Uitspraak 202505426/1/A2

202505426/1/A2.
Datum uitspraak: 11 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op het hoger beroep van:

[appellante], wonend in [woonplaats],
appellante,

tegen de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 29 augustus 2025 in zaak nr. 25/2117 in het geding tussen:

[appellante]

en

de minister van Financiën.

Procesverloop

Bij besluit van 22 juli 2024 heeft de Belastingdienst/Toeslagen geweigerd om een geldschuld van [appellante] over te nemen.

Bij besluit van 18 februari 2025 heeft de minister het door [appellante] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 29 augustus 2025 heeft de rechtbank het door [appellante] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft [appellante] hoger beroep ingesteld.

De minister heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 20 oktober 2026, waar [appellante] en de minister, vertegenwoordigd door mr. J. Rhebergen en mr. S. Akkas, zijn verschenen.

Overwegingen

1. [appellante] is een gedupeerde van de toeslagenaffaire. Zij heeft, voor zover hier van belang, verzocht om overname van een schuld van € 41.684,00 aan haar ouders. De minister heeft de schuld niet overgenomen. De schuld is volgens de minister een informele schuld die niet in een notariële akte is vastgelegd en waarvan niet is gebleken dat die opeisbaar is geworden vóór 1 juni 2021. Daarom is niet voldaan aan de voorwaarden voor het overnemen van een schuld, opgenomen in artikel 4.1, tweede lid, aanhef en onder b, en derde lid, aanhef en onder b, van de Wet hersteloperatie toeslagen (de Wht).

2. De rechtbank heeft geoordeeld dat de minister de schuld terecht niet heeft overgenomen. De rechtbank heeft daaraan, samengevat weergegeven, het volgende ten grondslag gelegd. De schuld is niet vastgelegd in een notariële akte. Ook als het vereiste van de notariële akte niet zou worden tegengeworpen aan [appellante], kan dat niet tot de conclusie leiden dat de schuld moet worden overgenomen, omdat niet is voldaan aan het vereiste van opeisbaarheid. In de overeenkomst van de onderhandse lening is bepaald dat de schuld uiterlijk op 1 december 2037 moet zijn afgelost. Omdat geen aflossingstermijnen zijn bepaald en de termijn voor aflossing nog loopt, is geen sprake van achterstallige betalingen of opeisbare termijnbedragen. Ook is niet gebleken dat [appellante] voor 1 juni 2021 een betalingsachterstand had bij de overeengekomen aflossing van de rente. De rechtbank heeft verder geoordeeld dat het beroep van [appellante] op het gelijkheidsbeginsel niet slaagt. Het doel van de regeling voor het overnemen van geldschulden is niet om gedupeerden volledig te vrijwaren van betalingsverplichtingen. De regeling is specifiek bedoeld om te voorkomen dat gedupeerden te maken krijgen met incassomaatregelen, waardoor zij in een nieuwe start worden bemoeilijkt. De wetgever vindt het onderscheid tussen ouders die op 1 juni 2021 wel betalingsachterstanden hadden en ouders die op die datum geen betalingsachterstanden hadden, daarom gerechtvaardigd. De rechtbank heeft overwogen dat te volgen.

3. De gronden die [appellante] in hoger beroep aanvoert zijn zo goed als een herhaling van wat zij in beroep heeft aangevoerd. De rechtbank is gemotiveerd op die gronden ingegaan. [appellante] heeft geen redenen aangevoerd waarom de gemotiveerde beoordeling van die gronden in de aangevallen uitspraak onjuist of onvolledig zou zijn. De Afdeling kan zich vinden in het oordeel van de rechtbank zoals hiervoor onder 2 weergegeven. De Afdeling voegt daar nog aan toe dat [appellante] haar standpunt dat sprake is van een opeisbare schuld ook in hoger beroep niet met (nadere) stukken heeft onderbouwd. De enkele stelling dat haar vader mondeling tot sommatie is overgegaan, is daarvoor onvoldoende. Verder komt niet de door [appellante] gewenste betekenis toe aan de uitspraak van de rechtbank Amsterdam van 5 februari 2024, ECLI:NL:RBAMS:2024:494, waar zij, op de zitting van de Afdeling, naar heeft verwezen ter onderbouwing van haar betoog dat het vereiste van een notariële akte in haar geval buiten toepassing moet blijven. De Afdeling wijst erop dat, anders dan de rechtbank in die uitspraak heeft overwogen, de wetgever dat vereiste bewust in de wet heeft opgenomen (vergelijk onder meer de uitspraak van 15 mei 2024, ECLI:NL:RVS:2024:2040, onder 22). Indien dat vereiste niet aan [appellante] wordt tegengeworpen, zou dat in dit geval overigens niet tot de conclusie kunnen leiden dat de schuld moet worden overgenomen, omdat ook niet is voldaan aan het vereiste van opeisbaarheid.

4. Het betoog slaagt niet.

5. Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank.

6. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus vastgesteld door mr. H. Benek, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. P.A. de Vink, griffier.

w.g. Benek
lid van de enkelvoudige kamer

w.g. De Vink
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026

154-1081