Uitspraak BRS.25.002164

BRS.25.002164
ECLI:NL:RVS:2026:6553

Datum uitspraak: 10 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:

[appellant],
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Arnhem, van 20 november 2025 in zaak nr. NL25.43768 in het geding tussen:

[appellant]

en

de minister van Asiel en Migratie.

Procesverloop

Bij besluit van 3 september 2025 heeft de minister een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.

Bij uitspraak van 20 november 2025 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. E.J.P. Cats, advocaat in Emmen, hoger beroep ingesteld.

Overwegingen

1.        In zijn enige grief klaagt appellant over het oordeel van de rechtbank dat de minister zich deugdelijk gemotiveerd op het standpunt heeft gesteld dat appellant niet op samenhangende en aannemelijke wijze heeft verklaard over zijn gestelde homoseksualiteit en de problemen die hij daardoor heeft ondervonden. De rechtbank heeft daarover onder andere overwogen dat de minister terecht heeft tegengeworpen dat appellant tegenstrijdig heeft verklaard over de vrijlating na zijn gestelde ontvoering, omdat hij tijdens het nader gehoor eerst verklaarde dat hij is vrijgelaten door zijn ontvoerders, terwijl hij daarna verklaarde dat zijn ontvoerders eerder waren vertrokken dan hijzelf. Appellant betoogt dat hij niet tegenstrijdig over zijn vrijlating heeft verklaard en dat hij juist duidelijk heeft verklaard over de ontvoering en zijn marteling.

1.1.        Appellant betoogt dat hij bij zijn toelichting tijdens het nader gehoor heeft verklaard dat hij is aangevallen, buiten bewustzijn is geraakt en dat de ontvoerders hem vervolgens gewond hebben achtergelaten. Hoewel appellant heeft verklaard dat zijn ontvoerders hem hebben vrijgelaten, blijkt uit zijn toelichting tijdens het nader gehoor hoe dit is gegaan. De Afdeling acht vrijlaten en achterlaten niet noodzakelijkerwijze met elkaar strijdig. De rechtbank heeft daarom ten onrechte overwogen dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat appellant tegenstrijdig heeft verklaard over de vrijlating na de door hem gestelde ontvoering.

1.2.        Daarnaast wijst appellant erop dat hij tijdens het nader gehoor heeft verklaard dat hij door de mishandeling blijvend verminkt is geraakt. Hij heeft foto’s overgelegd van de door hem gestelde verwondingen: brandwonden op zijn schouder als gevolg van gesmolten druppels rubber, een snijwond in zijn buik van een machete en een snijwond aan de hand die heeft geleid tot het verlies van vingers. De rechtbank heeft niet onderkend dat de minister hier in zijn besluitvorming in het geheel niet op is ingegaan. Het besluit bevat in zoverre een zorgvuldigheidsgebrek.

1.3.        Gelet op het voorgaande, heeft de rechtbank niet onderkend dat de minister het besluit onzorgvuldig heeft voorbereid en zijn standpunt over de geloofwaardigheid van de ontvoering ondeugdelijk heeft gemotiveerd. De grief slaagt.

2.        Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen, moet de minister bij de beoordeling van de geloofwaardigheid van een seksuele geaardheid een geloofwaardigheidsbeoordeling verrichten waarbij hij alle verklaringen van de vreemdeling in onderlinge samenhang moet bezien (zie de uitspraak van 4 augustus 2021, ECLI:NL:RVS:2021:1754, onder 3.2). Het is aan de minister om met inachtneming van deze uitspraak in een nieuw besluit inzichtelijk te maken hoe hij de afgelegde verklaringen en overgelegde foto’s in het kader van de verschillende thema’s waardeert en onderling weegt. Het is daarom niet nodig om te bespreken wat appellant in hoger beroep verder aanvoert.

3.        Het hogerberoepschrift roept geen vragen op over de uitleg of de geldigheid van een bepaling van Unierecht (arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 24).

4.        Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank. Het beroep is gegrond en de Afdeling vernietigt het besluit van 3 september 2025. De minister moet de proceskosten vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        verklaart het hoger beroep gegrond;

II.        vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Arnhem, van 20 november 2025 in zaak nr. NL25.43768;

III.        verklaart het beroep gegrond;

IV.        vernietigt het besluit van 3 september 2025, V-294.936.5105;

V.        veroordeelt de minister van Asiel en Migratie tot vergoeding van bij appellant in verband met de behandeling van het beroep en het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 2.802,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.

Aldus vastgesteld door mr. M.J.M. Ristra-Peeters, voorzitter, en mr. M. den Heyer en mr. V.V. Essenburg, leden, in tegenwoordigheid van mr. P.A.M.J. Graat, griffier.

w.g. Ristra-Peeters
voorzitter

w.g. Graat
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 10 november 2026

307-1169