schuld terecht niet heeft overgenomen.

Bij brief van 14 december 2023 heeft de raad voor rechtsbijstand aan [appellant] medegedeeld dat de raad niet bevoegd is om advocaten aan wie een toevoeging is verstrekt aan te spreken op nakoming op grond van artikel 24, vierde lid van de Wet op rechtsbijstand. Bij besluit van 25 juni 2024 heeft de raad het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. [appellant] heeft meerdere toevoegingen ontvangen voor de rechtsbijstand van diverse geschillen. De advocaten die aan hem zijn toegevoegd, houden kantoor in diverse ressorten. [appellant] is niet tevreden met de wijze waarop de advocaten de zaak hebben behandeld. Om die reden heeft hij op 14 november 2023, 15 november 2023 en 30 november 2023 de raad verzocht om ten aanzien van verschillende toevoegingen de advocaten aan te spreken op grond van artikel 24, vierde lid, van de Wrb.

Bij e-mail van 24 juli 2024 heeft de raad voor rechtsbijstand [appellant] gewezen op de brief van 14 december 2023, waarin de raad aan [appellant] mededeelt dat de raad niet bevoegd is om advocaten aan wie een toevoeging is verstrekt aan te spreken op nakoming op grond van artikel 24, vierde lid van de Wet op rechtsbijstand. Bij besluit van 19 november 2024 heeft de raad het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. Op 11 juli 2024 heeft [appellant] een verzoek aan de raad gedaan om de advocaat aan wie toevoeging 40X8236 is verstrekt aan te spreken op grond van artikel 24, vierde lid, van de Wrb. In de e-mail van 24 juli 2024 heeft de raad in reactie daarop bericht dat de raad geen bemoeienis heeft met de wijze waarop een zaak wordt behandeld. Het daartegen door [appellant] gemaakte bezwaar heeft de raad niet-ontvankelijk verklaard, omdat het mailbericht van 24 juli 2024 niet op rechtsgevolg is gericht en daarom geen besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) is.

Bij e-mail van 24 april 2024 heeft de raad voor rechtsbijstand aan [appellant] bericht dat de raad niet bestuursrechtelijk aansprakelijk kan worden gehouden voor de door [appellant] vermeende geleden schade. Bij besluit van 31 juli 2024 heeft de raad het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar kennelijk niet-ontvankelijk verklaard. [appellant] is eigenaar van onroerend goed in [plaats] (Duitsland). Volgens [appellant] heeft de raad zijn aanvraag om gefinancierde rechtsbijstand in een grensoverschrijdend geschil over het onroerende goed niet op juiste wijze vertaald naar het Duits, waardoor hij schade heeft geleden. [appellant] heeft daarom op verschillende momenten een verzoek om schadevergoeding gedaan bij de raad op grond van artikel 8:88, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Een van deze verzoeken heeft geleid tot de uitspraak van de Afdeling van 24 januari 2024, ECLI:NL:RVS:2024:239. In die uitspraak heeft de Afdeling geoordeeld dat het vertalen en doorsturen van het aanvraagformulier door de raad feitelijk handelen is en geen besluit als bedoeld in artikel 1:3, eerste lid, van de Awb. Er is daarmee geen sprake van een schadeoorzaak als bedoeld in artikel 8:88, eerste lid, van de Awb.