Uitspraak 200709121/2

200709121/2.
Datum uitspraak: 31 december 2007

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

PROCES-VERBAAL van de mondelinge uitspraak van de Voorzitter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op een verzoek om het treffen van een voorlopige voorziening (artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht) in het geding tussen:

de stichting "Stichting Duinbehoud", gevestigd te Leiden,
verzoekster,

en

het college van gedeputeerde staten van Zeeland,
verweerder.

Openbare zitting gehouden op 31 december 2007 om 13.00 uur.

Tegenwoordig:

Staatsraad mr. J.A.W. Scholten-Hinloopen, Voorzitter

Ambtenaar van Staat: mr. B. Klein Nulent

Verschenen:
Verzoekster, vertegenwoordigd door drs. A.C.K. van der Meulen;
Verweerder, vertegenwoordigd door mr. J.J. Versteeg, ambtenaar van de provincie;
Faunabeheereenheid Zeeland, partij, vertegenwoordigd door J. Ramondt en L. Polvliet.

===================================

Beroep is ingesteld tegen het besluit van verweerder van 18 december 2007, waarbij de bezwaren tegen het besluit van 6 september 2007 tot verlening van een tijdelijke vergunning als bedoeld in artikel 16 van de Natuurbeschermingswet 1998 aan de Faunabeheereenheid Zeeland voor het uitvoeren van populatiebeheer door middel van afschot van damherten in het beschermd natuurmonument "Manteling van Walcheren" (hierna: het natuurgebied) ongegrond zijn verklaard. Verzoekster heeft de Voorzitter verzocht een voorlopige voorziening te treffen.

De Voorzitter
wijst het verzoek af.

Daartoe wordt het volgende overwogen.

Verweerder heeft terecht, met verwijzing in zoverre naar de uitspraak van de Afdeling van 28 februari 2007, nr. 200604026/1 , toepassing gegeven aan het uit de aanwijzing van het natuurgebied tot beschermd natuurmonument voortvloeiende richtlijnconform geïnterpreteerde rechtsregiem, omdat het natuurgebied is vermeld op de communautaire lijst als bedoeld in artikel 4, tweede lid, van de Habitatrichtlijn. Verweerder heeft daarbij terecht in de eerste plaats de vraag onder ogen gezien of de vergunde activiteit de wezenlijke kenmerken van het gebied in gevaar kan brengen en of die activiteit significante gevolgen voor het natuurgebied kan hebben, afgezet tegen de instandhoudingsdoelstellingen daarvan.

Volgens verzoekster zal de vergunde activiteit tot significant verstorende effecten in het natuurgebied leiden. Zij stelt dat de rust voor vogels zal worden verstoord, hetgeen tot een aantasting leidt van een van de zogeheten oude doelen waarvoor het gebied als beschermd natuurmonument is aangewezen.

Verzoekster heeft weliswaar gesteld dat verweerder er ten onrechte van is uitgegaan dat zich geen significante effecten in het natuurgebied zullen voordoen, maar zij heeft niet aannemelijk gemaakt dat verweerder zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat significante effecten zijn uitgesloten. Verweerder heeft zich bij zijn beoordeling gebaseerd op het Alterra-rapport "Hoefdieren in de Manteling van Walcheren" uit 2001 (hierna: het Alterra-rapport), het Faunabeheerplan 2005-2009 en de aanvraag om vergunning. Onder verwijzing naar deze stukken mocht verweerder concluderen dat van een significante verstoring van het rustgebied voor vogels geen sprake zal zijn. Hierbij acht de Voorzitter ook van belang de beperkte aard en omvang van de activiteit. Toegestaan is het schieten van maximaal twee damherten per dag gedurende de eerste twee maanden van het jaar in slechts een klein deel van de Manteling van Walcheren, waarbij de minimale omvang voor een verantwoord populatiebeheer, zoals weergegeven in het Alterra-rapport, is gewaarborgd. Ter zitting is bovendien gebleken dat de uitvoering van de vergunning zal plaatsvinden in nauw overleg met de beheerder van het desbetreffende deel van het natuurgebied, het Zeeuws landschap, die zelf één ervaren persoon voor de uitvoering heeft aangewezen.

Nu uit het vorenstaande volgt dat verweerder zich op het standpunt mocht stellen dat er geen significante gevolgen voor het natuurgebied zijn en de wezenlijke kenmerken van het gebied niet in gevaar worden gebracht, behoefde niet te worden toegekomen aan de vraag of de activiteit om dwingende redenen van groot openbaar belang nodig is.

Voor zover verzoekster zich heeft beroepen op de uitspraak van de Afdeling van 7 januari 2000, nr. E02.98.0082 (aangehecht), slaagt dit beroep niet. De activiteit waar het in deze uitspraak om ging - de jacht op ree, damhert, haas, konijn, fazant, wilde eend en verwilderde kat - is niet te vergelijken met het populatiebeheer dat thans ter beoordeling staat. Bovendien had die uitspraak betrekking op artikel 12 van de oude Natuurbeschermingswet.

Nu de Voorzitter niet verwacht dat het bestreden besluit in de hoofdzaak geen stand zal houden, is er geen aanleiding een voorlopige voorziening te treffen.

w.g. Scholten-Hinloopen w.g. Klein Nulent
Voorzitter ambtenaar van Staat

218.