Uitspraak 202602707/1/A2 en 202602707/2/A2

202602707/1/A2 en 202602707/2/A2.
Datum uitspraak: 11 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak van de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op een verzoek om het treffen van een voorlopige voorziening (artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht; hierna: de Awb) en, met toepassing van artikel 8:86 van die wet, op het hoger beroep van:

[appellante], wonend in IJsselstein,
appellante,

tegen de uitspraak van de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden­-Nederland (de rechtbank) van 15 juli 2026 in zaak nr. 26/1868 in het geding tussen:

[appellante]

en

het college van burgemeester en wethouders van IJsselstein.

Procesverloop

Bij besluit van 4 september 2025 heeft het college een aanvraag van [appellante] om een urgentieverklaring afgewezen.

Bij besluit van 22 januari 2026 heeft het college het door [appellante] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 15 juli 2026 heeft de rechtbank het door [appellante] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft [appellante] hoger beroep ingesteld.

Tevens heeft [appellante] de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen.

De voorzieningenrechter heeft het verzoek ter zitting behandeld op 4 november 2026, waar [appellante], bijgestaan door mr. J.J. Neto, advocaat in Den Haag, en het college, vertegenwoordigd door mr. J.J. Vogel, zijn verschenen.

Overwegingen

1.       In dit geval kan nader onderzoek redelijkerwijs niet bijdragen aan de beoordeling van de zaak en bestaat ook overigens geen beletsel om met toepassing van artikel 8:86, eerste lid, van de Awb onmiddellijk uitspraak te doen in de hoofdzaak.

2.       [appellante] is een alleenstaande moeder van twee kinderen, geboren [geboortedatum] 2009 en [geboortedatum] 2015. Vanaf februari 2022 had zij een relatie met wie zij met de kinderen samenwoonde aan de [locatie] in IJsselstein. In mei 2025 eindigde de relatie en moest [appellante] met de kinderen de woning verlaten. Zij logeerde van mei tot juli 2025 bij haar zus. Daarna verbleef zij tijdelijk bij haar moeder. Ook verbleef zij tijdelijk zonder huurcontract bij een particulier als tussenoplossing. Van februari tot en met maart 2026 verbleef [appellante] tijdelijk bij haar ex-partner. Daarna woonde zij tijdelijk bij een onbekend persoon. Ook verbleef zij nog een nacht in een hotel. [appellante] stelt dat zij dus al geruime tijd feitelijk dakloos is en met haar kinderen steeds op andere plekken verblijft. Zij kan nergens langdurig verblijven. Daarom heeft zij een urgentieverklaring aangevraagd.

3.       Het college heeft de aanvraag afgewezen, omdat [appellante] niet voldoet aan de vereisten van artikel 28, eerste lid, aanhef en onder a en b, van de Huisvestingsverordening Regio Utrecht 2023, gemeente IJsselstein (de Huisvestingsverordening). Omdat zij alleen een briefadres in de gemeente IJsselstein heeft, is zij geen ingezetene als vereist onder a. Zij beschikt ook niet over zelfstandige woonruimte in de woningmarktregio als vereist onder b. Het college heeft ook geen aanleiding gezien om de hardheidsclausule van artikel 72 van de Huisvestingsverordening toe te passen.

Het college heeft de afwijzing in bezwaar gehandhaafd en aan de motivering dat geen aanleiding bestaat voor toepassing van de hardheidsclausule toegevoegd dat [appellante] de mogelijkheid heeft zich te wenden tot opvangvoorzieningen en wellicht via Lister kan onderzoeken of een eenmalige aanbieding mogelijk is. Ook in vergelijkbare gevallen wordt de hardheidsclausule niet toegepast, aldus het college in het besluit van 22 januari 2026.

4.       De rechtbank heeft overwogen dat, anders dan het college stelt, uit de letterlijke tekst van artikel 1 van de Huisvestingsverordening niet eenduidig volgt dat iemand ingezetene is wanneer die persoon zowel in de Basisregistratie Personen (BRP) staat ingeschreven als feitelijk op dat adres woont. Dat volgt volgens de rechtbank ook niet eenduidig uit de artikelsgewijze toelichting en evenmin uit de toelichting die het college op de zitting heeft gegeven. De rechtbank is het college wel gevolgd in zijn standpunt dat [appellante] niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij feitelijk ten minste één jaar haar hoofdverblijf heeft gehad op het adres van haar ex-partner, zoals vermeld in de definitie van ‘ingezetene’ in artikel 1.

De rechtbank heeft verder overwogen dat het college draagkrachtig heeft gemotiveerd dat [appellante] als woningzoekende niet beschikt over een zelfstandige woonruimte in de woningmarktregio als vereist in artikel 28, eerste lid, aanhef en onder b, van de Huisvestingsverordening, zodat [appellante] niet voldoet aan de algemene eisen voor een urgentieverklaring.

De rechtbank heeft ten slotte geoordeeld dat, hoewel de situatie voor [appellante] en haar kinderen heftig is, het college in dit geval redelijkerwijs heeft kunnen concluderen dat geen reden bestaat om toepassing te geven aan de hardheidsclausule. De rechtbank heeft daarbij in aanmerking genomen dat [appellante] niet aannemelijk heeft gemaakt dat de belangen van de kinderen maken dat van de algemene vereisten moet worden afgeweken en dat van gezondheidsklachten van de kinderen niet is gebleken of dat die onvoldoende zijn onderbouwd. Ook heeft het college volgens de rechtbank toegelicht dat de medische klachten van [appellante] niet voldoende zijn om de hardheidsclausule toe te passen. Verder heeft de rechtbank in aanmerking genomen dat, hoewel Lister geen opvang kan bieden, niettemin wordt gekeken naar een tussenvoorziening. Ten slotte heeft de rechtbank in aanmerking genomen dat [appellante] niet daadwerkelijk dakloos is, omdat zij op het adres waar zij op dat moment verblijft nog mag blijven en niet is gesteld dat zij op korte termijn van dat adres moet vertrekken.

5.       [appellante] voert in hoger beroep onder overlegging van 9 producties aan dat de rechtbank ten onrechte heeft overwogen dat niet is gebleken dat zij gedurende ten minste één jaar feitelijk haar hoofdverblijf heeft gehad op het adres van haar ex-partner. Zij heeft diverse bewijsstukken overgelegd om dat te onderbouwen en meer kan zij niet doen. Zij is dus wel ingezetene als bedoeld in artikel 28, eerste lid, aanhef en onder a. van de Huisvestingsverordening.

Ook heeft de rechtbank volgens haar ten onrechte overwogen dat zij niet voldoet aan het de vereiste van artikel 28, eerste lid, aanhef en onder b, van de Huisvestingsverordening. Zij beschikt wel degelijk over een zelfstandige woonruimte, omdat zij met haar ex-partner een huishouden vormde in de woningmarktregio. Dat zij niet in de huurovereenkomst staat vermeld doet daar volgens haar niet aan af. Verder heeft de rechtbank niet onderkend dat het college de hardheidsclausule had moeten toepassen, omdat zij met haar minderjarige kinderen feitelijk dakloos is.

6.       De gronden die [appellante] in hoger beroep heeft aangevoerd zijn zo goed als een herhaling van wat zij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank is gemotiveerd op die gronden ingegaan. De Afdeling kan zich vinden in het oordeel van de rechtbank en in de onder 12.2 tot en met 12.4 en 13 tot en met 14.2 opgenomen overwegingen, waarop dat oordeel is gebaseerd.

De Afdeling voegt hieraan toe dat, zoals het college op de zitting heeft opgemerkt, iemand zich alleen in de BRP kan laten inschrijven op een briefadres als die persoon geen woonadres heeft. Omdat [appellante] een briefadres heeft, is het aan haar om aan te tonen dat zij toch tenminste één jaar feitelijk op het adres van haar ex-partner heeft gewoond. Zij is daarin niet geslaagd. Dat zij, zoals zij op de zitting heeft toegelicht, in die periode huur heeft overgemaakt op de rekening van de kinderen van haar ex-partner, heeft zij niet met stukken onderbouwd. De 9 overgelegde producties, die zij ook in beroep heeft overgelegd, gaan over de periode na het verblijf bij haar ex-partner. Dat haar ex-partner niet wilde dat zij zich op zijn adres als woonadres liet inschrijven in de BRP, komt voor haar eigen risico. Hoewel [appellante] in een bijzonder moeilijke situatie verkeert, omdat zij met haar minderjarige kinderen van ene adres naar het andere gaat, verschilt zij daarin niet van andere personen in de regio die geen vaste woon- of verblijfplaats hebben. Het enkele feit dat zij twee kinderen in de puberleeftijd heeft, maakt niet dat sprake is van een bijzondere hardheid.

7.       Het hoger beroep is ongegrond. De voorzieningenrechter bevestigt de uitspraak van de rechtbank en wijst het verzoek om een voorlopige voorziening te treffen af.

8.       Het college hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        bevestigt de aangevallen uitspraak;

II.       wijst het verzoek af;

Aldus vastgesteld door mr. E.J. Daalder, voorzieningenrechter, in tegenwoordigheid van mr. T. van Goeverden-Clarenbeek, griffier.

w.g. Daalder
voorzieningenrechter

w.g. Van Goeverden-Clarenbeek
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026

488