De Afdeling bestuursrechtspraak toetst of de overheid het recht goed heeft toegepast bij het nemen van een besluit. In dit onderdeel vindt u alle uitspraken die de Raad van State op zijn website publiceert. Meer informatie over de taak van de Afdeling bestuursrechtspraak vindt u in de rubriek Bestuursrechtspraak.
Toon overzicht van de actuele uitspraken:
Bij afzonderlijke besluiten van 27 februari 2024, 25 april 2024, 19 september 2024, 23 september 2024, 11 februari 2025 en 4 november 2024 heeft de minister van Justitie en Veiligheid gereageerd op verzoeken van [wederpartij] op grond van de Wet open overheid (Woo). [wederpartij] heeft verschillende verzoeken op grond van de Woo bij de minister ingediend. De minister stelt zich in zijn besluitvorming op het standpunt dat sprake is van misbruik van recht, zoals bedoeld in artikel 4.6 van de Woo. Gelet op de hoeveelheid procedures, de onredelijke reikwijdte van de verzoeken, de korte periode waarbinnen de omvangrijke verzoeken worden ingediend, de onredelijke belasting voor de organisatie zonder dat dit een rechtmatig doel dient, het procedeergedrag van [wederpartij] en de hoeveelheid klachten en procedures met het oog op verkrijgen van dwangsommen, streeft [wederpartij] volgens de minister niet het verkrijgen van publieke informatie na.
Bij besluit van 1 oktober 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie betrokkene in bewaring gesteld.
Bij besluit van 3 oktober 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 7 juni 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 25 juli 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid bepaald dat betrokkene wordt overgedragen aan Duitsland. De minister heeft de asielaanvraag van betrokkene bij besluit van 15 juni 2022 niet in behandeling genomen, omdat Bulgarije daarvoor verantwoordelijk was. Het aanmeldgehoor Dublin heeft op 12 december 2021 plaatsgevonden. Op 22 juni 2024 hebben de Bulgaarse autoriteiten de Nederlandse autoriteiten geïnformeerd dat Duitsland verantwoordelijk is voor de behandeling van de asielaanvraag. De Duitse autoriteiten hebben het claimverzoek van Nederland op 2 juli 2024 geaccepteerd. Bij brief van 3 juli 2024 heeft de minister betrokkene in de gelegenheid gesteld om schriftelijk te reageren op de verantwoordelijkheid van Duitsland voor de behandeling van het verzoek en daarvoor een termijn gesteld van twee weken. Betrokkene heeft daarop gereageerd. Vervolgens heeft de minister het bij de rechtbank bestreden overdrachtsbesluit genomen. Deze uitspraak gaat over de vraag of de minister betrokkene op grond van de Dublinverordening een aanvullend gehoor had moeten aanbieden over de overdracht aan Duitsland.
De minister van Asiel en Migratie moet opnieuw beslissen op de asielaanvraag van een Pakistaans gezin dat in Hongarije al een asielvergunning heeft. Een vreemdeling die hier asiel aanvraagt, kan in een andere lidstaat van de EU al een asielvergunning hebben. De minister mag zo'n zogenoemde statushouder vragen om terug te gaan naar de lidstaat die hem asiel heeft verleend. Het uitgangspunt is namelijk dat alle EU-lidstaten zich aan hun verplichting houden om de rechten van statushouders te waarborgen. Dit is alleen anders als de situatie voor statushouders in die lidstaat zo slecht is, dat zij niet meer beschikken over basisbehoeften als onderdak, voedsel en medische zorg. Of als een statushouder bijzondere behoeften heeft waar de lidstaat niet aan kan voldoen, zodat er een risico bestaat dat de statushouder in een onmenselijke situatie terechtkomt. In deze zaak heeft het Pakistaanse gezin enkele jaren als statushouder in Hongarije geleefd. Volgens hen was de algemene situatie in Hongarije zo slecht dat zij niet meer voor zichzelf konden zorgen. In de uitspraak van vandaag staat dat de omstandigheden voor statushouders in Hongarije slecht zijn, en dat het erg moeilijk is om toegang te krijgen tot voorzieningen. De Hongaarse autoriteiten helpen statushouders hier niet bij, en werken hen zelfs tegen. Alleen maatschappelijke organisaties en kerkelijke instellingen bieden hulp. Toch is er te weinig informatie om te concluderen dat statushouders in het algemeen daar niet aan hun basisbehoeften kunnen voldoen. De eisen om dit te concluderen zijn namelijk streng en er zijn geen concrete indicaties dat de maatschappelijke organisaties er niet in slagen om aan hen de nodige hulp te bieden. Dat betekent dat in het algemeen de minister nog steeds statushouders uit Hongarije mag vragen om naar dat land terug te gaan. Maar de algemene moeilijkheden voor statushouders wegen ook mee bij de vraag of een individuele statushouder risico loopt om in een onmenselijke situatie terecht te komen. De Afdeling bestuursrechtspraak komt in deze specifieke zaak tot het oordeel dat het gezin dit risico loopt, vanwege de bijzondere behoeften die zij hebben en de verschillende pogingen die zij hebben gedaan om in Hongarije aan hulp te komen, die steeds op niets uitdraaiden. Daarom moet de minister een nieuw besluit nemen op hun asielaanvraag. Als de minister niet kan uitleggen waarom hij toch vindt dat het gezin terug kan naar Hongarije, moet hij hun asielaanvraag alsnog in behandeling nemen.
Bij besluit van 26 november 2024 heeft het college van de gemeente Bodegraven-Reeuwijk het wijzigingsplan "Natuurgebied Bodegraven Noord" gewijzigd vastgesteld. Met het wijzigingsplan heeft het college de bestemming van de gronden in het plangebied van het wijzigingsplan gewijzigd van "Agrarisch met waarden - Natuur en landschapswaarden" in de bestemming "Natuur". Daarbij heeft het college een wijzigingsbevoegdheid toegepast uit het daarvoor geldende bestemmingsplan "Buitengebied Noord". De maatschap en anderen zijn een groep agrariërs. Zij zijn eigenaar van gronden of pachten en/of huren gronden rondom de plangebieden van de voorliggende plannen. Daarnaast pachtte een deel van hen tot uiterlijk 1 januari 2026 gronden in de plangebieden. De maatschap en anderen vrezen voor de gevolgen van de ontwikkeling van het natuurgebied omdat de gronden in de plangebieden niet meer of minder geschikt zullen zijn voor agrarische doeleinden. Daarnaast vrezen zij dat de natuurontwikkeling nadelige effecten zal hebben op de agrarische bedrijfsvoering op gronden in de directe omgeving van de plangebieden.
Bij besluit van 5 augustus 2024 heeft de minister van Asiel en Migratie betrokkene een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
Bij besluit van 7 januari 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie geweigerd om appellant ambtshalve een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen.
Bij besluit van 27 mei 2025 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
