Uitspraak BRS.25.001418

BRS.25.001418
ECLI:NL:RVS:2026:6626
Datum uitspraak: 12 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:

de minister van Asiel en Migratie,
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 4 september 2025 in zaak nr. NL24.12408 in het geding tussen:

[betrokkene A] en [betrokkene B]

en

de minister.

Procesverloop

Bij besluit van 21 juni 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid aanvragen om betrokkenen een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen.

Bij besluit van 9 december 2024 heeft de minister het daartegen door betrokkenen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 4 september 2025 heeft de rechtbank het beroep van betrokkenen gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de minister een nieuw besluit op het gemaakte bezwaar neemt met inachtneming van de uitspraak.

Tegen deze uitspraak heeft de minister hoger beroep ingesteld.

Betrokkenen, vertegenwoordigd door mr. P.C.M. van Schijndel, advocaat in Den Haag, hebben een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

Overwegingen

Inleiding

1.        Betrokkene A is geboren op [geboortedatum 1] 1996 en betrokkene B is geboren op [geboortedatum 2] 2001. Beiden hebben ze de Syrische nationaliteit. In mei 2022 zijn betrokkenen van Syrië naar Libanon vertrokken. Zij beogen gezinshereniging met hun jongere broer (referent). Referent heeft op 23 december 2021 mvv-aanvragen in het kader van nareis ingediend voor zijn ouders en mvv-aanvragen in het kader van artikel 8 van het EVRM ingediend voor zes broers en zussen, waaronder betrokkenen. De minister heeft de mvv-aanvragen voor de ouders en vier van de broers en zussen ingewilligd. Zij verblijven bij referent in Nederland.

1.1.        De minister heeft de mvv-aanvragen voor betrokkenen afgewezen, omdat er geen familie- en gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM is tussen betrokkenen en referent, dan wel tussen betrokkenen en de inmiddels in Nederland verblijvende andere gezinsleden.

1.2.        De rechtbank heeft geoordeeld dat de minister niet alle relevante feiten en omstandigheden heeft betrokken in zijn beoordeling in het besluit van 9 december 2024. Daardoor heeft de minister ondeugdelijk gemotiveerd dat betrokkenen niet aan het jongvolwassenenbeleid bedoeld in paragraaf B7/3.8.1 van de Vc 2000 voldoen, aldus de rechtbank. Omdat de minister die beoordeling opnieuw moet maken, heeft de rechtbank de overige beroepsgronden niet besproken.

Het hoger beroep

2.        De eerste grief is gericht tegen het oordeel van de rechtbank dat de minister niet alle feiten en omstandigheden heeft betrokken in zijn beoordeling, in het bijzonder de aard en frequentie van de werkzaamheden van betrokkenen, en de reden voor betrokkenen om te werken.

2.1.        De minister betoogt terecht dat de rechtbank niet heeft onderkend dat hij in het besluit op alle relevante feiten en omstandigheden is ingegaan. betrokkene A heeft tijdens het gehoor van 23 januari 2023 verklaard over de werkzaamheden van betrokkenen. De minister heeft deze verklaringen betrokken in zijn beoordeling in het besluit. Zo heeft de minister erop gewezen dat betrokkene A heeft verklaard dat hij op dat moment dagarbeider was, dat de frequentie wisselde, maar dat hij iedere week werkte. betrokkene A heeft verder verklaard dat betrokkene B niet altijd werkte, omdat er soms maar één persoon nodig was, maar dat ze altijd samengingen als er twee personen nodig waren. Betrokkenen moesten volgens betrokkene A allebei werken om het gezin te kunnen onderhouden. Al het geld dat zij verdienden, legden ze bij elkaar om de huur en het eten te betalen. Soms stuurde de vader van betrokkenen een klein bedrag vanuit Nederland. Verder heeft de minister er rekening mee gehouden dat betrokkenen naar eigen zeggen na het vertrek van hun vader geen werk meer kunnen vinden en dat hun inkomsten onvoldoende zijn om zich te kunnen handhaven. De grief slaagt.

3.        De tweede grief is gericht tegen het oordeel van de rechtbank dat de minister niet deugdelijk heeft gemotiveerd dat betrokkenen ten tijde van het besluit niet voldeden aan het vereiste ‘niet in zijn eigen onderhoud voorziet’ uit het jongvolwassenenbeleid. Ook klaagt de minister over het oordeel van de rechtbank dat de omstandigheid dat een vreemdeling in het verleden niet voldeed aan het jongvolwassenenbeleid, niet betekent dat die vreemdeling nooit meer aan dat beleid kan voldoen.

3.1.        De minister betoogt tevergeefs dat de rechtbank niet heeft onderkend dat, als het jongvolwassenenbeleid eenmaal niet van toepassing is, een vreemdeling later niet alsnog aan dat beleid kan voldoen. Uit de uitspraak van de Afdeling van 20 november 2024, ECLI:NL:RVS:2024:4630, onder 5.1, volgt immers dat het peilmoment voor de beoordeling of er familie- en gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM is, het besluit op de gezinsherenigingsaanvraag is en dat de omstandigheid dat er in het verleden een bepaalde periode geen afhankelijkheid is geweest, niet zonder meer doorslaggevend mag zijn. De minister moet bij zijn beoordeling ook de feiten en omstandigheden betrekken die zich hebben voorgedaan na het moment dat er geen afhankelijkheid is geweest. Als deze feiten en omstandigheden ertoe nopen om op het moment van het besluit tussen de betrokken vreemdeling en de betrokken referent weer familie- en gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM aan te nemen, dan mag de minister hier niet aan voorbijgaan wegens het tijdelijk ontbreken van afhankelijkheid in het verleden. Omdat het jongvolwassenenbeleid uit paragraaf B7/3.8.1 van de Vc 2000 voor reguliere gezinsherenigingszaken een invulling is van de beoordeling van het familie- en gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM, geldt het voorgaande ook voor de toepassing van het jongvolwassenenbeleid.

3.2.        De Afdeling volgt de minister niet in zijn betoog dat de uitspraak van 20 november 2024 in dit geval niet van toepassing is, omdat het in die zaak ging om een vreemdeling die als minderjarige had gewerkt. In die uitspraak, onder 4 tot en met 5.3, heeft de Afdeling immers een algemeen oordeel gegeven over de beoordeling van de banden tussen een vreemdeling en een referent in reguliere gezinsherenigingszaken. Dat oordeel staat los van de omstandigheden in dat individuele geval.

3.3.        De minister betoogt vervolgens wel terecht dat hij in het besluit deugdelijk heeft gemotiveerd dat betrokkenen niet aan het jongvolwassenenbeleid voldoen. Daarbij heeft de minister er terecht op gewezen dat betrokkenen langdurig hebben gewerkt en dat zij in staat zijn om zelfstandig werk te vinden om in het onderhoud van het hele gezin te voorzien. Dat betrokkene A heeft verklaard dat zij sinds het vertrek van hun vader, en dus ten tijde van het besluit, moeite hebben om werk te vinden, leidt er in dit geval niet toe dat betrokkenen aan het jongvolwassenenbeleid voldoen. Uit eerdergenoemde uitspraak van 20 november 2024, onder 5.1, volgt immers dat de minister bij zijn beoordeling feiten en omstandigheden mag betrekken die zich voor het peilmoment hebben voorgedaan. De minister heeft er daarom op mogen wijzen dat, hoewel betrokkenen sinds het vertrek van hun vader meer moeite hebben met het vinden van werk, zij op het moment van het besluit langdurig hebben gewerkt, in hun eigen onderhoud voorzien en dat zij werken zodra de kans zich voordoet. Ook heeft de minister erop gewezen dat uit de verklaringen van betrokkene A naar voren komt dat hij zelf naar werkzaamheden zocht en dat betrokkenen dus niet of niet alleen via hun vader werk vonden. De minister heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat betrokkenen gelet op alle feiten en omstandigheden stappen naar zelfstandigheid hebben gezet en dat zij niet aannemelijk hebben gemaakt dat ze voldoen aan het jongvolwassenenbeleid. De rechtbank heeft dat niet onderkend. De grief slaagt.

Conclusie hoger beroep

4.        Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank. De Afdeling beoordeelt het beroep. Daarbij bespreekt zij alleen beroepsgronden waarover de rechtbank nog geen oordeel heeft gegeven en beroepsgronden waarop na de overwegingen in hoger beroep nog moet worden beslist.

Het beroep

5.        Betrokkenen hebben betoogd dat de minister zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat er geen bijkomende elementen van afhankelijkheid zijn tussen betrokkenen en hun ouders. Volgens betrokkenen heeft de minister niet onderkend dat er tussen betrokkenen en hun ouders financiële, emotionele en medische afhankelijkheid bestaat en dat betrokkenen geen banden meer hebben met Syrië.

5.1.        De minister heeft deugdelijk gemotiveerd dat er geen bijkomende elementen van afhankelijkheid zijn tussen betrokkenen en hun ouders. Daarbij heeft de minister er terecht op gewezen dat betrokkenen niet aannemelijk hebben gemaakt dat zij financieel afhankelijk zijn van hun ouders of andersom. Verder heeft de minister er terecht op gewezen dat betrokkenen niet hebben toegelicht of met stukken hebben onderbouwd dat zij en hun ouders afhankelijk zijn van elkaar voor zorg en ondersteuning in verband met hun medische problemen. Over de banden met Syrië heeft de minister erop mogen wijzen dat betrokkenen het grootste deel van hun leven, tot 2022, in dat land hebben gewoond, zij de taal spreken en dat zij de Syrische cultuur en gewoontes kennen. De minister is er daarom terecht van uitgegaan dat betrokkenen banden hebben met Syrië. Tot slot heeft de minister de situatie waarin betrokkenen en hun ouders zich bevinden, waarin zij gescheiden van elkaar zijn en elkaar missen, erkend. De minister heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat die omstandigheid onvoldoende is om bijkomende elementen van afhankelijkheid aan te nemen. Betrokkenen hebben niet aannemelijk gemaakt dat zij en hun ouders zich niet zonder elkaars fysieke aanwezigheid kunnen redden. Gelet op het voorgaande, heeft de minister deugdelijk gemotiveerd dat er geen bijkomende elementen van afhankelijkheid zijn tussen betrokkenen en hun ouders. De beroepsgrond slaagt niet.

6.        Betrokkenen hebben tot slot betoogd dat de minister zich ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat er tussen betrokkenen en hun broers en zussen, waaronder referent, geen familie- en gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM is, op grond van bijkomende elementen van afhankelijkheid of hechte persoonlijke banden. Ter toelichting wijzen betrokkenen op de lange samenwoning van het gezin, de leefomstandigheden van betrokkenen in Syrië en Libanon en de omstandigheid dat een van hun broers het syndroom van Down heeft.

6.1.        De minister heeft in het besluit deugdelijk gemotiveerd dat er geen familie- en gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM is tussen betrokkenen en hun broers en zussen. Daarbij heeft de minister ermee rekening gehouden dat betrokkenen en hun broers en zussen tot hun vertrek uit Syrië hebben samengewoond. De minister heeft er echter terecht op gewezen dat de samenwoning op zichzelf onvoldoende is om familie- en gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM aan te nemen. Ook heeft de minister in zijn beoordeling betrokken dat de onderlinge banden versterkt zijn, omdat betrokkenen en hun broers en zussen een oorlogssituatie hebben meegemaakt. De minister heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat betrokkenen niet aannemelijk hebben gemaakt dat zij en hun broers en zussen hierdoor afhankelijk zijn van elkaar. Tot slot heeft de minister ook in zijn beoordeling betrokken dat een van de broers van betrokkenen het syndroom van Down heeft, hij hulp nodig heeft en dat hij een sterke band heeft met betrokkene A. De minister heeft deugdelijk gemotiveerd dat betrokkenen niet aannemelijk hebben gemaakt dat dit leidt tot de vaststelling van familie- en gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM, omdat hun broer zich op dit moment zonder betrokkenen weet te redden, hij in Nederland specialistische zorg ontvangt en hij geholpen wordt door de in Nederland aanwezige gezinsleden. Gelet op het voorgaande, heeft de minister deugdelijk gemotiveerd dat er geen familie- en gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM is tussen betrokkenen en hun broers en zussen, waaronder referent. De beroepsgrond slaagt niet.

Conclusie beroep

7.        Het beroep is ongegrond. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        verklaart het hoger beroep gegrond;

II.        vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 4 september 2025 in zaak nr. NL24.12408;

III.        verklaart het beroep ongegrond.

Aldus vastgesteld door mr. J.H. van Breda, voorzitter, en mr. M. den Heyer en mr. M.C. Stoové, leden, in tegenwoordigheid van mr. E.E. Pronk, griffier.

w.g. Van Breda
voorzitter

w.g. Pronk
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 12 november 2026

1028