De Afdeling bestuursrechtspraak toetst of de overheid het recht goed heeft toegepast bij het nemen van een besluit. In dit onderdeel vindt u alle uitspraken die de Raad van State op zijn website publiceert. Meer informatie over de taak van de Afdeling bestuursrechtspraak vindt u in de rubriek Bestuursrechtspraak.
Toon overzicht van de actuele uitspraken:
Bij uitspraak van 29 juni 2026 heeft de voorzieningenrechter van de Afdeling het hoger beroep van opposant tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Utrecht, van 21 mei 2026 in zaak nr. 25/21206 met toepassing van artikel 8:81 van de Awb en artikel 92 van de Vw 2000 niet-ontvankelijk verklaard.
Bij besluit van 16 april 2025, aangevuld op 27 april 2025, heeft de minister een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij brief, ingekomen op 13 augustus 2026, hebben [verzoeker] en anderen verzocht om wraking van staatsraad mr. R. Uylenburg. Op verzoek van een partij kan ingevolge artikel 8:15 van de Awb elk van de rechters die een zaak behandelt, worden gewraakt op grond van feiten of omstandigheden waardoor de rechterlijke onpartijdigheid schade zou kunnen lijden. Staatsraad Uylenburg heeft in haar functie als voorzitter van de Afdeling bestuursrechtspraak gereageerd op een door [verzoeker] ingediende klacht in de zaak met nummer 202502316. Zij is niet belast met de juridische behandeling van de zaak.
[appellant] heeft beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit door de raad van de gemeente Bunnik op zijn aanvraag om een besluit waarmee het omgevingsplan wordt gewijzigd. Op 17 juli 2025 heeft [appellant] de raad verzocht het omgevingsplan van de gemeente Bunnik te wijzigen. Het verzoek houdt in dat de functie die is toegewezen aan het perceel [locatie] in Bunnik wordt gewijzigd van ‘bedrijf’ naar ‘wonen’. Op 12 januari 2026 heeft [appellant] de raad in gebreke gesteld en de raad verzocht binnen twee alsnog een besluit te nemen. [appellant] heeft vervolgens beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit door de raad op zijn verzoek. In beroep betoogt hij dat de raad nog geen besluit heeft genomen, ook niet nadat hij de raad in gebreke had gesteld bij brief van 12 januari 2026. Hij verzoekt de Afdeling daarom om de raad op te dragen binnen een korte termijn alsnog een besluit te nemen op zijn aanvraag en een dwangsom vast te stellen voor elke dag dat de raad zich niet aan de termijn houdt.
[appellante] heeft beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit door het college van burgemeester en wethouders van Venray over wijziging van het omgevingsplan van de gemeente Venray. Op 19 maart 2025 heeft de gemeente Venray van [appellante] een e-mail ontvangen waarin "formeel" wordt verzocht om "[…] het bouwblok op het perceel perceel VRY00-C-8599, dat in het verleden is gebruikt als locatie voor een woning, opnieuw op te nemen in het bestemmingsplan" en "[…] het bestemmingsplan dienovereenkomstig te corrigeren en het bouwblok opnieuw op te nemen. Indien dit niet mogelijk is binnen de huidige planregeling, verzoek ik u een herzieningsprocedure of een correctie via een postzegelbestemmingsplan in gang te zetten." Op 26 maart 2025 heeft de gemeente Venray een brief ontvangen waarin het verzoek van 19 maart 2025 wordt herhaald.
Bij besluit van 17 april 2025 heeft de Raad van State een verzoek van de Stichting van 22 maart 2025 om openbaarmaking van stukken op grond van de Wet open overheid afgewezen, gedeeltelijk omdat het verzoek betrekking heeft op zijn Afdeling bestuursrechtspraak en gedeeltelijk omdat binnen de Raad geen informatie is gevonden die onder het bereik van het verzoek valt. Bij besluit van 5 juni 2025 heeft de Raad het door de Stichting daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. De Stichting heeft naar voren gebracht dat de omstandigheden sinds de schorsing ingrijpend zijn gewijzigd. Zij wijst in dit verband op het vertrek en de opvolging van de vice-president van de Raad. Daarnaast heeft zij erop gewezen dat de gronden van het hoger beroep nog niet bij de Afdeling waren ingediend. De Stichting gaat er op basis daarvan van uit dat de Raad van het hoger beroep is teruggekomen. De noodzaak om de uitspraak van de rechtbank nog langer te schorsen is daarmee volgens de Stichting aan de zaak ontvallen.
Bij besluiten van 18 april 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvullend terugkeerbesluit genomen en betrokkene in bewaring gesteld.
Bij besluit van 21 februari 2024, vervangen door het besluit van 24 juli 2025, heeft de minister van Asiel en Migratie bepaald dat op 4 maart 2024 het recht op bescherming eindigt dat appellant geniet op grond van Richtlijn tijdelijke bescherming en het daarop gebaseerde Uitvoeringsbesluit (EU) 2022/82 van 4 maart 2022, en appellant opgedragen de Europese Unie binnen 28 dagen te verlaten.
Bij besluit van 8 juni 2026 heeft de minister een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen. Bij uitspraak van 10 juli 2026 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard.
Bij besluit van 9 december 2025 heeft de minister een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen. Bij uitspraak van 28 juli 2026 heeft de rechtbank het daartegen door verzoeker ingestelde beroep ongegrond verklaard. Tegen deze uitspraak heeft verzoeker hoger beroep ingesteld. Ook heeft hij de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.
