Uitspraak 202406106/1/A3

202406106/1/A3.
Datum uitspraak: 11 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op het hoger beroep van:

[appellant], wonend in [woonplaats],
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Holland van 23 augustus 2024 in zaak nr. 24/820 in het geding tussen:

[appellant]

en

de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid.

Procesverloop

Bij besluit van 12 september 2023 heeft de minister voor Rechtsbescherming een verzoek van [appellant] om afgifte van een Verklaring Omtrent het Gedrag (VOG) afgewezen.

Bij besluit van 11 januari 2024 heeft de minister het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 23 augustus 2024 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.

De staatssecretaris heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

De Afdeling heeft de zaak op een zitting van 31 juli 2026 behandeld, waar [appellant], bijgestaan door mr. F.R. Menso, advocaat in Alkmaar, en de staatssecretaris, vertegenwoordigd door mr. S. van Wielink, zijn verschenen.

Overwegingen

Inleiding

1. [appellant] heeft de staatssecretaris verzocht een VOG af te geven voor een functie als begeleider zomerkampen bij Club Adventure B.V. Hij wil daar graag werken, omdat in zijn jeugd de zomerkampen hem door een moeilijke periode hebben geholpen. Dat wil hij meegeven aan andere kinderen. De werkgever heeft bij de aanvraag aangegeven dat het specifieke screeningsprofiel ‘personen’ is. De staatssecretaris heeft geen VOG verleend, omdat [appellant] is veroordeeld voor een zedendelict. De rechtbank heeft dit besluit rechtmatig geacht.

Hoger beroep

2. [appellant] betoogt dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de staatssecretaris hem geen VOG hoefde te verlenen. Hij is weliswaar veroordeeld voor een zedendelict, maar de kans op recidive is volgens hem nihil. Daarbij is niet gebleken van een pedofiele stoornis. Dat de kans op recidive laag is, blijkt volgens [appellant] ook uit een rapportage van 5 februari 2018. Verder blijkt dit ook uit gesprekken die zijn opgenomen in een brief van 19 januari 2024 van de Ombudsvrouw van de Stichting Ontmoeting. Het tijdsverloop sinds het plegen van het delict is al bijna tien jaar en in de tussentijd is het reclasseringstoezicht goed afgesloten. Nadien heeft hij zich in positieve zin ontwikkeld. Zo heeft hij vaker opgepast op minderjarigen en dat heeft hij aan de reclassering gezegd. Ook heeft hij een EHBO-cursus voor volwassenen en minderjarigen gevolgd en is hij naar het buitenland gereisd om als au-pair te werken. Hij woont niet langer in een beschermde woonvorm en ontvangt geen begeleiding meer. Er hebben zich na zijn veroordeling geen nieuwe incidenten voorgedaan. Ook de organisatie waarvoor de VOG is aangevraagd, hanteert een vier-ogenbeleid. Daardoor zullen situaties waarin de begeleider alleen is met een minderjarige zoveel mogelijk worden voorkomen. De weigering een VOG af te geven is dan ook evident disproportioneel. Bij de besluitvorming had volgens hem rekening gehouden moeten worden met zijn persoonlijke belangen, aldus [appellant].

Beoordeling

3. Uit artikel 35 van de Wet justitiële en strafvorderlijke gegevens (Wjsg) volgt dat de staatssecretaris de VOG niet verleent als in de justitiële documentatie een strafbaar feit is vermeld dat, indien herhaald, gelet op het risico voor de samenleving en de overige omstandigheden van het geval, aan het doel waarvoor de verklaring omtrent het gedrag wordt gevraagd, in de weg zal staan.

3.1. Bij de totstandkoming van zijn besluit heeft de minister het screeningsprofiel ‘personen’ toegepast. In dat screeningsprofiel staat het volgende: "Het risicogebied personen heeft tot doel om de kwetsbaren in de samenleving te beschermen. Kwetsbare personen zijn minderjarigen en hulpbehoevenden, zoals ouderen en gehandicapten. Personen die werkzaam zijn met minderjarigen zijn belast met de zorg en het welzijn van deze minderjarigen. Zij kunnen in een één-op-één relatie komen te verkeren met minderjarigen die aan hun zorg zijn toevertrouwd. In deze relatie kan sprake zijn van een (tijdelijke) afhankelijkheid."

3.2. Met het oog op de toepassing van de bevoegdheid om al dan niet een VOG te verlenen zijn de Beleidsregels VOG-NP-RP-2023 vastgesteld. Bij een beoordeling maakt de staatssecretaris gebruik van het objectieve criterium, zoals dat in paragraaf 3.1.3 van de Beleidsregels is opgenomen. Daarnaast toetst de staatssecretaris aan het subjectieve criterium, zoals dat is opgenomen in paragraaf 3.1.4 van de Beleidsregels. Op grond van het subjectieve criterium kan worden geoordeeld dat het belang dat een aanvrager heeft bij het verstrekken van de VOG zwaarder weegt dan het belang van de samenleving bij bescherming tegen het door middel van het objectieve criterium vastgestelde risico voor de samenleving. In dat geval wordt de VOG afgegeven ondanks dat wordt voldaan aan het objectieve criterium. In geval van een veroordeling voor een zedendelicten in de twintig jaar voorafgaand aan het moment van de beoordeling van de aanvraag voor een VOG, zoals in dit geval aan de orde, is een verscherpt toetsingskader van toepassing. Dat houdt in, dat slechts zeer beperkte ruimte bestaat om op basis van het subjectieve criterium alsnog over te gaan tot de afgifte van een VOG als sprake is van een functie met een gezags- of afhankelijkheidsrelatie en een belemmering wordt aangenomen voor een behoorlijke uitoefening van de functie, taak of bezigheid. Op grond van het verscherpte toetsingskader kan de VOG alleen worden afgegeven als weigering daarvan evident disproportioneel is. Of dat het geval is, is de vraag die de Afdeling in deze zaak moet beantwoorden.

3.3. Uit het dossier blijkt dat de rechtbank Noord-Holland [appellant] op 15 mei 2018 heeft veroordeeld voor het bezit en/of de verspreiding van kinderpornografie. Daarvoor heeft hij een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden opgelegd gekregen met een proeftijd van twee jaar. Ook heeft hij 240 uur werkstraf opgelegd gekregen. Als hij die werkstraf niet naar behoren zou hebben verricht, zou hij alsnog 120 dagen de gevangenis in moeten. Het Gerechtshof Amsterdam heeft bij arrest van 27 februari 2019 het vonnis van de rechtbank bevestigd.

3.4. De Afdeling is van oordeel dat de rechtbank op juiste gronden heeft geoordeeld dat de weigering van de staatssecretaris om een VOG aan [appellant] te verlenen niet evident disproportioneel is. De hogerberoepsgronden van [appellant] zijn grotendeels een herhaling van wat hij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank is daar in de uitspraak van 23 augustus 2024 al op ingegaan. In de hogerberoepsgronden ziet de Afdeling geen aanleiding om de uitspraak van de rechtbank te vernietigen. Uit het reclasseringsadvies dat tot stand is gekomen naar aanleiding van een gesprek met [appellant] op 5 februari 2018 blijkt dat het recidiverisico wordt ingeschat als laag / gemiddeld op de korte en middellange termijn. Dat risico is dus, anders dan [appellant] betoogt, niet nihil. Het risico bestaat dat [appellant] in de functie één-op-één contact kan hebben met minderjarigen. Dat het recidiverisico in een eindgesprek in maart 2023 op nihil zou zijn gesteld, waarvan overigens geen schriftelijk verslag in procedure is gebracht bij de Afdeling, maakt dit risico niet minder aanwezig of relevant. Ook het gegeven dat zijn werkgever een vier-ogenbeleid heeft opgesteld, sluit dit risico niet uit. Daarom bestaat nog steeds het risico dat [appellant] opnieuw een zedendelict zal plegen. De vermelding in het screeningsprofiel ‘personen’ dat in een één-op-één relatie met een minderjarige tijdelijke afhankelijkheid kan bestaan, legt een zwaar gewicht in de schaal. Gelet daarop is het belang bij bescherming van kwetsbare minderjarigen groter dan het belang van [appellant] om als begeleider zomerkampen te werken. De staatssecretaris heeft dan ook op juiste gronden geen VOG aan [appellant] verleend.

3.5. Het betoog slaagt niet.

3.6. Het verzoek van [appellant] om op grond van artikel 8:47 van de Algemene wet bestuursrecht een deskundige aan te wijzen en nader onderzoek te verrichten naar de recidivekansen, wijst de Afdeling af. De Afdeling heeft namelijk geen redenen om te twijfelen aan de conclusies uit het dossier en de besluitvorming van de staatssecretaris.

Conclusie

4. Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank.

5. De staatssecretaris hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus vastgesteld door mr. C.J. Borman, voorzitter, en mr. B.P. Vermeulen en mr. M.C. Stoové, leden, in tegenwoordigheid van mr. S.R. Renkema, griffier.

w.g. Borman
voorzitter

w.g. Renkema
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026

1071