Uitspraak BRS.25.001250

BRS.25.001250
ECLI:NL:RVS:2026:1667
Datum uitspraak: 26 maart 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:

de minister van Asiel en Migratie,
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 2 september 2025 in zaak nr. NL25.23934 in het geding tussen:

[betrokkene]

en

de minister.

Procesverloop

Bij besluit van 27 mei 2025 heeft de minister een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.

Bij uitspraak van 2 september 2025 heeft de rechtbank het daartegen door betrokkene ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de minister een nieuw besluit op de aanvraag neemt met inachtneming van de uitspraak.

Tegen deze uitspraak heeft de minister hoger beroep ingesteld.

Betrokkene, vertegenwoordigd door mr. K. Ross, advocaat in Amsterdam, heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

De minister heeft een nader stuk ingediend.

Overwegingen

1.        De minister klaagt in zijn enige grief terecht over het oordeel van de rechtbank dat hij niet deugdelijk heeft gemotiveerd waarom hij geen aanleiding heeft hoeven zien om toepassing te geven aan artikel 17 van de Dublinverordening. Als een vreemdeling zich beroept op eerdere ervaringen met de asielprocedure in een lidstaat, de behandeling die hij daar heeft ondergaan of het gebrek aan toegang tot zorg, en de minister die omstandigheden al heeft betrokken bij de beoordeling of de betrokken lidstaat zijn internationale verplichtingen al dan niet nakomt (het eerste bolletje uit paragraaf C2/5 van de Vc 2000), hoeft de minister die omstandigheden redelijkerwijs niet van betekenis te achten bij de beoordeling of zich bijzondere individuele omstandigheden als bedoeld onder het tweede bolletje van het beleid voordoen. Dit volgt uit de uitspraak van 14 augustus 2014, ECLI:NL:RVS:2014:3164, onder 4, en de uitspraak van 25 februari 2025, ECLI:NL:RVS:2025:717, onder 7. Anders dan de rechtbank heeft overwogen, mag de minister bij de motivering waarom eerdere ervaringen in de andere lidstaat niet maken dat de overdracht van onevenredige hardheid getuigt, verwijzen naar zijn standpunt over het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Dit volgt uit de uitspraken van de Afdeling van 14 augustus 2014 en van 25 februari 2025, onder 7.3, en 16 maart 2026, ECLI:NL:RVS:2026:1431, onder 4.4. De minister heeft in het besluit van 27 mei 2025 de verklaring van betrokkene over zijn eerdere ervaringen in Kroatië betrokken bij de beoordeling of voor Kroatië van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag worden uitgegaan.

1.1.        Verder heeft de minister terecht aangevoerd dat hij in de overige aangevoerde omstandigheden redelijkerwijs geen aanleiding heeft hoeven zien om de aanvraag van betrokkene met toepassing van artikel 17 van de Dublinverordening onverplicht in behandeling te nemen. De minister wijst er in het besluit van 27 mei 2025 terecht op dat betrokkene de gestelde psychische klachten niet met medische stukken heeft onderbouwd. Ook heeft de minister bij zijn besluit mogen betrekken dat Kroatië dezelfde medische verzorgingsmogelijkheden heeft als Nederland en dat daarom verwacht mag worden dat betrokkene in Kroatië eventueel medische behandeling kan krijgen. Betrokkene heeft geen omstandigheden naar voren gebracht die niet of onvoldoende bij deze beoordeling zijn betrokken.

1.2.        De grief slaagt.

2.        Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank. Omdat er geen beroepsgronden zijn die de rechtbank niet heeft besproken, is het beroep alsnog ongegrond. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        verklaart het hoger beroep gegrond;

II.        vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 2 september 2025 in zaak nr. NL.25.23934;

III.        verklaart het beroep ongegrond.

Aldus vastgesteld door mr. A.J.C. de Moor-van Vugt, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. W.M. Vos, griffier.

w.g. De Moor-van Vugt
lid van de enkelvoudige kamer

w.g. Vos
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 26 maart 2026

872-1161