Uitspraak BRS.26.004383
- ECLI
- ECLI:NL:RVS:2026:6750
- Datum uitspraak
- 18 november 2026
- Inhoudsindicatie
- Bij besluit van 5 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
- Hoger beroep
- Bewaring
Toon inhoud
BRS.26.004383
ECLI:NL:RVS:2026:6750
Datum uitspraak: 18 november 2026
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:
[appellant],
appellant,
tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Groningen, van 17 augustus 2026 in zaak nr. NL26.44396 in het geding tussen:
[appellant]
en
de minister van Asiel en Migratie.
Procesverloop
Bij besluit van 5 augustus 2026 heeft de minister appellant in vreemdelingenbewaring gesteld.
Bij uitspraak van 17 augustus 2026 heeft de rechtbank het met een kennisgeving daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. L.J. Meijering, advocaat in Assen, hoger beroep ingesteld.
Overwegingen
Inleiding
1. De minister heeft appellant in vreemdelingenbewaring gesteld op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vw 2000, omdat er concrete aanwijzingen bestaan dat appellant valt onder de werkingssfeer van de Asiel- en migratiebeheerverordening (Amb-verordening) en omdat er een onderduikrisico bestaat. Deze uitspraak gaat over de maximale termijn voor vreemdelingenbewaring uit de Amb-verordening en de vraag of de rechtspraak van het Hof van Justitie over de maximale termijn onder de Dublinverordening nog kan worden toegepast.
1.1. Op deze zaak is het recht van toepassing dat geldt sinds 12 juni 2026. Het wettelijk kader en de relevante rechtspraak zijn opgenomen in de bijlage, die deel uitmaakt van deze uitspraak.
De uitspraak van de rechtbank
2. De rechtbank heeft over de maximale termijn voor vreemdelingenbewaring het volgende overwogen. Uit artikel 28, derde lid, derde alinea, van de Dublinverordening volgt dat de maximale termijn voor bewaring van zes weken alleen ziet op de situatie, waarin een vreemdeling eerst in bewaring is gesteld en vervolgens een claimakkoord tot stand is gekomen, dan wel de opschortende werking van het beroep is geëindigd. De maximale termijn in andere situaties wordt bepaald door artikel 28, derde lid, eerste alinea, van de Dublinverordening, namelijk dat de bewaring zo kort mogelijk duurt en niet langer dan de tijd die redelijkerwijs nodig is om de vereiste administratieve procedures zorgvuldig af te ronden totdat de overdracht is uitgevoerd. Het Hof heeft het voorgaande bevestigd in het arrest van 13 september 2017, Khir Amayry, ECLI:EU:C:2017:675, punten 39-41.
2.1. De rechtbank heeft vervolgens geconstateerd dat in de Amb-verordening de artikelen 44 en 45 over vreemdelingenbewaring ten behoeve van overdracht gaan. Artikel 44, derde lid, van de Amb-verordening is identiek aan artikel 28, derde lid, eerste alinea, van de Dublinverordening. Artikel 45, derde lid, van de Amb-verordening is vrijwel identiek aan artikel 28, derde lid, derde alinea, van de Dublinverordening, met de enige wijziging dat de maximale termijn is verlaagd van zes weken naar vijf weken.
2.2. De rechtbank heeft op basis van het voorgaande overwogen dat de inhoud en strekking van artikel 45, derde lid, van de Amb-verordening overeenkomen met die van artikel 28, derde lid, van de Dublinverordening en dat daarom de rechtspraak van het Hof over laatstgenoemde bepaling nog steeds van toepassing is. Dit betekent dat de maximale termijn voor vreemdelingenbewaring van vijf weken alleen ziet op de situatie, waarin een vreemdeling eerst in vreemdelingenbewaring is gesteld en vervolgens een claimakkoord tot stand is gekomen, dan wel de opschortende werking van het beroep is geëindigd. De rechtbank heeft overwogen dat in het geval van appellant van zo’n situatie geen sprake is en dat daarom moet worden beoordeeld of de duur van de vreemdelingenbewaring zo kort mogelijk en niet langer dan redelijkerwijs nodig is.
De grief van appellant
3. De enige grief van appellant is gericht tegen bovenstaand oordeel van de rechtbank. Appellant verwijst naar de maximale termijn van vijf weken in artikel 45, derde lid, van de Amb-verordening en betoogt dat de rechtbank niet heeft onderkend dat die termijn in zijn geval op 11 augustus 2026 verstreek. De vreemdelingenbewaring had daarom uiterlijk die dag opgeheven moeten worden. Appellant betoogt verder dat de start van de termijn van vijf weken is gekoppeld aan de dag waarop het overdrachtsbesluit onherroepelijk wordt en niet aan de dag dat hij in vreemdelingenbewaring werd gesteld.
Beoordeling
3.1. De rechtbank is terecht en op goede gronden tot haar oordeel gekomen. Zij heeft namelijk terecht overwogen dat de uitleg in het arrest Khir Aymary ook op de Amb-verordening van toepassing is. Dit betekent dat de in artikel 45, derde en vierde lid, van de Amb-verordening genoemde maximale termijn voor vreemdelingenbewaring van vijf weken alleen ziet op de situatie, waarin een vreemdeling eerst in vreemdelingenbewaring is gesteld en vervolgens een claimakkoord tot stand is gekomen, dan wel de opschortende werking van het beroep is geëindigd. De rechtbank heeft terecht overwogen dat in dit geval die omstandigheden zich niet voordoen. In het geval van appellant dateert namelijk het claimakkoord van 10 april 2026 en hij is daarna, op 5 augustus 2026, in vreemdelingenbewaring gesteld. Daarbij komt dat de rechtbank het beroep tegen het overdrachtsbesluit bij uitspraak van 7 juli 2026 ongegrond heeft verklaard en dat de voorzieningenrechter van de rechtbank het verzoek om een voorlopige voorziening bij uitspraak van diezelfde datum heeft afgewezen. De opschortende werking van zijn beroep is dus ook geëindigd voordat hij in vreemdelingenbewaring werd gesteld. De rechtbank heeft dan ook terecht overwogen dat in dit geval artikel 44, derde lid, van de
Amb-verordening van toepassing is en dat moet worden beoordeeld of de duur van de vreemdelingenbewaring zo kort mogelijk en niet langer dan redelijkerwijs nodig is. Appellant klaagt in hoger beroep niet over het oordeel van de rechtbank daarover. Anders dan appellant betoogt, moet in zijn geval dus niet aan de maximale termijn van vijf weken worden getoetst. Daarom hoeft zijn betoog over wanneer de termijn van vijf weken start, niet besproken te worden.
3.2. De grief slaagt niet.
4. Uit het voorgaande volgt dat de opgeworpen vraag kan worden beantwoord aan de hand van de rechtspraak van het Hof. Gelet op de arresten van het Hof van 6 oktober 1982, Cilfit, ECLI:EU:C:1982:335, punten 13 en 14, 6 oktober 2021, Consorzio Italian Management, ECLI:EU:C:2021:799, punt 36, en 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 36, bestaat dan ook geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen.
Conclusie
5. De Afdeling ziet ook ambtshalve geen reden om de vreemdelingenbewaring onrechtmatig te achten. Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Beslissing
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
bevestigt de aangevallen uitspraak.
Aldus vastgesteld door mr. J.C.A. de Poorter, voorzitter, en mr. M. den Heyer en mr. J. Luijendijk, leden, in tegenwoordigheid van mr. D.C.M. de Vries-van Trappen, griffier.
w.g. De Poorter
voorzitter
w.g. De Vries-van Trappen
griffier
Uitgesproken in het openbaar op 18 november 2026
985
BIJLAGE
Dublinverordening
Artikel 28
[…]
3. De bewaring duurt zo kort mogelijk en niet langer dan de tijd die redelijkerwijs nodig is om de vereiste administratieve procedures zorgvuldig af te ronden totdat de overdracht uit hoofde van deze verordening is uitgevoerd.
[…]
Wanneer een persoon op grond van dit artikel in bewaring wordt gehouden, wordt de overdracht van de betrokkene van de verzoekende lidstaat aan de verantwoordelijke lidstaat zo spoedig uitgevoerd als praktisch mogelijk is, en uiterlijk binnen zes weken vanaf de impliciete of expliciete aanvaarding van het overname- of terugnameverzoek door een andere lidstaat, dan wel vanaf het tijdstip waarop het beroep of het bezwaar niet langer opschortende werking heeft overeenkomstig artikel 27, lid 3.
[…]
Amb-verordening
Artikel 44
[…]
3. De bewaring duurt zo kort mogelijk en niet langer dan de tijd die redelijkerwijs nodig is om de vereiste administratieve procedures zorgvuldig af te ronden totdat de overdracht uit hoofde van deze verordening is uitgevoerd.
[…]
Artikel 45
[…]
3. In afwijking van artikel 46 wordt de overdracht van een persoon die in bewaring wordt gehouden van de overdragende lidstaat naar de verantwoordelijke lidstaat zo spoedig uitgevoerd als praktisch mogelijk is, en binnen vijf weken vanaf:
a) de datum waarop het verzoek tot overname is aanvaard of de kennisgeving inzake terugname is bevestigd, of
b) de datum waarop het beroep of bezwaar niet langer opschortende werking heeft overeenkomstig artikel 43, lid 3.
4. Wanneer de overdragende lidstaat zich niet houdt aan de termijnen voor het indienen van een overnameverzoek of een kennisgeving inzake terugname of geen overdrachtsbesluit neemt binnen de in artikel 42, lid 1, gestelde termijn, of wanneer de overdracht niet binnen de in lid 3 van dit artikel genoemde termijn van vijf weken geschiedt, wordt de betrokken persoon niet langer in bewaring gehouden. De artikelen 39, 41 en 46 blijven van overeenkomstige toepassing.
Het arrest Khir Amayry
39 Artikel 28, lid 3, derde alinea, van de Dublin III-verordening moet dus in die zin worden opgevat dat de in deze bepaling vastgestelde maximumtermijn van zes weken waarbinnen de overdracht van een in bewaring gehouden persoon moet worden uitgevoerd enkel van toepassing is in het geval de betrokkene al in bewaring wordt gehouden wanneer een van de twee in deze bepaling bedoelde gebeurtenissen plaatsvindt.
40 Derhalve wordt, wanneer de bewaring van de betrokkene in afwachting van zijn overdracht aanvangt nadat de aangezochte lidstaat het overnameverzoek heeft ingewilligd, de duur van die bewaring pas afgebakend door een van de precieze termijnen van artikel 28, lid 3, van deze verordening vanaf, in het voorkomende geval, de datum dat het beroep of bezwaar niet langer opschortende werking heeft overeenkomstig artikel 27, lid 3, van deze verordening.
41 Daar de Dublin III-verordening niet voorziet in een maximumduur van bewaring, moet een dergelijke bewaring echter, allereerst, voldoen aan het in artikel 28, lid 3, eerste alinea, van deze verordening genoemde beginsel, dat de bewaring zo kort mogelijk duurt en niet langer dan de tijd die redelijkerwijs nodig is om de vereiste administratieve procedures zorgvuldig af te ronden totdat de overdracht uit hoofde van de verordening is uitgevoerd