Uitspraken

Bij tussenuitspraak van 16 april 2025, ECLI:NL:RVS:2025:1735, heeft de Afdeling bestuursrechtspraak de raad van de gemeente Groningen opgedragen om binnen 16 weken na verzending van de tussenuitspraak het daarin omschreven gebrek in het besluit van 28 september 2022 tot vaststelling van het bestemmingsplan "Brandenburgerstraat 7-11", te herstellen. In de tussenuitspraak, in overweging 5.3, heeft de Afdeling overwogen dat de raad het besluit van 28 september 2022 tot vaststelling van het bestemmingsplan in strijd met de bij het voorbereiden van een besluit te betrachten zorgvuldigheid heeft genomen, omdat de raad het belang van [appellant] bij het behoud van de bestemming "Wonen" niet heeft meegewogen. Ter uitvoering van de tussenuitspraak heeft de raad een aanvullende motivering gegeven. [appellant] betoogt dat de belangenafweging die de raad in het besluit van 2 juli 2025 heeft gemaakt onbehoorlijk is.

Bij besluit van 31 mei 2022 heeft het Centraal Orgaan opvang asielzoekers de hoogte van de eigen bijdrage van appellant in de kosten van de opvang vastgesteld op € 5.663,33. Het COa biedt opvangvoorzieningen voor asielzoekers en verlangt een eigen bijdrage in de kosten daarvan als zij vermogen en/of inkomen hebben. Zij kunnen bijvoorbeeld vermogen hebben als zij een dwangsom van de IND hebben ontvangen, omdat de asielprocedure te lang heeft geduurd. Deze uitspraak gaat over de vraag of het COa op grond van de Rva 2005 en de Reba 2008 voor vreemdelingen een eigen bijdrage mag vaststellen in de kosten van opvang wegens het hebben van vermogen boven de vermogensgrens, als deze vreemdelingen alleen over dit vermogen beschikken omdat de IND aan hen een dwangsom heeft betaald.

Bij besluit van 8 juli 2021 heeft de burgemeester van Gorinchem de woning aan de [locatie] in Gorinchem voor zes maanden gesloten. [appellant A] en [appellant B] wonen in de woning. Zij huren deze woning van de Stichting Poort 6. De burgemeester heeft op 28 juni 2021 een bestuurlijke rapportage, gedateerd op 27 juni 2021, van de politie ontvangen, waarin kort samengevat het volgende staat weergegeven. Op 23 juni 2021 heeft de politie een onderzoek ingesteld naar een zoon van [appellant A] en [appellant B], [zoon A], die op dat moment tijdelijk ook in de woning verbleef. De politie heeft in zijn auto, een Fiat Punto, een handelshoeveelheid harddrugs aangetroffen. Bij een doorzoeking van de woning heeft de politie een handelshoeveelheid harddrugs, twee boksbeugels, grote hoeveelheden contant geld en een pollepel met resten cocaïne aangetroffen. In een andere auto van [zoon A], een Fiat Seicento die tegenover de woning stond geparkeerd, heeft de politie ook een handelshoeveelheid harddrugs aangetroffen. In de auto van een andere zoon van [appellant A] en [appellant B], [zoon B], heeft de politie ook een handelshoeveelheid harddrugs aangetroffen.

Bij besluit van 28 januari 2021 heeft de burgemeester van Gorinchem besloten om met toepassing van een last onder bestuursdwang de woning aan de [locatie] te Gorinchem voor drie maanden te sluiten. Op 13 november 2020 heeft de burgemeester van de politie een bestuurlijke rapportage ontvangen. Hieruit blijkt dat de politie op 9 oktober 2020 in de woning aan de [locatie] te Gorinchem en op de oprit van die woning voorwerpen en stoffen heeft aangetroffen die, vanwege de aard en hoeveelheid en gezien de onderlinge combinatie, volgens de politie bedoeld zijn voor grootschalige hennepteelt. De burgemeester betoogt dat de rechtbank heeft miskend dat de waarschuwing niet kwalificeert als een besluit in de zin van de Algemene wet bestuursrecht en dat de rechtbank daarom hierover niet inhoudelijk mocht oordelen. De burgemeester voert hiertoe aan dat de waarschuwing in dit geval niet is gebaseerd op een wettelijke regeling en dat er geen bijzondere omstandigheden zijn die ertoe nopen om de waarschuwing gelijk te stellen met een besluit. De waarschuwing heeft een beperkte geldigheidsduur van drie jaar, gerekend vanaf de datum van het oorspronkelijke primaire besluit van 28 januari 2021.

Bij tussenuitspraak van 7 mei 2025, ECLI:NL:RVS:2025:2052, heeft de Afdeling de raad van de gemeente Zaanstad opgedragen om binnen 26 weken na de verzending van de tussenuitspraak de daarin geconstateerde gebreken in de besluiten van 6 april 2023 tot vaststelling van het bestemmingsplan "Hofwijk Noord fase 1" en 30 november 2023 tot vaststelling van het bestemmingsplan "Herstelbesluit bestemmingsplan Hofwijk Noord fase 1" te herstellen. Met het herstelbesluit heeft de raad het bestemmingsplan "Hofwijk Noord fase 1" opnieuw gewijzigd vastgesteld. Het herstelbesluit wordt, gelet op artikel 6:19, eerste lid, van de Awb, van rechtswege geacht onderwerp te zijn van dit geding. Voor De Witte Olifant en anderen is hiermee een beroep van rechtswege tegen het herstelbesluit ontstaan. De ontwikkelaars van het plan, [partij A] en [partij B], hebben in hun zienswijze laten weten dat zij instemmen met het herstelbesluit. Voor hen is daarom geen beroep van rechtswege ontstaan.

Bij besluit van 14 april 2020 heeft de burgemeester van Sittard-Geleen de horeca-inrichting aan de [locatie 1] in Sittard voor twaalf maanden gesloten. [vennoot] huurde de horeca-inrichting aan de [locatie 1] in Sittard en exploiteerde daar [lunchroom]. Naar aanleiding van twee Meld Misdaad Anoniem meldingen (hierna: MMA-meldingen) en een proces-verbaal van Team Criminele Inlichtingen van de politie heeft de politie een strafrechtelijk onderzoek gedaan naar de horeca-inrichting. Van dit onderzoek is op 28 januari 2020 een bestuurlijke rapportage opgesteld. Hierin is opgenomen dat in de horeca-inrichting 13,3 gram hennep en 7,4 gram hasj in de keuken zijn aangetroffen. In het systeemplafond is 0,77 gram hennep aangetroffen en in een jas van de zoon van [vennoot] zijn 5 gram hasj, 6 XTC-pillen en ongeveer 0,5 gram vermoedelijk cocaïne gevonden. Verder zijn in de horeca-inrichting drie digitale weegschalen, een stroomstootwapen en € 12.825,54 aan contant geld aangetroffen. Ook zijn 750 Kamagra pillen en 259 Kamagra gels gevonden. De V.O.F. en [vennoot] betogen dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de burgemeester bevoegd was om de horeca-inrichting te sluiten.

Bij besluit van 23 april 2020 heeft de burgemeester van Sittard-Geleen de horeca-exploitatievergunning van [appellanten] ingetrokken. Bij besluit van 30 september 2020 heeft de burgemeester het door [appellanten] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Bij besluit van 11 december 2018 heeft de burgemeester aan [appellanten] een vergunning verleend voor het exploiteren van het horecabedrijf [lunchroom] aan de [locatie] in Sittard. Naar aanleiding van twee Meld Misdaad Anoniem meldingen en een proces-verbaal van Team Criminele Inlichtingen van de politie heeft de politie een strafrechtelijk onderzoek gedaan in de horeca-inrichting. Van dit onderzoek is op 28 januari 2020 een bestuurlijke rapportage opgesteld. Hierin is opgenomen dat 13,3 gram hennep en 7,4 gram hasj in de keuken zijn aangetroffen. In het systeemplafond is 0,77 gram hennep aangetroffen en in de jas van de zoon van [appellanten] zijn 5 gram hasj, 6 XTC-pillen en ongeveer 0,5 gram vermoedelijk cocaïne gevonden. Verder zijn in de horeca-inrichting drie digitale weegschalen, een stroomstootwapen en € 12.825,54 aan contant geld aangetroffen. Ook zijn 750 Kamagra pillen en 259 Kamagra gels gevonden.

Bij besluit van 13 juli 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Velsen een omgevingsvergunning voor de uitbreiding van de woning op het perceel [locatie] in Santpoort-Zuid geweigerd. [wederpartij] is eigenaar van het perceel [locatie]. Het college heeft op 21 december 2018 een omgevingsvergunning verleend voor de bouw van een nieuwe woning en een vrijstaand bijgebouw op het perceel. [wederpartij] heeft de vergunde woning tijdens de bouw uitgebreid met een garage en bijkeuken die in architectonisch opzicht één geheel vormen met de woning De gevelbekleding van de woning is doorgezet in de gevel van de garage en bijkeuken. Daardoor ontstaat optisch één geheel. Tussen de glazen wand van de woonkamer en de daartegenover gelegen muur van de nieuwe bebouwing bevindt zich een open doorgang. Deze doorgang is overdekt; door partijen wordt dat een overkapping genoemd. De aanvraag om een omgevingsvergunning die [wederpartij] op 12 april 2021 heeft ingediend dient ter legalisering van de uitbreiding van de woning. Het college is niet bereid om medewerking te verlenen aan afwijking van het bestemmingsplan, omdat het bouwplan volgens hem in strijd is met het gemeentelijke beleid en er geen reden is om daarvan af te wijken.

Bij besluit van 21 maart 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Velsen aan [appellanten sub 2] een last onder dwangsom opgelegd vanwege het zonder omgevingsvergunning bouwen en in stand laten van een uitbreiding van de woning op het perceel [locatie] in Santpoort-Zuid. Op 21 december 2018 heeft het college aan [appellant sub 2A] een omgevingsvergunning verleend voor het bouwen van een woning op het perceel. Deze vergunning is onherroepelijk. Bij een controle hebben toezichthouders van de gemeente geconstateerd dat de woning groter is uitgevoerd dan is vergund. De woning is uitgebreid met een garage en bijkeuken die in architectonisch opzicht één geheel vormen met de woning. De gevelbekleding van de woning is doorgezet tot en met de garage en bijkeuken. Daardoor is optisch één geheel ontstaan. Tussen de glazen wand van de woonkamer en de verticale muur van de nieuwe bebouwing bevindt zich een open doorgang. Deze doorgang is overdekt; door partijen wordt dat een corridor of overkapping genoemd. De rechtbank heeft geoordeeld dat artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a, en artikel 2.3a van de Wabo niet is overtreden.

Bij besluit van 25 november 2021 heeft de minister van Infrastructuur en Waterstaat de aanvraag van [appellant] om een monsterboekje afgewezen. [appellant] heeft bij het Kiwa Register een aanvraag gedaan voor een Nederlands monsterboekje. In een monsterboekje staan gegevens over de werkervaring en opleidingen van een zeevarende en het is een verplicht document voor registratie en identificatie van een zeevarende. De minister heeft de aanvraag afgewezen omdat [appellant] niet voldoet aan de eisen voor het afgeven van een monsterboekje. De rechtbank heeft overwogen dat de minister beoordelingsruimte heeft bij het afgeven van een monsterboekje en dat de minister zijn bevoegdheid niet heeft overschreden. Volgens de rechtbank heeft [appellant] niet onderbouwd dat hij een monsterboekje nodig heeft voor de uitoefening van zijn beroep, omdat hij geen bewijsstukken heeft overgelegd die aantonen dat hij werkzaam is of zal zijn op zee. Een vaarbevoegdheidsbewijs is naar het oordeel van de rechtbank geen bewijsstuk. Het beoordelingskader voor een vaarbevoegdheidsbewijs is anders dan die voor een monsterboekje.

Bij besluit van 7 juli 2022 heeft het Centraal Orgaan opvang asielzoekers de hoogte van de eigen bijdrage van appellant in de kosten van de opvang voor de periode van 1 tot en met 31 maart 2022 vastgesteld op € 475,95. Het COa biedt opvangvoorzieningen voor asielzoekers en verlangt een eigen bijdrage in de kosten daarvan als zij vermogen en/of inkomen hebben. Zij kunnen bijvoorbeeld vermogen hebben als zij een dwangsom van de IND hebben ontvangen, omdat de asielprocedure te lang heeft geduurd. Deze uitspraak gaat over de vraag of het COa op grond van de Rva 2005 en de Reba 2008 voor vreemdelingen een eigen bijdrage mag vaststellen in de kosten van opvang wegens het hebben van vermogen boven de vermogensgrens, als deze vreemdelingen alleen over dit vermogen beschikken, omdat de IND aan hen een dwangsom heeft betaald.

Bij besluit van 19 juni 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Staphorst besloten de opgelegde last onder dwangsom van 17 maart 2020, om verschillende overtredingen op het op het perceel [locatie] in Staphorst ongedaan te maken, op te heffen op grond van artikel 5:34, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht. [appellanten] wonen op het perceel [locatie 2] in Staphorst. Dat is gelegen naast het perceel van [partijen] waar het in deze procedure om gaat. Op 21 januari 2020 hebben [appellanten] verzocht om handhavend op te treden tegen het strijdig gebruik van het weiland achter de woning. Het handhavingsverzoek is in eerste instantie bij besluit van 19 maart 2020 deels toegewezen en bij besluit van 17 maart 2020 is er een last onder dwangsom opgelegd aan [partijen] voor het ongedaan maken van het strijdig gebruik van gronden met de bestemming "Agrarisch met waarden - Landschap en Natuur" als tuin en dit niet te herhalen. In het besluit op bezwaar van 28 september 2020 is het college hier echter op teruggekomen en heeft het college het verzoek om handhavend op te treden alsnog afgewezen, omdat het gebruik als tuin volgens het college niet in strijd is met de bestemming.

Bij afzonderlijke besluiten van 29 november 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Soest zowel aan [appellant] als aan Jachthuis Resort twee lasten onder dwangsom opgelegd. De eerste last onder dwangsom is opgelegd om het gebruik van de recreatieverblijven en het receptiegebouw op het recreatieterrein aan de [locatie 1] in Soesterberg anders dan voor recreatieve doeleinden te staken en gestaakt te houden. De tweede last onder dwangsom is opgelegd om de kantoorvilla aan de [locatie 2] niet meer te (laten) gebruiken als logiesfunctie of voor andere woondoeleinden (bijvoorbeeld kamergewijze verhuur). [appellant] was eigenaar van de kantoorvilla en van de recreatieverblijven en het receptiegebouw op het recreatieterrein. In 2017 heeft het college aan [appellant] een last onder dwangsom opgelegd omdat de kantoorvilla, in strijd met het bestemmingsplan "Landelijk gebied", werd gebruikt voor kamergewijze bewoning. In 2019 heeft het college aan [appellant] een last onder dwangsom opgelegd omdat de recreatieverblijven in strijd met het bestemmingsplan niet-recreatief werden gebruikt voor huisvesting van arbeidsmigranten. Deze besluiten zijn onherroepelijk geworden.

Bij besluit van 1 oktober 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Tilburg een omgevingsvergunning verleend aan Timber and Building Supplies Holland N.V. voor de nieuwbouw en verbouw van een bestaand distributiecentrum (zonder houtzagerij) inclusief stellingen, benodigde geluidschermen en perceelafscheidingen op de percelen Lovensekanaaldijk 60-80 in Tilburg. TABS heeft op 28 mei 2021 een omgevingsvergunning aangevraagd voor de nieuwbouw en verbouw van een bestaand distributiecentrum aan de Lovensekanaaldijk 60-80 in Tilburg. Ter plaatse geldt het bestemmingsplan "Bedrijventerrein Loven 2016". Op het perceel rusten ingevolge dat plan de enkelbestemmingen "Bedrijventerrein" en "Verkeer - Verblijf", de dubbelbestemming "Waarde-Archeologie" en de functieaanduiding "bedrijf tot en met categorie 3.1". Het bouwplan is op een aantal onderdelen in strijd met dit plan, namelijk voor zover het betreft de afstand van het bouwplan tot een potentieel waardevolle boom, de verplichting een rapport over te leggen waarin de archeologische waarden van het terrein zijn onderzocht, en de beoogde terreinafscheiding van 2,5 m hoog die, voor zover gelegen binnen de bestemming "Verkeer-Verblijf", hoger is dan de binnen die bestemming toegestane 2 m.

Bij tussenuitspraak van 4 juni 2025, ECLI:NL:RVS:2025:2558, heeft de Afdeling de raad opgedragen om binnen 16 weken na verzending van de tussenuitspraak het daarin omschreven gebrek in het besluit van 11 juli 2023 te herstellen. Bij besluit van 16 september 2025 heeft de raad het bestemmingsplan "Bakertand" gewijzigd vastgesteld. Naar aanleiding van het beroep van [appellante] heeft de Afdeling in de tussenuitspraak een gebrek in het besluit van 11 juli 2023 geconstateerd. De raad heeft het besluit van 16 september 2025 genomen om dit gebrek te herstellen. Het beroep van [appellante] tegen het besluit van 11 juli 2023 heeft van rechtswege ook betrekking op het besluit van 16 september 2025, tenzij zij daarbij onvoldoende belang heeft. Dat volgt uit in artikel 6:19, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht.

Bij besluit van 22 juli 2021 heeft de minister van Financiën het verzoek van [appellant sub 2] op grond van artikel 15 van de Algemene verordening gegevensbescherming om inzage van zijn persoonsgegevens in de Fraudesignaleringsvoorziening ingewilligd en de verzoeken op grond van de artikelen 16 en 17 van de AVG om rectificatie en wissing van die gegevens afgewezen. Bij brief van 20 mei 2021 heeft de minister [appellant sub 2] ervan op de hoogte gesteld dat zijn gegevens waren opgenomen in de FSV. Bij brief van 25 juni 2021 heeft [appellant sub 2], voor zover in hoger beroep aan de orde, de minister verzocht om inzage in alle persoonsgegevens in zijn FSV-dossier en om rectificatie en wissing daarvan. Aan de Tweede Kamer is toegezegd dat tot nader order geen gegevensverwerkingen in de FSV worden gewist. De minister is in het besluit op het daartegen door [appellant sub 2] gemaakte bezwaar bij de afwijzing van de verzoeken om rectificatie en wissing gebleven. De rechtbank heeft geoordeeld dat de minister bij het besluit van 28 oktober 2021 ten onrechte niet de informatie over de bron van de gegevens in de FSV heeft verstrekt, maar dat de minister die gegevens in de beroepsfase alsnog heeft verstrekt.

Bij besluit van 15 juni 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Deurne aan [vergunninghoudster] een omgevingsvergunning verleend voor het opstarten van agrarisch technische nevenactiviteiten en voor de realisatie van een installatie voor het fokken, mesten of houden van 60 vleesrunderen op 60 dierplaatsen aan de [locatie 1] in Liessel. [vergunninghoudster] heeft een gemengd bedrijf met varkens en runderen op de [locatie 2] te Liessel. [vergunninghoudster] wil overstappen naar een bedrijf met alleen rundvee. Daarbij wil [vergunninghoudster] machines en materialen opslaan ten behoeve van loonwerk en grondverzet. [vergunninghoudster] heeft onder meer voor het opstarten van agrarisch technische nevenactiviteiten op de [locatie 1] een omgevingsvergunning aangevraagd. Op de [locatie 1] geldt het bestemmingsplan "Derde herziening bestemmingsplan Buitengebied". Het perceel heeft de bestemming "Agrarisch" met de functieaanduidingen "intensieve veehouderij" en "specifieke vorm van agrarisch - overige veehouderij".

Bij besluit van 21 september 2023 heeft de raad van de gemeente Rijswijk het bestemmingsplan "Pasgeld-West" vastgesteld. Het plan voorziet in maximaal 1000 woningen, een integraal kindcentrum bestaande uit een school, een kinderopvang en een gymzaal, een sporthal, enkele bedrijven en groen en water in het zuiden van Rijswijk. Pasgeld is een van de drie delen van de woningbouwlocatie "RijswijkBuiten". De andere twee delen zijn Sion en Parkrijk (voorheen ’t Haantje) en deze delen zijn al in ontwikkeling. De delen Sion en Parkrijk hebben een planologische grondslag in het bestemmingsplan "Sion- ’t Haantje", zoals tweemaal herzien. Partijen zijn verdeeld over de vraag of de rechtspraakwijziging over intern salderen bij projecten in de uitspraak van de Afdeling van 18 december 2024, ECLI:NL:RVS:2024:4923 (de 18 december-uitspraak) ook van toepassing is op bestemmingsplannen. Als deze rechtspraakwijziging ook van toepassing is op bestemmingsplannen, zijn partijen verdeeld over de vraag op welke wijze dat leidt tot een wijziging van het toetsingskader bij bestemmingsplannen.

Bij besluit van 9 december 2019 heeft het college van burgemeester en wethouders van Valkenswaard aan Oostappen een last onder dwangsom opgelegd om het met het bestemmingsplan strijdige gebruik van de gronden en gebouwen aan de Maastrichterweg 183 in Valkenswaard te staken en gestaakt te houden. Oostappen is eigenaar en exploitant van het Vakantiepark Brugse Heide aan de Maastrichterweg 183 in Valkenswaard. Oostappen Groep B.V. is enig aandeelhouder en bestuurder van Oostappen. Op het perceel rust op grond van het ter plaatse geldende bestemmingsplan "Buitengebied" de bestemming "Recreatie - Verblijfsrecreatie". Het college heeft Oostappen in het primaire besluit een last onder dwangsom opgelegd om het gebruik van gronden en bouwwerken die een recreatieve bestemming hebben voor de huisvesting van arbeidsmigranten te staken. Oostappen betoogt dat het besluit op bezwaar van 6 december 2022 niet aan haar was gericht en bekendgemaakt, waardoor er geen last onder dwangsom aan haar is opgelegd.

Bij besluit van 21 maart 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Haarlem de aanvraag van [appellant] om een omgevingsvergunning voor het veranderen van de bovenwoning aan de [locatie A] in Haarlem in twee woningen, buiten behandeling gesteld. [appellant] is eigenaar van het pand aan voorheen de [locatie B] in Haarlem. In 1999 heeft hij dit pand bouwkundig en kadastraal laten splitsen in twee woningen. Aan elk van de woningen is daarna een apart huisnummer toegekend ([nummer A] en [nummer B]). Voor de bewoners van elk van deze woningen is destijds een parkeervergunning verleend (in de vorm van een parkeervignet). In 2021 is het [appellant] gebleken dat voor de splitsing in twee woningen, en het in stand houden daarvan, een omgevingsvergunning is vereist. Deze heeft hij op 24 december 2021 alsnog aangevraagd. [appellant] betoogt dat de rechtbank heeft miskend dat het college de aanvraag om omgevingsvergunning niet buiten behandeling mocht stellen.

Bij besluit van 16 november 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Den Haag geweigerd om aan [appellant] omgevingsvergunning te verlenen voor het kappen van een watercipres aan de Van Trigtstraat 1 in Den Haag. [appellant] woont aan de [locatie] in Den Haag. Aan de zijkant van de woning is een smalle strook die behoort tot de tuin. Hier staat een watercipres vlak bij de woning. [appellant] wil deze boom kappen, omdat deze schade veroorzaakt aan het wandelpad op deze strook en volgens hem ook schade zal kunnen veroorzaken aan de fundering van zijn woning. Het college heeft de door [appellant] gevraagde kapvergunning geweigerd, omdat het aan de hand van het ingevulde BAF tot de conclusie is gekomen dat het belang bij het behoud van de boom zwaarder weegt dan de belangen van [appellant] bij het kappen van deze boom. De rechtbank heeft het hiertegen gerichte beroep van [appellant] ongegrond verklaard. [appellant] is het hier niet mee eens.

Bij besluit van 17 februari 2022 heeft de burgemeester van Almelo de woning aan de [locatie] te Almelo met ingang van 24 februari 2022 voor zes maanden gesloten. [appellant] woonde in de woning aan de [locatie] te Almelo. Op 22 december 2021 heeft de burgemeester van de politie een bestuurlijke rapportage ontvangen. Hieruit blijkt dat er op 29 november 2021 in het kader van een strafrechtelijk onderzoek een doorzoeking heeft plaatsgevonden in de woning. Tijdens die doorzoeking is in de woning het volgende aangetroffen: een vuurwapen, een zak met netto 126,52 gram cannabis, drie zakken met in totaal 149,81 gram amfetamine, meer dan 20 gripzakjes, cannabisresten en een weegschaaltje. [appellant] betoogt dat de rechtbank heeft miskend dat de sluiting van de woning voor de duur van zes maanden onevenredig lang is, en dat een sluiting voor de duur van drie maanden voldoende was om de met het besluit te dienen doelen te bereiken. Verder voert [appellant] aan dat hij niet beschikte over vervangende woonruimte. Voorafgaand aan de sluiting van de woning dan wel tijdens die woningsluiting stond nog niet vast dat [appellant] zich gedurende de gehele periode van sluiting in detentie zou bevinden.

Bij besluit van 2 januari 2019 heeft het college van burgemeester en wethouders van Eijsden-Margraten [appellanten] op 8 november 2018 uitgeschreven uit de basisregistratie personen. [appellant] stond ingeschreven op het adres [locatie] in Cadier en Keer. Bij e-mail van 7 oktober 2018 heeft [appellant] aan het college meegedeeld dat hij per 28 september 2018 niet meer op dit adres woont. Met het besluit van 2 januari 2019 heeft het college [appellant] op grond van de Wet basisregistratie personen uit de brp uitgeschreven. Met het besluit van 9 juni 2021 is het hier bij gebleven. De rechtbank heeft geoordeeld dat vaststaat dat het college [appellant] naar zijn nieuwe woon- of verblijfplaats heeft gevraagd. Omdat [appellant] hier geen gehoor aan heeft gegeven, heeft het college zich terecht op het standpunt gesteld dat [appellant], desgevraagd, geen verblijfplaats als bedoeld in de Wet brp kenbaar heeft willen maken. De rechtbank heeft verder geoordeeld dat het college zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat geen sprake is geweest van aangifte van adreswijziging en/of vertrek.

Bij besluit van 30 november 2023 heeft de raad van de gemeente Medemblik het bestemmingsplan "Veegplan gemeente Medemblik" vastgesteld. Het veegplan is een partiële herziening die de regels van meerdere bestaande bestemmingsplannen wijzigt. Deze zaak gaat over de wijziging voor bollenbroeierijen binnen de bestemming "Agrarisch". Het beroep van [appellanten] is daartegen gericht. Volgens hen zijn bollenbroeierijen niet passend binnen die bestemming in een gebied dat bedoeld is voor grondgebonden agrarische bedrijven. Zij vrezen voor overlast in de vorm van geluidhinder, verkeer door vrachtwagens en landschapsvervuiling door een groot aantal hoge schuurkassen met bijbehorende voorzieningen zoals bassins van zwart plastic. Volgens [appellanten] horen bollenbroeierijen thuis in een kassengebied en niet in een gebied dat bedoeld is voor grondgebonden agrarische bedrijven. [appellanten] vrezen dat er op grond van dit plan steeds meer bollenbroeierijen in het buitengebied zullen verrijzen of zullen uitbreiden, waarbij de bouwvlakken in de toekomst sterk zullen toenemen omdat bollenbroeierijen vaak in schaal willen groeien.

Bij besluit van 20 september 2023 heeft de raad van de gemeente Texel het bestemmingsplan "Woonzorglocatie Gasthuisstraat II" vastgesteld. Het plan maakt op het perceel Gasthuisstraat 55 een woon-zorgcomplex met maximaal 53 eenheden mogelijk. Op het perceel waren een basisschool en gymzaal aanwezig. In het vorige plan hadden de gronden in het plangebied de bestemmingen "Maatschappelijk", "Sport" en "Groen". Het plangebied krijgt met het plan de enkelbestemming "Maatschappelijk-Woonzorgcomplex". De gymzaal is al eerder gesloopt en de gronden daarvan waren ten tijde van de vaststelling van het plan in gebruik als parkeerterrein. Het schoolgebouw moet voor de realisering van het plan worden gesloopt. [appellant sub 1] woont aan de [locatie] op het perceel dat aan de zuidzijde grenst aan het plangebied. [appellant sub 2] en anderen wonen aan de Beatrixlaan tegenover het plangebied. [appellant sub 1] en [appellant sub 2] en anderen zijn het niet eens met de vaststelling van het plan. Zij vinden dat onvoldoende rekening is gehouden met hun belangen als omwonenden.

Bij besluit van 14 december 2023 heeft de raad van de gemeente Someren het bestemmingsplan "Waterlaat en Opper oneven Someren" vastgesteld. Het plan voorziet in de realisatie van maximaal veertien woningen in de vorm van vrijstaande woningen, twee-onder-een-kapwoningen en aaneengebouwde en geschakelde woningen. Het plangebied, in het zuiden van de kern Someren, is op dit moment grotendeels in gebruik als achtertuinen bij verschillende woningen aan de Kommerstraat. [appellant] woont aan de [locatie] in Someren, grenzend aan het plangebied. Hij kan zich niet verenigen met het plan, onder andere omdat op korte afstand tegenover zijn woning woningen gebouwd mogen worden. [partij] is eigenaar van een deel van de gronden in het plangebied, kadastraal bekend gemeente Someren, sectie B, nr. 5183, en sectie S, nr. 2166, tegenover het perceel van [appellant].

Bij besluit van 11 maart 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Tilburg aan [vergunninghoudster] een omgevingsvergunning verleend voor het verbouwen van haar woning aan de [locatie 1] in Tilburg. [vergunninghoudster] is de eigenaresse van de woning op [locatie 1] in Tilburg. Zij is begonnen met de verbouwing van het pand zonder de daarvoor benodigde omgevingsvergunning. Op 1 december 2020 heeft zij een omgevingsvergunning aangevraagd om de verbouwing te legaliseren. Deze heeft het college verleend op 11 maart 2021. [appellant] woont op [locatie 2] en komt op tegen deze omgevingsvergunning. Volgens haar heeft het college fouten gemaakt bij de verlening van de omgevingsvergunning als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder a, van de Wabo. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het college de omgevingsvergunning mocht verlenen. Volgens haar is onduidelijk hoeveel bebouwing er wordt toegestaan in de omgevingsvergunning.

Bij besluit van 8 februari 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Gemert-Bakel een omgevingsvergunning verleend voor het bouwen van een bedrijfsgebouw ter vervanging van stallen op de locatie Handelsesteeg 30 in Gemert. De locatie heeft ingevolge het ter plaatse geldende bestemmingsplan "Gemert-Bakel Buitengebied 2017" de enkelbestemming "Agrarisch-Agrarisch bedrijf". Het bouwplan is niet passend binnen het bestemmingsplan, omdat de toegestane maximale goothoogte van 4,5 m wordt overschreden met 0,45 m en de toegestane maximale afstand tussen gebouwen van 15 m wordt overschreden met 16 m. Het college heeft de omgevingsvergunning verleend met toepassing van artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, onder 1o, van de Wabo, in samenhang met artikel 4.3.6 en artikel 32.13 van de planregels, met als voorwaarde dat het erfinrichtingsplan uiterlijk op 1 maart 2023 moet zijn uitgevoerd en vervolgens in stand wordt gehouden. Het bedrijfsgebouw is inmiddels gebouwd. [appellant] woont aan de [locatie]. Hij is het niet eens met de verleende omgevingsvergunning. De rechtbank heeft zijn beroep ongegrond verklaard.

Bij besluit van 11 augustus 2022 heeft de burgemeester van Amersfoort besloten om met toepassing van een last onder bestuursdwang de woning aan de [locatie] in Amersfoort te sluiten voor een periode van drie maanden. [appellant] woonde in de woning aan de [locatie] te Amersfoort. Hij huurde de woning van Stichting De Alliantie. Op 12 juni 2022 heeft de burgemeester van de politie een bestuurlijke rapportage ontvangen. Hieruit blijkt dat de politie op 3 april 2022 in de woning een handelshoeveelheid harddrugs heeft aangetroffen, namelijk in totaal 15,5 gram cocaïne en 4.09 gram heroïne. Verder heeft de politie een groot contant geldbedrag in verschillende coupures aangetroffen, alsmede drie mobiele telefoons, meerdere lege gripzakjes en een weegschaaltje. Naar aanleiding hiervan heeft de burgemeester besloten om met toepassing van een last onder bestuursdwang de woning op grond van artikel 13b van de Opiumwet en overeenkomstig de Beleidsregel Sluiting lokalen en woning op grond van artikel 13b Opiumwet (Damoclesbeleid gemeente Amersfoort) met ingang van 17 augustus 2022 voor drie maanden tot en met 16 november 2022 te sluiten.

Bij besluit van 27 maart 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Zeist geweigerd om [appellante] een omgevingsvergunning te verlenen voor het realiseren van een uitweg bij de [locatie] in Zeist. [appellante] is eigenaresse van het perceel. Op het perceel staat een hoekwoning. Deze woning staat aan de buitenzijde van een rij met aaneengesloten rijtjeswoningen. Het college heeft de aanvraag van [appellante] om een omgevingsvergunning voor de uitweg geweigerd in het belang van ‘de bescherming van het uiterlijk aanzien van de omgeving’. Die weigeringsgrond staat in artikel 2:12, tweede lid, aanhef en onder c, van Algemene plaatselijke verordening Zeist 2017. In het ‘Beleid uitwegen gemeente Zeist’ (hierna: het uitwegenbeleid) heeft het college een nadere invulling gegeven aan die weigeringsgrond. Volgens het college is die weigeringsgrond van toepassing, omdat op het perceel geen auto naast of achter de hoekwoning kan worden geparkeerd. [appellante] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het college de omgevingsvergunning heeft mogen weigeren op grond van artikel 2:12, tweede lid, aanhef en onder c, van de Apv, gelezen in samenhang met artikel 4, derde lid, aanhef en onder a, van het uitwegenbeleid.

Bij besluit van 29 december 2021 heeft de burgemeester van Amsterdam besloten om de woning aan de [locatie] in Amsterdam voor drie maanden te sluiten. [appellant] woont met zijn vrouw en hun twee zonen [zoon 1] en [zoon 2] [appellant] in de woning aan de [locatie] in Amsterdam. Op 12 november 2021 heeft de politie een tip ontvangen dat [zoon 2] [appellant] in het bezit zou zijn van een vuurwapen. Hij is dezelfde dag aangehouden wegens vuurwapenbezit. Naar aanleiding van deze aanhouding heeft de politie de woning doorzocht. Tijdens deze doorzoeking werd 1,5 kg softdrugs, ruim 100 gr cocaïne, een steekwapen en een drugspers aangetroffen. De rechtbank heeft geoordeeld dat de burgemeester bevoegd was om de woning te sluiten en dat de sluiting in dit geval noodzakelijk en niet onevenwichtig was. De burgemeester mocht dus overgaan tot sluiting van de woning. [appellant] betoogt dat de burgemeester gelet op de voorliggende feiten en omstandigheden niet direct tot sluiting van de woning had mogen overgaan, maar eerst een waarschuwing had moeten geven. De rechtbank heeft dat volgens hem niet onderkend.

Bij besluit van 21 maart 2024 heeft de raad van de gemeente Brummen het bestemmingsplan "[locatie 1], Empe" vastgesteld. Op het perceel [locatie 2]/[locatie 1] zijn al lange tijd feitelijk twee wooneenheden aanwezig, die door twee afzonderlijke huishoudens worden bewoond. Met het bestemmingsplan "[locatie 1], Empe" wordt deze feitelijke situatie geformaliseerd. Om op dit perceel te komen rust er een recht van overpad op het pad naast het perceel [locatie 3] van [appellante]. [appellante] vreest voor overlast als gevolg van het plan. [appellante] voert aan dat het bestemmingsplan niet voorziet in voldoende gelegenheid om op het perceel te parkeren en keren. Omdat op het perceel niet voldoende parkeer- en keermogelijkheden zijn, wordt er voortdurend op grond van [appellante] geparkeerd en gekeerd, aldus [appellante]. Ter zitting is verduidelijkt dat dit vooral ziet op pakketbezorgers die ten behoeve van [locatie 2] en [locatie 1] de oprit oprijden en vervolgens korte tijd parkeren op het terrein van [appellante].

Bij besluit van 25 april 2024 heeft de raad van de gemeente Wijchen het bestemmingsplan "[locatie], Alverna" vastgesteld. Het plan voorziet in de bouw van een seniorenwoning op een perceel aan de Akkerweg, dat thans nog bestaat uit een weide met enkele bomen. [appellant] woont aan de Panhuisweg, direct ten oosten van het plangebied. Hij kan zich niet verenigen met het plan. [appellant] voert in de eerste plaats aan dat het bouwinitiatief, waarvoor het bestemmingsplan is bedoeld, niet voldoet aan de gemeentelijke toetsingscriteria voor kleinschalige particuliere woningbouwinitiatieven (hierna: de KPI). Naar zijn mening komt het bouwinitiatief niet in aanmerking voor het op grond van dat beleid vereiste puntenaantal, omdat het niet in een bebouwingscluster ligt en er geen sloop van agrarische bebouwing plaatsvindt. [appellant] stelt verder dat de raad bij de beoordeling van de vraag of de ontwikkeling past binnen de structuurvisie ten onrechte slechts het voorliggende plan in beschouwing heeft genomen. Naar zijn mening is de raad er daarbij aan voorbijgegaan dat er aan de Akkerweg sinds 2012 al elf andere woningen zijn gebouwd, en dat dit plan leidt tot onaanvaardbare verdere verstedelijking.

Bij uitspraak van 14 februari 2024 (ECLI:NL:RVS:2024:618) heeft de Afdeling de uitspraak van de rechtbank Limburg van 21 december 2021 in zaak nr. 20/303 vernietigd, het besluit van het college van burgemeester en wethouders van Beekdaelen van 30 september 2020 vernietigd en bepaald dat tegen een nieuw te nemen besluit slechts bij de Afdeling beroep kan worden ingesteld. [appellante] heeft voor haar zoon [naam zoon] voor het schooljaar 2020-2021 een aanvraag ingediend voor de bekostiging van leerlingenvervoer naar en van de school Kindsheid Jesu in Hasselt (België). Dit is een school voor voortgezet onderwijs die beschikt over deskundigheid op het gebied van jongeren met een autismespectrumstoornis. [zoon] verblijft ook drie nachten per week op het bij de school behorende internaat. Bij besluit van 30 september 2020 heeft het college de aanvraag afgewezen. Het college heeft aan die afwijzing onder meer ten grondslag gelegd dat op grond van de Verordening leerlingenvervoer gemeente Beekdaelen 2019, de Wet op het primair onderwijs, de Wet op het voortgezet onderwijs en de Wet op de expertisecentra in beginsel geen aanspraak bestaat op een vervoersvoorziening naar een school in het buitenland.

Bij besluit van 19 september 2023 heeft de staatssecretaris een verzoek van [appellante] om haar het Nederlanderschap te verlenen (hierna: het verzoek), afgewezen. [appellante] heeft de Marokkaanse nationaliteit. Zij had tot haar zoon op [datum] 2022 meerderjarig werd, een verblijfsdocument met de aantekening 'Familielid van een burger van de Unie', ontleend aan artikel 20 van het VWEU (een Chavez-Vilchezverblijfsrecht). Op 9 december 2021 heeft [appellante] een aanvraag ingediend voor een verblijfsvergunning op grond van artikel 8 van het EVRM. Bij besluit van 22 april 2022 heeft de minister van Asiel en Migratie deze aanvraag van [appellante] afgewezen. Bij besluit op bezwaar van 26 januari 2023 heeft de minister [appellante] alsnog een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd voor verblijf bij haar zoon verleend op grond van artikel 8 van het EVRM. De minister heeft de ingangsdatum van deze verblijfsvergunning vastgesteld op 19 mei 2022, omdat [appellante] vanaf die datum aan alle vereisten voldeed. [appellante] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat in de naturalisatieprocedure geen inhoudelijk oordeel kan worden gegeven over een Unierechtelijk verblijfsrecht. Volgens [appellante] is dit in strijd met het Unierecht.

Bij besluit van 1 juli 2024 heeft de raad van de gemeente Elburg het bestemmingsplan "Kruisweg 18 te Elburg" vastgesteld. Het bestemmingsplan voorziet in de bouwmogelijkheid voor tien appartementen en vijf grondgebonden rijwoningen op een plek aan de Kruisweg waar een autoverkoopbedrijf was gevestigd. [appellant] woont aan de [locatie] naast het plangebied. Hij komt op tegen het bestemmingsplan vanwege de gevolgen van het appartementengebouw voor zijn woonsituatie. Dat gebouw komt aan de zijkant van zijn woning en naast de zijtuin. [partij] is de initiatiefnemer van de woningbouwontwikkeling. Het appartementengebouw leidt volgens [appellant] vooral door de hoogte tot onrechtmatige hinder. Er had voor ten minste twee appartementen minder gekozen moeten worden. Het zonneonderzoek is volgens hem niet goed uitgevoerd. De raad heeft ten onrechte niet gemotiveerd waarom is gekozen voor de lichte TNO-norm. Daarbij is het verlies aan bezonning van de tuin, dat op momenten in het voor- en najaar 70-90% zal bedragen, niet beoordeeld.

Bij besluit van 20 juni 2024 heeft de raad van de gemeente Winterswijk de aanvraag van [appellant] om een bestemmingsplan vast te stellen voor de verplaatsing van het bouwvlak voor de locatie Jonkersweg 13 in Winterswijk afgewezen. [appellant] beoogt met de aangevraagde vaststelling van het bestemmingsplan "Jonkersweg 13" de verplaatsing van een in het bestemmingsplan "Verblijfsrecreatieterrein Winterswijk" opgenomen bouwvlak voor een bedrijfswoning, gelegen in het recreatiepark Den Möllenhof, naar een andere locatie waar al een houten chalet, eigendom van [appellant], staat. Het oorspronkelijke bouwvlak zou ter plaatse worden verwijderd. Uit het door [appellant] bestreden besluit blijkt dat de raad in de door een aantal eigenaren van recreatiewoningen op het park en de beheerder/exploitant van Den Möllenhof naar aanleiding van het ontwerpbestemmingsplan ingediende zienswijzen aanleiding heeft gezien om het bestemmingsplan niet vast te stellen.

Bij besluit van 4 maart 2022 heeft de minister van Justitie en Veiligheid de door [appellant] aangevraagde Verklaring Omtrent het Gedrag afgewezen. Op 28 december 2021 heeft [appellant] een VOG aangevraagd ten behoeve van een lidmaatschap van de airsoft sportbond Nederlandse Airsoft Belangen Vereniging te Geldermalsen. De minister heeft de afgifte van de VOG geweigerd en deze weigering in bezwaar gehandhaafd. Daaraan heeft hij, kort samengevat, ten grondslag gelegd dat [appellant] volgens registratie in het justitieel Documentatie Systeem (JDS) op 13 november 2019 met politie/justitie in aanraking is gekomen wegens overtreding van de Wet wapens en munitie. [appellant] is op 10 maart 2022 veroordeeld tot een voorwaardelijke taakstraf van 60 uur, subsidiair 30 dagen hechtenis met een proeftijd van twee jaren. De uitspraak van de strafrechter is op 25 maart 2022 onherroepelijk geworden. Het door [appellant] gepleegde strafbare feit is volgens de minister een belemmering voor de behoorlijke uitoefening van de functie waarvoor de VOG is aangevraagd.

Bij besluit van 3 augustus 2023 heeft de burgemeester van Zuidplas zijn besluit van 26 juli 2023, om een last onder spoedeisende bestuursdwang aan [wederpartij] op te leggen die ertoe strekt dat zijn woning vanaf die dag om 21.00 uur voor twaalf maanden wordt gesloten, op schrift gesteld. [wederpartij] is op 26 juli 2023 door de politie aangehouden in een gestolen voertuig. De bevindingen bij die aanhouding gaven aanleiding voor doorzoeking van zijn woning. De woning staat op het recreatiepark De Randstad in Moerkapelle. De politie heeft bij de doorzoeking 57 kg aan verschillende soorten harddrugs en apparaten voor de productie voor drugs aangetroffen. Verder zijn ruim 300 kg cellulose, een verboden ploertendoder, € 11.700,00 aan contant geld, een tweede gestolen voertuig en onbedrukte kentekenplaten aangetroffen. De burgemeester is het niet eens met het oordeel van de rechtbank dat hij de woning niet langer dan voor zes maanden mocht sluiten. Volgens de burgemeester is de aangetroffen situatie bij uitstek een geval waarin de woning voor een jaar gesloten moet worden om de met de sluiting beoogde doelen te kunnen bereiken.

Bij besluiten van 6 december 2022 en 1 februari 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Tholen het verzoek van [appellant] om verstrekking van documenten die hem betreffen afgewezen. Bij brief van 23 november 2022 heeft [appellant] het college onder verwijzing naar artikel 5.5 van de Wet open overheid verzocht om verstrekking van alle documenten waar zijn naam of zijn burgerservicenummer in wordt vermeld. Bij het besluit van 6 december 2022 heeft het college het verzoek buiten behandeling gesteld omdat het verzoek niet zou zien op een bestuurlijke aangelegenheid. De rechtbank heeft geoordeeld dat het college het verzoek van [appellant] op goede gronden heeft afgewezen. Daartoe heeft de rechtbank overwogen dat uit artikel 5.5 van de Woo blijkt dat de verzoeker de aangelegenheid moet noemen waar zijn verzoek betrekking op heeft. Volgens de rechtbank volgt daaruit dat het dus niet mogelijk is om op grond van dat artikel te verzoeken om alle documenten over hem te verstrekken. Dat blijkt volgens de rechtbank ook uit de totstandkomingsgeschiedenis van dat artikel.

Bij besluit van 17 september 2024 heeft de raad van de gemeente Eersel het bestemmingsplan "Beekherstel de Run Stevert - Landgoed de Vloete" vastgesteld. Het plan voorziet in natuurontwikkeling en de realisatie van landgoed de Vloete. Ten behoeve van de natuurontwikkeling worden agrarische gronden als natuur bestemd. Op het landgoed wordt voorzien in drie woningen en de herontwikkeling van een veehouderij naar een (kleinschalig) paardenpension. Ook wordt voorzien in een uitkijktoren. [appellant] kan zich niet vinden in het plan, omdat hij onder andere vreest voor schending van zijn privacy door de uitkijktoren en zich niet kan vinden in het ontwikkelen van drie woningen. [appellant] betoogt dat het plan voorziet in teveel woningen gezien de oppervlakte van het landgoed en de verhouding tussen natuur en landgoedwoningen.

Bij besluit van 22 september 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Oss de aanvraag van [appellant] om een tegemoetkoming in planschade afgewezen. [appellant] is eigenaar van de woning aan de [locatie 1] te Geffen. Hij heeft op 19 oktober 2022 een tegemoetkoming in planschade aangevraagd. Volgens hem is de woning als gevolg van het bestemmingsplan Kom Geffen en het bestemmingsplan Uitbreiding bedrijf [locatie 2] Geffen in waarde verminderd. De rechtbank heeft geoordeeld dat het college terecht de gevolgen van het bestemmingsplan vanwege verjaring niet heeft betrokken bij de bepaling van de planschade. Omdat geen beroep is ingesteld tegen de vaststelling van het bestemmingsplan, is het bestemmingsplan op 10 augustus 2017 onherroepelijk geworden. De aanvraag van [appellant] is op 19 oktober 2022 ingediend. Dit is meer dan vijf jaar na het onherroepelijk worden van het bestemmingsplan. Verder heeft de rechtbank geoordeeld dat het college het advies van SAOZ aan zijn besluitvorming ten grondslag mocht leggen.

Bij besluit van 7 juli 2023 heeft de Belastingdienst/Toeslagen de aanvraag van [appellant A] en [appellant B] om overname van hun schuld bij [persoon] van € 7.500,00 afgewezen. Deze uitspraak gaat over een besluit op grond van de regeling voor overneming en betaling van private schulden die is opgenomen in de Wet hersteloperatie toeslagen. [appellant A] en [appellant B] zijn erkend gedupeerden van de toeslagenaffaire. Zij hebben de Belastingdienst/Toeslagen verzocht om overname van een schuld van € 7.500,00 bij [persoon]. De minister heeft aan de afwijzing van de aanvraag ten grondslag gelegd dat de schuld bij [persoon] niet opeisbaar is geworden voor 1 juni 2021, als bedoeld in artikel 4.1, tweede lid, aanhef en onder b, van de Wht. Daarnaast is de notariële akte, waarin die schuld is vastgelegd, niet verleden in de periode tussen 1 januari 2006 en 1 juni 2021. De schuld aan [persoon] voldoet dus ook niet aan het vereiste, gesteld in artikel 4.1, derde lid, aanhef en onder b, van de Wht. [appellant A] en [appellant B] betogen dat de rechtbank niet heeft onderkend dat, hoewel de schuld volgens de notariële akte niet voor 1 juni 2021 opeisbaar was, de Wht niet uitsluit dat een eerder ontstane schuld, mits bewezen, onder die regeling kan vallen.

Bij besluit van 1 maart 2023 heeft de minister van Buitenlandse Zaken een verzoek van [appellant] om op enige wijze zijn overkomst naar Nederland te faciliteren, afgewezen. [appellant] heeft de Afghaanse nationaliteit. Op 25 december 2022 heeft hij de minister gevraagd om hem en zijn gezin naar Nederland over te brengen. [appellant] stelt dat hij van 2010 tot 2012 heeft gewerkt als bewaker van Afghan Security Guard voor de Nederlandse krijgsmacht in Uruzgan, Afghanistan. De minister heeft het verzoek afgewezen, omdat [appellant] niet valt onder de bij de brief van 11 oktober 2021 getroffen speciale voorziening (Kamerstukken II 2021/22, 27 925, nr. 860). De minister heeft hiervoor als reden gegeven dat [appellant] niet voorkomt in de database van het ministerie van Defensie met meldingen van Nederlandse veteranen en hulpverzoeken die uiterlijk 11 oktober 2021 zijn gedaan. De rechtbank heeft geoordeeld dat de minister het verzoek in redelijkheid heeft kunnen afwijzen. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat hij niet binnen het bereik van de speciale voorziening valt, omdat hij zich pas op 25 december 2022 met een verzoek tot overbrenging heeft gemeld.

Bij besluit van 24 april 2023 heeft de minister van Buitenlandse Zaken een verzoek van [appellant] om op enige wijze zijn overkomst naar Nederland te faciliteren, afgewezen. [appellant] heeft de Afghaanse nationaliteit. Op 2 december 2022 heeft hij de minister gevraagd om hem en zijn gezin naar Nederland over te brengen. [appellant] stelt dat hij van 2008 tot 2010 heeft gewerkt als bewaker van Afghan Security Guard voor de Nederlandse krijgsmacht in Uruzgan, Afghanistan. De minister heeft het verzoek afgewezen, omdat [appellant] niet valt onder de bij de brief van 11 oktober 2021 getroffen speciale voorziening (Kamerstukken II 2021/22, 27 925, nr. 860). De minister heeft hiervoor als reden gegeven dat [appellant] niet voorkomt in de database van het ministerie van Defensie met meldingen van Nederlandse veteranen en hulpverzoeken die uiterlijk 11 oktober 2021 zijn gedaan. De minister heeft niet beoordeeld of [appellant] daadwerkelijk als bewaker van ASG heeft gewerkt voor de Nederlandse krijgsmacht. De rechtbank heeft geoordeeld dat de minister het verzoek in redelijkheid heeft kunnen afwijzen. Zij heeft daarbij overwogen dat [appellant] niet binnen het bereik van de speciale voorziening valt, omdat hij zich pas op 2 december 2022 met een verzoek tot overbrenging heeft gemeld.

Bij besluit van 28 augustus 2023 heeft de minister van Financiën de aanvraag van [appellante] om haar private geldschuld over te nemen afgewezen. [appellante] is een erkende gedupeerde van de toeslagenaffaire. De minister heeft geweigerd haar schuld bij de Rabobank over te nemen, omdat de schuld na 31 mei 2021 is ontstaan en opeisbaar is geworden. De schuld komt daarom volgens de minister op grond van artikel 4.1, tweede lid, aanhef en onder b, van de Wet hersteloperatie toeslagen niet voor vergoeding in aanmerking. In hoger beroep is in geschil of de rechtbank het beroep van [appellante] terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard. De rechtbank heeft geoordeeld dat het beroep te laat is ingesteld. [appellante] betoogt de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de overschrijding van de beroepstermijn niet verschoonbaar is. Volgens haar moet de bestuursrechter het burgerperspectief als uitgangspunt nemen en mag meer burgerresponsiviteit van de rechtbank verwacht worden.

Bij besluit van 13 november 2023 heeft de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid een aanvraag van [appellant] om ontheffing van de inburgeringsplicht afgewezen. [appellant] is een 63-jarige vrouw uit Marokko. Zij heeft wegens haar medische en psychische problematiek om ontheffing van de inburgeringsplicht gevraagd. [appellant] heeft psychische klachten, waardoor zij beperkt is in haar persoonlijk en sociaal functioneren. Ook heeft zij rug- en maagklachten. Verder is zij analfabeet. [appellant] betoogt dat de rechtbank niet heeft onderkend dat zij door haar medische problematiek blijvend niet in staat is om aan de inburgeringsplicht te voldoen. Hierbij wijst zij erop dat uit de verklaring van haar psycholoog van 21 mei 2024 volgt dat zij al jarenlang klachten heeft en dat sprake is van cognitieve achteruitgang. Ook heeft de minister volgens [appellant] ten onrechte de verklaring van haar psycholoog van 22 oktober 2024 niet voorgelegd aan Argonaut. Verder heeft de medisch deskundige alleen dossieronderzoek verricht en [appellant] niet gezien of gesproken.

Bij besluit van 26 juni 2023 heeft de Belastingdienst/Toeslagen de aanvraag van [appellant] om overname van een schuld bij Tinka B.V. van € 2.004,21 afgewezen. Deze uitspraak gaat over een besluit op grond van de regeling voor overneming en betaling van private schulden die is opgenomen in de Wet hersteloperatie toeslagen. [appellant] is erkend gedupeerde van de kinderopvangtoeslagaffaire. Hij heeft verzocht om overname van zijn private schuld bij Tinka B.V. van € 2.004,21. De overname van deze schuld is afgewezen, omdat niet is gebleken dat deze schuld opeisbaar was vóór 1 juni 2021. Ook is niet gebleken van opeisbare betalingsachterstanden. De rechtbank heeft geoordeeld dat de minister terecht de aanvraag van [appellant] om overname van de schuld bij Tinka B.V. heeft afgewezen, omdat de schuld niet opeisbaar was vóór 1 juni 2021.

Bij besluit van 19 oktober 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Land van Cuijk aan [appellanten] een tegemoetkoming in planschade van € 3.300,- toegekend. [appellant] is eigenaar van het pand aan de [locatie] te Cuijk. Op 23 december 2021 heeft [appellant] een tegemoetkoming in planschade aangevraagd. Volgens [appellant] heeft het op 11 juni 2018 vastgestelde en op 4 augustus 2018 in werking getreden bestemmingsplan Cuijk Centrum, Kop Molenstraat, tot waardevermindering van het pand geleid, omdat het bestemmingsplan op de gronden ten westen daarvan een appartementengebouw toestaat. Het meest nabijgelegen deel mag 13,5 m hoog worden en het deel verder westelijk gelegen 16,5 m. Onder het daaraan voorafgaande bestemmingsplan Cuijk Centrum hadden deze gronden de bestemming Detailhandel-1 en de verder westelijk gelegen gronden de bestemming Verkeer. Al deze gronden hadden daarnaast ook de bestemming Waarde-archeologie 3. De rechtbank is van oordeel dat het college voor de waardering van het pand mocht uitgaan van het taxatierapport. Het pand - in de staat waarin het toen verkeerde - ontleende zijn hoogste waarde aan bedrijfsmatig gebruik op de begane grond en een zelfstandige bovenwoning zonder dakterras.

Bij besluit van 5 juni 2024 heeft de Stichting Urgentiebepaling Woningzoekenden Rijnmond de urgentieverklaring van [appellante], die verleend was op sociale gronden, stopgezet. Bij besluit van 18 januari 2024 heeft de SUWR aan [appellante] een urgentieverklaring verleend op grond van artikel 5.4, eerste lid, van Bijlage 1 van de Verordening woonruimtebemiddeling regio Rotterdam 2020. Dit betreft een urgentieverklaring die wordt verleend in het geval dat iemand als gevolg van bedreiging, ernstig psychisch of fysiek geweld niet meer in de huidige woonruimte kan blijven wonen. Aanleiding voor de aanvraag was een incident met haar buurman. Na het verkrijgen van een urgentieverklaring begint in de regio Rotterdam fase 1. Dit is de zogeheten ‘zelf-zoek-periode’ die drie maanden duurt. Op grond van artikel 2.4, eerste lid, aanhef en onder a, van Bijlage 1 van de huisvestingsverordening is het bestuursorgaan bevoegd om de urgentieverklaring in te trekken als de houder van de urgentieverklaring na afloop van de eerste fase niet ten minste twaalf keer heeft gereageerd op woningen die voldoen aan het zoekprofiel in de urgentieverklaring.

Bij besluit van 8 maart 2023 heeft het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen het rijbewijs van [appellant] ongeldig verklaard per 15 maart 2023. [appellant] is op 22 september 2021 door de politie aangehouden in zijn voertuig. De bij [appellant] afgenomen speekseltest gaf een indicatie van invloed van onder meer GHB. De politie heeft dat medegedeeld aan het CBR. Het CBR heeft vervolgens een onderzoek naar de geschiktheid van [appellant] opgelegd. De rechtbank heeft het beroep van [appellant] ongegrond verklaard. Dat een tweede onderzoek heeft plaatsgevonden betekent volgens de rechtbank niet dat daarmee de resultaten en conclusies van het eerste onderzoek zijn komen te vervallen. [appellant] heeft verder geen concrete aanknopingspunten naar voren gebracht op grond waarvan moet worden getwijfeld aan de inhoud van het tweede rapport. Het CBR mocht de rapporten ten grondslag leggen aan zijn besluitvorming. [appellant] voert aan dat de rechtbank niet heeft onderkend dat de rapporten niet waarheidsgetrouw zijn en hij niet langer dan vijf minuten met een psychiater heeft gepraat.

Bij beslissing van 22 mei 2025 heeft de examencommissie van Erasmus School of Social and Bahavioural Sciences het verzoek van [appellante] om een vrijstelling of alternatief voor de statistiekvakken van de master Psychology, Specialisation Educational Psychology: Learning and Performance afgewezen. Bij beslissing van 2 september 2025 heeft het College van Beroep voor de Examens het door [appellante] daartegen ingestelde administratief beroep ongegrond verklaard. [appellante] is in het studiejaar 2024-2025 gestart met de master. In het programma van de master zijn twee statistiekvakken opgenomen: Applied Multivariate Data Analysis (5 ECTS) en Applied Multivariate Data Analysis using SPSS (2 ECTS). [appellante] heeft dyscalculie. Op 18 februari 2025 heeft zij daarom een verzoek ingediend bij de examencommissie om een vrijstelling of ander alternatief voor de statistiekvakken van de master. Het CBE heeft de beslissing van de examencommissie in stand gelaten. Volgens het CBE heeft de examencommissie het verzoek in redelijkheid mogen afwijzen. Het CBE heeft daarbij onder meer betrokken dat [appellante] voor beide statistiekvakken nog geen enkele tentamenkans heeft benut.

Bij besluit van 23 november 2023 heeft de Commissie Schadefonds Geweldsmisdrijven een aanvraag van [appellante] om een uitkering uit het schadefonds geweldsmisdrijven (schadefonds) afgewezen. Bij besluit van 12 februari 2024 heeft de CSG het door [appellante] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Een aanvrager van een uitkering uit het schadefonds moet met voldoende objectieve aanwijzingen aannemelijk maken dat hij slachtoffer is van een tegen hem opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf. Dit staat in het beleid van de CSG en volgt ook uit rechtspraak van de Afdeling.

Bij besluit van 16 juni 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Dordrech een aanvraag van [appellante] om een urgentieverklaring afgewezen. Bij besluit van 26 oktober 2023 heeft het college het door [appellante] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. De rechtbank heeft uitvoerig gemotiveerd waarom het college geen urgentieverklaring aan [appellante] hoefde te verlenen. De Afdeling kan zich vinden in de motivering die de rechtbank in de rechtsoverwegingen 6.3 en 7.4 opgenomen overwegingen heeft gegeven. De Afdeling begrijpt dat [appellante] zich in een moeilijke situatie bevindt. Maar dit geldt helaas ook voor vele anderen. De Afdeling heeft in het bijzonder beoordeeld of het college de hardheidsclausule had moeten toepassen.

Bij besluit van 17 januari 2024 heeft de Commissie Schadefonds Geweldsmisdrijven een aanvraag van [appellante] om een uitkering uit het schadefonds geweldsmisdrijven (schadefonds) afgewezen. Bij besluit van 31 mei 2024 heeft de CSG het door [appellante] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Een aanvrager van een uitkering uit het schadefonds moet met voldoende objectieve aanwijzingen aannemelijk maken dat hij slachtoffer is van een tegen hem opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf. Als geen aangifte is gedaan en er geen strafrechtelijk onderzoek heeft plaatsgevonden, moet de aanvrager met voldoende objectieve aanwijzingen komen om een opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf aannemelijk te maken. De rechtbank heeft geoordeeld dat met de overgelegde stukken niet aannemelijk is gemaakt dat [appellante] slachtoffer is geworden van een opzettelijk gepleegd geweldsmisdrijf, omdat deze stukken onvoldoende objectieve aanwijzingen bevatten.

Bij besluit van 11 april 2024 heeft de Commissie Schadefonds Geweldsmisdrijven aan [appellante] een uitkering van € 2.500,00 uit het Schadefonds Geweldsmisdrijven (schadefonds) toegekend. Bij besluit van 3 juni 2024 heeft de CSG het door [appellante] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. [appellante] heeft een aanvraag bij de CSG ingediend om een uitkering uit het schadefonds. In de aanvraag heeft zij vermeld dat zij tussen 2011 en 2018 slachtoffer is geworden van huiselijk geweld. De CSG heeft bij het besluit van 11 april 2024 aan [appellante] een uitkering uit het schadefonds toegekend van € 2.500,00, gebaseerd op letselcategorie 2 van de Letsellijst Schadefonds Geweldsmisdrijven van 1 november 2022. De Afdeling is van oordeel dat de CSG terecht niet de aaneengesloten periode van 2011 tot en met 2018 bij de beoordeling in aanmerking heeft genomen, omdat die periode na 11 april 2014 is doorbroken.