Uitspraak 202505125/1/V6

202505125/1/V6.
Datum uitspraak: 11 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op de hoger beroepen van:

1. de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid,
2. [bedrijf], gevestigd in [plaats],
appellanten,

tegen de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 6 augustus 2025 in zaak nr. 24/6325 in het geding tussen:

[bedrijf]

en

de minister.

Procesverloop

Bij besluit van 18 augustus 2023 heeft de minister aan [bedrijf] een bestuurlijke boete van € 24.000,00 opgelegd wegens vier overtredingen van artikel 2, eerste lid, van de Wet arbeid vreemdelingen (Wav).

Bij besluit van 17 mei 2024 heeft de minister het door [bedrijf] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 6 augustus 2025 heeft de rechtbank het door [bedrijf] daartegen ingestelde beroep gegrond verklaard, het besluit van 17 mei 2024 vernietigd, het besluit van 18 augustus 2023 herroepen en bepaald dat deze uitspraak in de plaats komt van het vernietigde besluit.

Tegen deze uitspraak heeft de minister hoger beroep ingesteld. [bedrijf] heeft incidenteel hoger beroep ingesteld.

[bedrijf] heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven en de minister heeft een zienswijze naar voren gebracht.

De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 1 juli 2026, waar de minister, vertegenwoordigd door mr. N.M. Popa-de Boer en mr. L.G. Rissema-van Haren, en [bedrijf] , vertegenwoordigd door [gemachtigde], bijgestaan door mr. M.A. Collet, advocaat in Achtmaal, zijn verschenen.

Overwegingen

Inleiding

1. [bedrijf] is een restaurant waar onder meer vier uit China afkomstige koks werkzaam waren. Tijdens een controle op 22 februari 2022 hebben arbeidsinspecteurs van de Nederlandse Arbeidsinspectie onderzoek gedaan naar de gecombineerde vergunningen voor verblijf en arbeid (gvva) als ‘specialiteitenkok Chinese keuken’ die voor deze koks zijn afgegeven. De minister heeft vervolgens een bestuurlijke boete aan [bedrijf] opgelegd voor overtredingen van artikel 2, eerste lid, van de Wav, omdat de feitelijke werkzaamheden van de vier koks gedeeltelijk niet vallen onder de voor hen verleende gvva’s. De koks zouden namelijk ook schoonmaakwerkzaamheden in het restaurant hebben verricht. Zij worden hierna aangeduid zoals in het besluit van 17 mei 2024 en de uitspraak van de rechtbank: V1 ([persoon A]), V2 ([persoon B]), V3 ([persoon C]) en V4 ([persoon D]). In bezwaar is de minister bij zijn standpunt over de overtredingen en de op grond daarvan opgelegde boete gebleven.

Uitspraak van de rechtbank

2. De rechtbank heeft overwogen dat zij niet twijfelt aan de verklaringen van de koks over hun schoonmaakwerkzaamheden bij [bedrijf] . Uit die verklaringen blijkt dat de koks gedurende een periode in 2021 op vrijdagen een uur in het restaurant schoonmaakwerkzaamheden hebben verricht. Deze verklaringen zijn naar het oordeel van de rechtbank niet tegenstrijdig. De koks zijn inmiddels vertrokken en het is onbekend waar zij verblijven. Om deze redenen heeft de rechtbank het verzoek van [bedrijf] om de koks wegens gestelde tegenstrijdigheden in hun verklaringen als getuigen te horen, afgewezen. Voor V3 is niet komen vast te staan dat hij voornamelijk afwaswerkzaamheden heeft verricht. Het boeterapport Wav van 21 februari 2023 (het boeterapport) kan naar het oordeel van de rechtbank daarom niet aan de vaststelling van de overtreding voor V3 ten grondslag worden gelegd. De minister heeft de boete voor V3 daarom ten onrechte opgelegd.

2.1. Daarnaast heeft de rechtbank geoordeeld dat de minister bij de toepassing van de Beleidsregel boeteoplegging Wav 2020 (de Beleidsregel) ten onrechte voor de vastgestelde overtredingen is uitgegaan van grove schuld. [bedrijf] kan volgens haar geen zwaarder verwijt gemaakt worden dan normale verwijtbaarheid. De boete zou daarom voor de overtredingen voor V1, V2 en V4 € 12.000,- moeten bedragen (drie maal € 8.000,00, verminderd met 50 procent). Maar ook dat bedrag is naar het oordeel van de rechtbank onevenredig. De rechtbank heeft in haar oordeel hierover betrokken dat de koks feitelijk fulltime als ‘specialiteitenkok Chinese keuken’ werkten, [bedrijf] ervoor zorgdroeg dat zij over gvva’s beschikten voor die werkzaamheden en zich daarmee heeft ingespannen om de Wav na te leven. Daarnaast is de omvang van de schoonmaakwerkzaamheden ten opzichte van de totale werkzaamheden van de drie koks gering. Tot slot zijn de schoonmaakwerkzaamheden verricht tijdens de coronapandemie en is dit de eerste overtreding van [bedrijf]. Arbeidsverdringing is niet aan de orde, omdat uit het dossier niet is gebleken dat de bedoelde schoonmaakwerkzaamheden eerder zijn verricht door een betaalde schoonmaakkracht. De rechtbank heeft daarom geoordeeld dat de minister in dit geval had moeten afzien van het opleggen van een boete.

2.2. De minister heeft tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld. [bedrijf] heeft tegen de uitspraak incidenteel hoger beroep ingesteld. De Afdeling ziet aanleiding het incidenteel hoger beroep als eerste te behandelen, nu dat de voorbereiding van de besluitvorming betreft.

Incidenteel hoger beroep [bedrijf]

3. [bedrijf] betoogt dat in het onderzoek naar de werkzaamheden van de koks veel is misgegaan. Zo zijn de verklaringen van de getuigen het enige bewijs voor de vastgestelde overtredingen en zijn deze verklaringen onvoldoende betrouwbaar als bewijsmiddel. Ze zijn bovendien op onderdelen tegenstrijdig en onvolledig. De verklaringen mogen daarom slechts beperkt meewegen. Om deze reden had de rechtbank de koks als getuigen moeten horen. Doordat de rechtbank dat niet heeft gedaan, heeft zij niet onderkend dat [bedrijf] in een positie verkeert waarin er geen mogelijkheden meer zijn om het ongelijk van de minister aan te tonen. Verder wijst [bedrijf] erop dat er in China veel verschillende talen worden gesproken en dat het daarbij relevant is waar iemand is opgegroeid in China en wat zijn of haar opleidingsniveau is. De minister heeft daarmee tijdens de verhoren onvoldoende rekening gehouden, wat heeft geleid tot vertaalproblemen en procedurele gebreken. Er valt ook niet na te gaan of de tolken beëdigd zijn en de juiste kwalificaties hebben. Verder heeft de minister volgens [bedrijf] onvoldoende wederhoor toegepast op basis van de verschillende verklaringen van de getuigen. De uitspraak van de rechtbank moet om deze redenen worden vernietigd of de gronden waarop deze rust, moeten worden verbeterd.

3.1. De minister mag in beginsel uitgaan van de juistheid van een op ambtseed opgemaakt boeterapport (vergelijk de door de rechtbank aangehaalde uitspraak van de Afdeling van 13 april 2016, ECLI:NL:RVS:2016:996, onder 4.3). Anders dan [bedrijf] betoogt, ziet de Afdeling in de verschillende verklaringen geen tegenstrijdigheden over de schoonmaakwerkzaamheden van V1, V2 en V4. Ook ziet de Afdeling geen aanleiding voor de conclusie dat door toedoen van de door [bedrijf] gestelde tolkproblemen, de verklaringen onjuist of onzorgvuldig tot stand zijn gekomen en de besluitvorming daardoor onzorgvuldig is.

3.2. In de eerste plaats is daarvoor relevant dat de minister de verklaring van [persoon E] - een werknemer die teppanyaki bereidt voor [bedrijf] - in bezwaar alsnog buiten beschouwing heeft gelaten voor zover zij belastend heeft verklaard voor [bedrijf] (pagina 4 van het besluit van 17 mei 2024). Dat [gemachtigde] - bestuurder en enig aandeelhouder van [bedrijf] - de tolk niet goed zou hebben verstaan, vindt geen steun in het verslag van het verhoor van 13 oktober 2022. Daaruit blijkt namelijk dat hij de tolk goed kon verstaan en begrijpen. Tijdens dat verhoor heeft de minister twee tolken in het Mandarijn ingeschakeld, van wie de referentienummers in het verslag staan. Beide tolken staan als beëdigd tolk geregistreerd. Dit is na te gaan via openbare bronnen. In het boeterapport staat ook dat er op 22 februari 2022 drie tolken aanwezig waren die, waar dat nodig was, alles een-op-een hebben vertaald naar het Mandarijn. Daarbij is relevant dat uit een op 26 oktober 2022 op ambtsbelofte opgemaakt rapport van horen (bijlage 19 bij het boeterapport) blijkt dat alle vragen en de daarop gegeven antwoorden tijdens de controle op 22 februari 2022 aan [gemachtigde] zijn voorgelezen en vervolgens naar het Mandarijn zijn vertaald door een tolk. Uit de vragenlijst van 22 februari 2022 blijkt niet dat [gemachtigde] problemen had om de vragen te begrijpen en aan de hand daarvan te antwoorden. De minister heeft [gemachtigde] met zijn belastende verklaringen in de vragenlijst van 22 februari 2022 tijdens het latere verhoor van 13 oktober 2022 geconfronteerd. Dat er geen wederhoor heeft plaatsgevonden, volgt de Afdeling daarom niet. [gemachtigde] heeft bovendien onvoldoende opheldering gegeven over de tegenstrijdige verklaringen. Zo heeft hij op 13 oktober 2022 verklaard dat hij ‘is vergeten’ waarom hij eerder heeft verklaard dat V3 als afwasser werkt, maar dat dit onjuist is. Ook heeft hij verklaard dat hij niet precies weet of V3 een klusjesman in het restaurant is.

3.3. De minister is in het besluit van 17 mei 2024, vanaf pagina 5, gemotiveerd ingegaan op de verklaringen over de werkzaamheden van V1, V2, V3 en V4. Uit de verklaringen van V1, V2 en V4 blijkt dat zij als kok hebben gewerkt en ook dat zij op vrijdagen eerder begonnen om schoonmaakwerkzaamheden in het restaurant te verrichten. De rechtbank heeft terecht geen tegenstrijdigheden in deze verklaringen over hun schoonmaakwerkzaamheden gezien. Afgezien van de hiervoor genoemde verklaring van [persoon E], blijkt uit de verslagen niet dat de koks de tolken niet hebben verstaan of begrepen. Op de zitting heeft [gemachtigde] verklaard dat V1, V2, V3 en V4 Mandarijn spraken. Uit wat hiervoor onder 3.2 is overwogen, blijkt dat de aanwezige tolken ook deze taal spraken en deze daadwerkelijk hebben gebruikt. De minister heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat de verklaringen van V1, V2 en V4 juist in lijn zijn met elkaar. Ook over V3 stemmen de verschillende verklaringen van de koks en de eerste verklaring van [gemachtigde] in de vragenlijst van 22 februari 2022 overeen. Bovendien hebben getuigen [persoon G] en [persoon H] de afwaswerkzaamheden van V3 bevestigd. De rechtbank heeft daarom terecht geen aanleiding gezien om de werknemers die voor [bedrijf] belastende verklaringen hebben afgelegd alsnog te horen.

3.4. Voor zover [bedrijf] betoogt dat zij in bewijsnood verkeert om aan te tonen dat de minister volgens haar ten onrechte de overtredingen heeft vastgesteld, volgt de Afdeling dit niet. [bedrijf] heeft tijdens of kort na de controle op 22 februari 2022 in ieder geval nog de mogelijkheid gehad om enkele koks te kunnen spreken, die nog niet waren vertrokken. Op de zitting heeft [gemachtigde] bovendien geen duidelijk antwoord gegeven op de vraag of hij na de controle nog contact met de vertrokken koks heeft gezocht, bijvoorbeeld via WeChat waarmee hij met de koks in contact stond.

Hoger beroep minister

4. In hoger beroep komt de minister op tegen het oordeel van de rechtbank dat voor V3 niet is komen vast te staan dat hij voornamelijk afwaswerkzaamheden heeft verricht en dat hij het boeterapport daarom niet aan de vaststelling van de overtreding voor V3 ten grondslag mocht leggen. Anders dan de rechtbank heeft overwogen, acht de minister een persoonsverwisseling tussen V3 ([persoon C]) en een andere medewerker van [bedrijf], [persoon F], als gevolg van een vergelijkbare uitspraak van beide namen niet aannemelijk. Verder heeft de rechtbank volgens de minister ten onrechte geoordeeld dat [gemachtigde] consistente verklaringen heeft afgelegd. Tot slot heeft de rechtbank een onjuiste mate van verwijtbaarheid verbonden aan de overtredingen en is zij ten onrechte tot het oordeel gekomen dat een boete in het geval van [bedrijf] onevenredig is. Volgens de minister heeft [bedrijf] grove schuld aan de overtredingen en is de boete van € 24.000,00 voor [bedrijf] niet onevenredig.

Overtreding voor V3 en persoonsverwisseling?

4.1. De minister betoogt terecht dat er geen persoonsverwisseling met V3 heeft plaatsgevonden. Uit de verklaringen blijkt dat de inspecteurs telkens specifiek naar [persoon C] en zijn (afwas)werkzaamheden hebben gevraagd en dat de verklaringen van V1 en V2 hierover overeenkomen. De voornaam van V3 – [persoon C] - komt overigens ook niet overeen met de voornaam van [persoon F]. Verder blijkt uit de verklaring van V1 dat V3 uit [plaats] in China komt en dat zijn verblijfplaats in het restaurant is. De door V1 gestelde geboorteplaats van V3 komt overeen met die op het paspoort van V3. V3 heeft zelf ook verklaard dat hij uit [plaats] in China komt. De verklaring van V1 over de verblijfplaats van V3 komt overeen met de verklaring van V2 hierover. Verder is naar het oordeel van de Afdeling met name relevant dat de arbeidsinspecteurs aan V2 en de werknemers [persoon G] en [persoon H] een foto van V3 hebben getoond en dat zij op basis van de getoonde foto hebben bevestigd dat het om V3 ging. Anders dan de rechtbank heeft geoordeeld, heeft de minister met het boeterapport en de daarin opgenomen verklaringen aangetoond dat [bedrijf] ook deze overtreding heeft begaan.

Hoogte en evenredigheid van de boete

4.2. De minister is op grond van artikel 19a, eerste lid, van de Wav bevoegd om een boete op te leggen wegens overtreding van artikel 2, eerste lid, van de Wav. [gemachtigde] gaat bij het opleggen van een boete wegens overtreding van deze bepaling om een discretionaire bevoegdheid van de minister.

Op grond van artikel 5:46, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) moet de minister bij het toepassen van deze bevoegdheid de hoogte van de boete afstemmen op de ernst van de overtreding en de mate waarin deze aan de overtreder kan worden verweten. Daarbij moet hij rekening houden met de omstandigheden waaronder de overtreding is gepleegd.

Op grond van artikel 19d, zesde lid, van de Wav heeft de minister beleidsregels met daarin de boetebedragen voor overtredingen vastgesteld. Ook bij het toepassen van deze beleidsregels moet de minister in elk individueel geval beoordelen of die toepassing in overeenstemming is met artikel 5:46, tweede lid, van de Awb. Hij moet de boete altijd, zo nodig in aanvulling op of in afwijking van het beleid, zo vaststellen dat deze evenredig is. De rechter toetst het besluit van de minister zonder terughoudendheid.

4.3. In de uitspraak van 13 juli 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1973, onder 3.2 en onder 7, heeft de Afdeling overwogen dat de Beleidsregel boeteoplegging Wav 2017 ten onrechte geen onderscheid maakt tussen opzet, grove schuld en normale verwijtbaarheid bij het vaststellen van het toepasselijke boetenormbedrag. Hetzelfde geldt voor de Beleidsregel boeteoplegging Wav 2020 en eerdere beleidsregels. Hoewel de minister inmiddels nieuw beleid heeft neergelegd in de Beleidsregel boeteoplegging Wav 2025, is op deze zaak de Beleidsregel boeteoplegging Wav 2020 van toepassing. De Afdeling houdt in deze zaak vast aan wat zij in haar uitspraak van 13 juli 2022 over dit beleid heeft overwogen.

Zoals volgt uit die uitspraak, onder 7.2, mag de minister bij overtreding van de Wav in beginsel uitgaan van normale verwijtbaarheid. In dat geval is 50 procent van het boetenormbedrag een passend uitgangspunt. Dat de Wav als zodanig bekend wordt verondersteld en dat deze is overtreden, brengt nog niet met zich dat de werkgever in kwestie de overtreding opzettelijk heeft begaan of daaraan grove schuld heeft.

Afwijking naar beneden van genoemde 50 procent van het boetenormbedrag is aangewezen als de werkgever verminderd verwijtbaar heeft gehandeld. Onder verminderde verwijtbaarheid vallen situaties waarin het de werkgever niet volledig valt aan te rekenen dat hij de Wav heeft overtreden.

Afwijking naar boven van het percentage van 50 procent is gerechtvaardigd bij opzet of grove schuld bij de werkgever. Grove schuld is aan de orde wanneer de mate van verwijtbaarheid hoger ligt dan de normale verwijtbaarheid, maar de werkgever de overtreding niet opzettelijk heeft begaan. Bijvoorbeeld in het geval van een ernstige, aan opzet grenzende, mate van verwijtbaarheid. Het gaat dan om ernstige nalatigheid, ernstige onzorgvuldigheid of ernstige onachtzaamheid met als gevolg dat de Wav niet of niet behoorlijk is nageleefd. Grove schuld kan ook aan de orde zijn wanneer er omstandigheden zijn die elk op zich normale verwijtbaarheid opleveren, maar in onderlinge samenhang bezien wel leiden tot grove schuld. Het is aan de minister om aan te tonen dat de werkgever met opzet of grove schuld heeft gehandeld.

4.4. Anders dan de rechtbank heeft geoordeeld, betoogt de minister terecht dat de overtredingen volledig te verwijten zijn aan [bedrijf] en dat zij met grove schuld heeft gehandeld. De Afdeling motiveert hierna waarom zij tot dat oordeel komt.

4.5. In de eerste plaats is relevant dat [bedrijf] een eigen verantwoordelijkheid heeft om bij aanvang van de werkzaamheden na te gaan of aan de voorschriften van de Wav wordt voldaan. De Afdeling wijst op haar uitspraken van 3 oktober 2007, ECLI:NL:RVS:2007:BB4694, onder 2.3.1, en 22 maart 2023, ECLI:NL:RVS:2023:1137, onder 2.3. [bedrijf] had hier nader onderzoek naar moeten doen, maar heeft dat niet gedaan en heeft de koks werkzaamheden laten verrichten die niet onder de verleende gvva’s vallen. Uit bijlage 19 bij het boeterapport blijkt dat [gemachtigde] heeft verklaard dat hij zelf niet weet wat de voorschriften of voorwaarden zijn bij het verstrekken van een gvva en dat hij een externe bemiddelaar had die de koks introduceerde en ze ook vanaf Schiphol ophaalde om naar het restaurant te brengen. Door erop te vertrouwen dat een bemiddelaar de controles zou uitvoeren, heeft [bedrijf] het risico genomen dat de controle niet toereikend zou zijn en zij de Wav zou overtreden. De Afdeling wijst ter vergelijking op haar uitspraak van 15 februari 2023, ECLI:NL:RVS:2023:585, onder 6.4. Anders dan de rechtbank heeft overwogen, heeft [bedrijf] niet laten zien dat zij inspanningen heeft verricht om de overtredingen van de Wav te voorkomen.

4.6. De minister was daardoor bevoegd om [bedrijf] te beboeten overeenkomstig het boetenormbedrag voor ‘overige rechtspersonen of daarmee gelijkgestelden’, bedoeld in bijlage II bij artikel 11 van de Beleidsregel. Dat de schoonmaakwerkzaamheden naar het oordeel van de rechtbank beperkt zijn gebleven in relatie tot de werkzaamheden als ‘specialiteitenkok Chinese keuken’, maakt het oordeel hierover niet anders. De koks hebben gedurende een periode in 2021 op vrijdagen, voorafgaand aan hun reguliere werkzaamheden, een uur in het restaurant schoongemaakt. Het ging om werkzaamheden verspreid over verschillende vrijdagen, die daarom niet incidenteel en marginaal van aard waren. Daarnaast ging het niet om werkzaamheden die normaal gesproken onbetaald worden verricht. De Afdeling wijst ter vergelijking op de hiervoor genoemde uitspraken van 15 februari 2023, onder 4.2 , en 22 maart 2023, onder 3.3.

4.7. Gelet op wat hiervoor onder 4.6 is overwogen, bestaat geen aanleiding voor een matiging van de boete van € 24.000,00 met 50 procent op grond van bijlage II bij artikel 11 van de Beleidsregel. De overige daarin genoemde matigingsgronden zijn in het geval van [bedrijf] ook niet aan de orde. De omstandigheid die de rechtbank bij haar oordeel over de matiging heeft betrokken, namelijk dat [bedrijf] wel gvva’s voor de koks had aangevraagd en daarmee inspanningen heeft verricht om een overtreding van de Wav te voorkomen, is geen matigingsgrond als bedoeld in de hiervoor genoemde bijlage II en is ook een onjuiste weergave van de situatie. Door de overtredingen en wat daarover hiervoor onder 4.5 is overwogen, heeft [bedrijf] namelijk laten zien dat zij juist niet overeenkomstig de voorschriften van de Wav heeft gehandeld.

4.8. De rechtbank heeft eveneens ten onrechte de door de minister opgelegde boete als onevenredige sanctie aangemerkt. De minister heeft er namelijk terecht op gewezen dat handhaving van de Wav van groot belang is en illegale tewerkstelling moet worden voorkomen, niet alleen wegens concurrentievoordelen die illegale tewerkstelling kan opleveren, maar ook om de kwetsbare positie van de arbeidsmigrant te beschermen. Dat de koks zich in een kwetsbare positie bevonden, blijkt wel uit het feit dat [bedrijf] hun paspoorten had afgenomen en een aantal koks voor hun woon- en verblijfsplaats afhankelijk was van het restaurant. Dat de schoonmaakwerkzaamheden tijdens de coronapandemie hebben plaatsgevonden, maakt het belang van handhaving van de Wav niet minder. [bedrijf] heeft op de zitting ook niet concreet gemaakt in welke fase van de coronapandemie in het bijzonder de koks nodig waren voor het schoonmaken van het restaurant. De Afdeling betrekt daarbij dat [gemachtigde] op de zitting heeft verklaard dat hij ook kelners in dienst had die voor de coronapandemie, maar ook tijdens de pandemie en erna, schoonmaakwerkzaamheden in het restaurant verrichtten, waaronder het schoonmaken van de plafonds en ramen. Deze verklaring roept vragen op over de noodzaak om de koks tijdens de coronapandemie in te zetten als schoonmakers in het restaurant en hoe deze inzet van de koks zich verhoudt tot de schoonmaakwerkzaamheden van de beschikbare kelners. Het had op de weg van [bedrijf] gelegen om hierover duidelijkheid te verstrekken, maar dat heeft zij niet gedaan. De minister heeft zich daarom terecht op het standpunt gesteld dat niet vast is komen te staan dat er geen arbeidsverdringing aan de orde is geweest. De rechtbank heeft dat niet onderkend.

4.9. Samengevat betekent dit dat [bedrijf] met grove schuld heeft gehandeld, door niet na te gaan wat de voorschriften van de gvva’s inhielden, volledig te vertrouwen op een externe bemiddelaar en de koks, die zich in een kwetsbare positie bevonden, werkzaamheden te laten verrichten die niet incidenteel van aard waren en niet onder de gvva’s vielen. De Afdeling vindt daarom een boete van € 24.000,00 in dit geval passend en geboden.

4.10. De hogerberoepsgronden van de minister slagen.

Conclusie

5. Het incidenteel hoger beroep van [bedrijf] is ongegrond. Het hoger beroep van de minister is gegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd. Omdat er geen beroepsgronden zijn die de rechtbank niet heeft besproken, is het beroep alsnog ongegrond. Dit betekent dat de oorspronkelijk opgelegde boete op grond van de Wav in stand blijft.

6. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I. verklaart het incidenteel hoger beroep van [bedrijf] ongegrond;

II. verklaart het hoger beroep van de minister gegrond;

III. vernietigt de uitspraak van de rechtbank Rotterdam van 6 augustus 2025 in zaak nr. 24/6325;

IV. verklaart het beroep alsnog ongegrond.

Aldus vastgesteld door mr. J.F. de Groot, voorzitter, en mr. A.B. Blomberg en mr. M. den Heyer, leden, in tegenwoordigheid van mr. J. Nouta, griffier.

w.g. De Groot
voorzitter

w.g. Nouta
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026

922