Uitspraak 202400560/1/R4

202400560/1/R4.
Datum uitspraak: 11 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op het hoger beroep van:

[appellant A] en [appellant B], beiden wonend in Lopik,
appellanten,

tegen de uitspraak van de rechtbank Midden­-Nederland van 13 december 2023 in zaak nr. 22/5389 in het geding tussen:

[appellanten]

en

het college van burgemeester en wethouders van Lopik.

Procesverloop

In het besluit van 29 september 2022 heeft het college aan KRS Pluimvee B.V. een omgevingsvergunning verleend voor de aanleg van een nieuwe toegangsweg op een perceel ten westen van Lopikerweg west 49 in Lopik.

In de uitspraak van 13 december 2023 heeft de rechtbank het door [appellant A] en [appellant B] daartegen ingestelde beroep gegrond verklaard, het besluit van 29 september 2022 vernietigd en de rechtsgevolgen daarvan in stand gelaten.

Tegen deze uitspraak hebben [appellant A] en [appellant B] hoger beroep ingesteld.

Het college en KRS Pluimvee hebben een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

[appellant A] en [appellant B] en KRS Pluimvee hebben een nader stuk ingediend.

De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 16 oktober 2026, waar [appellant A] en [appellant B], bijgestaan door mr. R.F. Lie-A-Lien, rechtsbijstandverlener in Amsterdam, en het college, vertegenwoordigd door mr. C.R. van den Berg, zijn verschenen.

Overwegingen

Overgangsrecht inwerkingtreding Omgevingswet

1.       Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Als een aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend vóór het tijdstip van inwerkingtreding van de Omgevingswet, dan blijft op grond van artikel 4.3, aanhef en onder a, van de Invoeringswet Omgevingswet het recht zoals dat gold onmiddellijk vóór dat tijdstip van toepassing tot het besluit op die aanvraag onherroepelijk wordt, met uitzondering van artikel 3.9, derde lid, eerste zin, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo).

De aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend op 18 juli 2019. Dat betekent dat in dit geval de Wabo, zoals die gold vóór 1 januari 2024, van toepassing blijft.

Inleiding

2.       KRS Pluimvee is eigenaar van een pluimveehouderij op het perceel Lopikerweg west 49 in Lopik. Zij heeft een omgevingsvergunning aangevraagd voor het realiseren van een nieuwe toegangsweg van de Lopikerweg west naar de pluimveehouderij. Het college heeft de omgevingsvergunning verleend, onder meer voor het gebruiken van gronden in strijd met het bestemmingsplan, zoals bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder c, van de Wabo.

[appellant A] en [appellant B] wonen aan de [locatie], tegenover de locatie van de nieuwe toegangsweg. Zij zijn bang dat de nieuwe toegangsweg veel geluidsoverlast zal veroorzaken.

Geluid

3.       [appellant A] en [appellant B] betogen dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat het college zich op het standpunt heeft mogen stellen dat de aanleg van de nieuwe toegangsweg in overeenstemming is met een goede ruimtelijke ordening. Zij voeren aan dat de nieuwe toegangsweg met name in de nacht zal leiden tot onaanvaardbare geluidshinder. Anders dan waarvan de rechtbank is uitgegaan, is het afvoeren van kuikens in de nacht niet aan te merken als een incidentele bedrijfssituatie die maximaal 12 keer per jaar plaatsvindt, zoals bedoeld in de Handreiking industrielawaai en vergunningverlening 1998. Uit het "Akoestisch Onderzoek Agrarisch bedrijf De Keijzer Lopik" van Sain milieuadvies van 4 oktober 2019 dat KRS Pluimvee heeft laten opstellen blijkt namelijk dat het afvoeren van kuikens tot 48 nachten per jaar kan plaatsvinden, zo stellen [appellant A] en [appellant B].

3.1.    Niet in geschil is dat het afvoeren van kuikens in de nacht over de nieuwe toegangsweg vanwege de geluidshinder die dat veroorzaakt alleen in overeenstemming is met een goede ruimtelijke ordening als dat maximaal 12 keer per jaar plaatsvindt. De rechtbank is er onder 15 van haar uitspraak van uitgegaan dat maximaal 8 nachten per jaar kuikens worden afgevoerd. Maar in de aanvraag is het aantal nachten niet duidelijk tot 8 of 12 beperkt en ook de verleende omgevingsvergunning bevat zo’n beperking niet. Dit betekent dat de omgevingsvergunning voor de nieuwe toegangsweg het toelaat om vaker dan 12 keer per jaar kuikens in de nacht af te voeren. Op de zitting heeft het college gesteld dat op grond van de omgevingsvergunning voor de pluimveehouderij, zoals bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder e, van de Wabo, handhavend kan worden opgetreden als meer dan 12 keer per jaar kuikens in de nacht worden afgevoerd. Maar die stelling, wat daar ook van zij, doet er niet aan af dat de omgevingsvergunning voor de nieuwe toegangsweg het toelaat om die vaker dan 12 keer per jaar te gebruiken om kuikens in de nacht af te voeren. Naar het oordeel van de Afdeling is de uitweg zoals die is vergund daarom in strijd met een goede ruimtelijke ordening.

Het betoog slaagt.

Conclusie

4.       Omdat de uitweg zoals die is vergund in strijd is met een goede ruimtelijke ordening, heeft de rechtbank alleen al hierom de rechtsgevolgen van het door haar vernietigde besluit van 29 september 2022 ten onrechte in stand gelaten. Gelet hierop behoeven de andere betogen van [appellant A] en [appellant B] geen bespreking meer.

5.       Het hoger beroep van [appellant A] en [appellant B] is gegrond. De uitspraak van de rechtbank moet worden vernietigd, voor zover de rechtbank de rechtsgevolgen van het besluit van 29 september 2022 in stand heeft gelaten.

Vanwege het gebrek in het besluit van 29 september 2022 heeft de rechtbank ten onrechte het college niet veroordeeld tot vergoeding van de kosten die [appellant A] en [appellant B] in beroep hebben gemaakt voor het inschakelen van een deskundige, te weten Noordelijk Akoestisch Adviesburo BV. In zoverre moet de uitspraak van de rechtbank ook worden vernietigd. Doende wat de rechtbank had behoren te doen, zal de Afdeling het college alsnog veroordelen tot vergoeding van die kosten. Voor zover de deskundigenkosten zijn gemaakt ten behoeve van de ingediende zienswijze, komen de kosten niet voor vergoeding in aanmerking. Vergelijk onder 2.13.1 van de uitspraak van de Afdeling van 6 juni 2012, ECLI:NL:RVS:2012:BW7620.

6.       Het college zal opnieuw op de aanvraag van KRS Pluimvee moeten beslissen met inachtneming van deze uitspraak. Daarbij zal het college ook de dan geldende feiten en omstandigheden moeten betrekken, waaronder de omstandigheid dat het erop lijkt dat de pluimveehouderij definitief wordt beëindigd.

7.       Het college moet de proceskosten vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        verklaart het hoger beroep van [appellant A] en [appellant B] gegrond;

II.       vernietigt de uitspraak van de rechtbank Midden­-Nederland van 13 december 2023 in zaak nr. 22/5389, voor zover de rechtbank de rechtsgevolgen van het besluit van het college van burgemeester en wethouders van Lopik van 29 september 2022, nr. 033114213/20190153, in stand heeft gelaten, en voor zover de rechtbank het college niet heeft veroordeeld tot vergoeding van de door [appellant A] en [appellant B] in beroep gemaakte kosten voor een deskundige;

III.      veroordeelt het college van burgemeester en wethouders van Lopik tot vergoeding van de door [appellant A] en [appellant B] in beroep gemaakte kosten voor een deskundige tot een bedrag van € 948,95, met dien verstande dat bij betaling van genoemd bedrag aan een van hen het college aan zijn betalingsverplichting heeft voldaan;

IV.     veroordeelt het college van burgemeester en wethouders van Lopik tot vergoeding van bij [appellant A] en [appellant B] in verband met de behandeling van het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 1.868,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand, met dien verstande dat bij betaling van genoemd bedrag aan een van hen het college aan zijn betalingsverplichting heeft voldaan;

V.      gelast dat het college van burgemeester en wethouders van Lopik aan [appellant A] en [appellant B] het door hen voor de behandeling van het hoger beroep betaalde griffierecht ten bedrag van € 279,00 vergoedt, met dien verstande dat bij betaling van genoemd bedrag aan een van hen het college aan zijn betalingsverplichting heeft voldaan.

Aldus vastgesteld door mr. J.H. van Breda, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. J.A.A. van Roessel, griffier.

w.g. Van Breda
lid van de enkelvoudige kamer

w.g. Van Roessel
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026

457