Uitspraak BRS.26.002611

BRS.26.002611
ECLI:NL:RVS:2026:6542

Datum uitspraak: 10 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:

[appellant],
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats

's-Hertogenbosch, van 20 mei 2026 in zaak nr. NL25.57230 in het geding tussen:

[appellant],

en

de minister van Asiel en Migratie.

Procesverloop

Bij besluit van 14 juni 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag om appellant een machtiging tot voorlopig verblijf te verlenen, afgewezen.

Appellant heeft hiertegen bezwaar gemaakt. Op 20 november 2025 heeft appellant beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit op dit bezwaar.

Bij besluit van 27 november 2025 heeft de minister het door appellant gemaakte bezwaar niet-ontvankelijk verklaard.

Bij uitspraak van 20 mei 2026 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. A.A.W.A. Vissers, advocaat in ‘s-Hertogenbosch, hoger beroep ingesteld.

Overwegingen

Hoger beroep

1.        In zijn grief klaagt appellant dat de rechtbank ten onrechte niet op zijn beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op bezwaar heeft beslist en daardoor de minister ten onrechte niet heeft veroordeeld in de proceskosten.

1.1.        De rechtbank heeft geen uitspraak gedaan op het beroep, gericht tegen het niet tijdig nemen van een besluit op bezwaar. Dat had zij wel moeten doen, omdat appellant dat beroep niet ondubbelzinnig heeft ingetrokken. De rechtbank heeft appellant namelijk op 28 november 2025 gewezen op het alsnog genomen besluit van de minister van 27 november 2025 en gevraagd of appellant het eens is met dat besluit en zo ja, of hij dan zijn beroep wil intrekken. Appellant heeft bij brief van 5 december 2025 kenbaar gemaakt dat hij het niet eens is met dat besluit en heeft daarin gronden aangevoerd tegen dat besluit. Daardoor is van rechtswege het beroep tegen het besluit van 27 november 2025 ontstaan. Hieruit volgt dat het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit niet is ingetrokken. De rechtbank had dit beroep dan ook niet-ontvankelijk moeten verklaren wegens gebrek aan belang bij een beoordeling van dat beroep.

1.2.        Nu niet in geschil is dat de minister niet tijdig op het bezwaar van appellant heeft beslist, appellant vervolgens op 5 november 2025 een geldige ingebrekestelling heeft verstuurd en de minister pas na het instellen van beroep niet tijdig een besluit op bezwaar heeft genomen, had de rechtbank de minister vervolgens ook moeten veroordelen tot vergoeding van de bij appellant in verband met de behandeling van het beroep niet tijdig opgekomen proceskosten. Vergelijk de uitspraken van de Afdeling van 28 februari 2019, ECLI:NL:RVS:2019:665, onder 1.2, en van 24 oktober 2024, ECLI:NL:RVS:2024:4296, onder 5.

1.3.        De grief slaagt.

1.4.        Het hogerberoepschrift roept geen vragen op over de uitleg of de geldigheid van een bepaling van Unierecht (arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 24).

Conclusie en hoogte proceskosten

2.        Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank, voor zover zij heeft nagelaten het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op bezwaar niet-ontvankelijk te verklaren en de minister te veroordelen tot vergoeding van bij appellant in verband met de behandeling van het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op bezwaar opgekomen proceskosten. De Afdeling zal, doende hetgeen de rechtbank zou behoren te doen, het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op bezwaar alsnog niet-ontvankelijk verklaren.

3.        De minister moet de proceskosten vergoeden. Dat zijn de in verband met het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op bezwaar (een punt voor het beroepschrift) en de in verband met het hoger beroep (een punt voor het hogerberoepschrift) gemaakte proceskosten. De Afdeling merkt deze zaak overeenkomstig vaste rechtspraak aan als ‘licht’. Daarom past zij wegingsfactor 0,5 toe.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        verklaart het hoger beroep gegrond;

II.        vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, van 20 mei 2026 in zaak nr. NL25.57230, voor zover zij daarbij heeft nagelaten het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit niet-ontvankelijk te verklaren en de minister tot vergoeding van de bij appellant in verband met de behandeling van het beroep opgekomen proceskosten te veroordelen;

III.        verklaart het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit niet-ontvankelijk;

IV.        veroordeelt de minister van Asiel en Migratie tot vergoeding van bij appellant in verband met de behandeling van het beroep en het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 934,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand;

V.        gelast dat de minister van Asiel en Migratie aan appellant het door hem voor de behandeling van het hoger beroep betaalde griffierecht ten bedrage van € 297,00 vergoedt.

Aldus vastgesteld door mr. V.V. Essenburg, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. P.A.M.J. Graat, griffier.

w.g. Essenburg
lid van de enkelvoudige kamer

w.g. Graat
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 10 november 2026

307-1225