Uitspraak 4202504329/1/A2

4202504329/1/A2.
Datum uitspraak: 4 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op het hoger beroep van:

[appellante], wonend in [woonplaats],
appellante,

tegen de uitspraak van de rechtbank Midden­-Nederland van 13 juni 2025 in zaak nr. 24/4437 in het geding tussen:

[appellante]

en

de Dienst Toeslagen.

Procesverloop

Bij besluit van 15 november 2023 heeft de Belastingdienst/Toeslagen het verzoek van [appellante] om herziening van de besluitvorming over haar zorgtoeslag en kindgebonden budget over de jaren 2011 tot en met 2014 afgewezen.

Bij besluit van 2 april 2024 heeft de Dienst Toeslagen het door [appellante] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 13 juni 2025 heeft de rechtbank het door [appellante] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft [appellante] hoger beroep ingesteld.

De Dienst Toeslagen heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven.

[appellante] heeft nadere stukken ingediend.

De Afdeling heeft de zaak op een zitting behandeld op 9 juli 2026, waar [appellante], en de Dienst Toeslagen, vertegenwoordigd door [gemachtigde A] en [gemachtigde B], zijn verschenen.

Overwegingen

Inleiding

1. Deze zaak gaat over het verzoek van [appellante] om alsnog zorgtoeslag en kindgebonden budget over de jaren 2011 tot en met 2014 te ontvangen. Volgens haar heeft zij die toeslagen ten onrechte niet gekregen of zijn die toeslagen op een te laag bedrag vastgesteld, omdat het inkomen van haar ex-partner, [persoon], in die jaren ten onrechte werd meegenomen bij berekening van haar toeslagen. De Dienst Toeslagen had haar vanaf 1 januari 2011 als ongehuwd moeten aanmerken. Omdat de Dienst Toeslagen dat niet heeft gedaan, heeft [appellante] bij brief van 6 juni 2023 de Dienst Toeslagen in gebreke gesteld. Bij die brief heeft zij een uitspraak van de belastingkamer van de rechtbank Gelderland van 7 december 2020, zaak nr. 20/3514 gevoegd ter onderbouwing van haar stelling dat zij vanaf 1 januari 2011 als ongehuwd gezien had moeten worden.

2. De Dienst Toeslagen heeft de ingebrekestelling van [appellante] van 6 juni 2023 opgevat als een verzoek om herziening van de definitieve berekening van de zorgtoeslag en het kindgebonden budget over de jaren 2011 tot en met 2014. Bij besluit van 15 november 2023 heeft de Dienst Toeslagen dat verzoek afgewezen.

Voor de jaren 2011 en 2012 heeft de Dienst Toeslagen het verzoek afgewezen, omdat er voor deze jaren geen toeslagen hebben gelopen en er daarom niets te herzien valt.

Voor de jaren 2013 en 2014 heeft de Dienst Toeslagen het verzoek afgewezen, omdat een toeslag alleen mag worden herzien tot vijf jaren na afloop van het berekeningsjaar en voor de jaren 2013 en 2014 het verzoek te laat is ingediend.

Dit besluit is in het besluit op bezwaar in stand gebleven en het bezwaar van [appellante] is daarbij ongegrond verklaard. Omdat [appellante] het daar niet mee eens is, heeft zij daartegen beroep ingesteld bij de rechtbank.

3. De rechtbank heeft [appellante] geen gelijk gegeven en heeft haar beroep ongegrond verklaard. De rechtbank heeft geoordeeld dat de Dienst Toeslagen terecht haar herzieningsverzoek heeft afgewezen. [appellante] is het niet eens met de uitspraak van de rechtbank en heeft daarom daartegen hoger beroep ingesteld.

Behandeling van het hoger beroep

4. [appellante] voert aan dat de Dienst Toeslagen zich ten onrechte op het standpunt stelt dat zij en haar ex-partner, [persoon], in de betreffende jaren 2011-2014, nog als toeslagpartners moeten worden aangemerkt. Dit standpunt is volgens haar blijkens formele vaststellingen door de belastingrechter en de inspecteur van de inkomstenbelasting niet juist. Zij wijst op de hiervoor genoemde uitspraak van de belastingkamer van de rechtbank van 7 december 2020. [appellante] voert aan dat voor de inkomstenbelasting geldt dat zij in deze jaren "duurzaam gescheiden leefden", maar dat als het gaat om toeslagen zij nog wel als toeslagpartners werden beschouwd. Dit omdat de formele scheiding pas in 2014 in de registers is ingeschreven. Dit is volgens haar meten met twee maten door de Belastingdienst. De toeslagen over de betreffende jaren moeten volgens [appellante] worden herrekend op basis van de status "duurzaam gescheiden levend" en moeten dus uitsluitend op basis van haar eigen individuele inkomen worden gebaseerd.

4.1. De Afdeling overweegt dat wat [appellante] aanvoert niet de kern is waar het in deze procedure over gaat. De Dienst Toeslagen heeft over de vragen of [appellante] en haar ex-partner in de betrokken jaren "duurzaam gescheiden leefden" en of haar ex-partner in die jaren wel of niet als haar toeslagpartner moet worden aangemerkt bij de berekening van haar toeslagen in het kader van haar herzieningsverzoek namelijk inhoudelijk geen standpunt ingenomen. In deze procedure moet worden beoordeeld of de Dienst Toeslagen het verzoek om herziening van de eerdere onherroepelijke besluiten over zorgtoeslag en kindgebonden budget van [appellante] over de jaren 2011 tot en met 2014 op de hiervoor onder 2 vermelde gronden heeft mogen afwijzen.

4.2. De Dienst Toeslagen heeft bij de rechtbank gesteld het herzieningsverzoek van [appellante] te hebben beoordeeld aan de hand van het toetsingskader in artikel 21a van de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen (Awir), gelezen in samenhang met artikel 5a, van de Uitvoeringsregeling Awir en als het gaat om de jaren 2011 en 2012 overeenkomstige toepassing te hebben gegeven aan artikel 4:6, tweede lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).

Artikel 21a, van de Awir luidt:

"In bij ministeriële regeling aan te wijzen gevallen herziet de Dienst Toeslagen een toegekende of herziene tegemoetkoming die onherroepelijk is geworden in het voordeel van de belanghebbende."

De in artikel 21a van de Awir bedoelde ministeriële regeling is de Uitvoeringsregeling Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen.

Artikel 5a van de Uitvoeringsregeling Awir luidt:

"1. De Dienst Toeslagen herziet in het voordeel van de belanghebbende een toegekende of herziene tegemoetkoming die onherroepelijk is geworden zodra de Dienst Toeslagen is gebleken dat die tegemoetkoming op een te laag bedrag is vastgesteld, tenzij:

a. vijf jaren zijn verstreken na de laatste dag van het berekeningsjaar waarop de tegemoetkoming betrekking heeft en de belanghebbende niet binnen een jaar na de dagtekening van de beschikking tot toekenning om herziening heeft verzocht;

[…]."

Artikel 4:6 van de Awb luidt:

"1. Indien na een geheel of gedeeltelijk afwijzende beschikking een nieuwe aanvraag wordt gedaan, is de aanvrager gehouden nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden te vermelden.

2. Wanneer geen nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden worden vermeld, kan het bestuursorgaan zonder toepassing te geven aan artikel 4:5 de aanvraag afwijzen onder verwijzing naar zijn eerdere afwijzende beschikking."

4.3. Op grond van artikel 21a van de Awir kunnen alleen definitieve toekenningen of terugvorderingen worden herzien. Het herzieningsverzoek van [appellante] over de jaren 2011 en 2012 gaat over de besluiten van de Dienst Toeslagen, waarbij haar aanvragen om zorgtoeslag en kindgebonden budget zijn afgewezen omdat zij die aanvragen niet tijdig heeft ingediend. Zij heeft daardoor in die jaren geen toeslagen ontvangen. Zoals de rechtbank terecht heeft overwogen, is het niet mogelijk om de aanvragen die betrekking hebben op de berekeningsjaren 2011 en 2012 op grond van artikel 21a van de Awir te herzien. Met de rechtbank overweegt de Afdeling dat voor herziening van de besluiten voor deze jaren van belang is of sprake is van nieuw gebleken feiten en omstandigheden (zie artikel 4:6 van de Awb). Het gaat dan om nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden ten aanzien van de tijdigheid van de ingediende aanvragen.

4.4. In hoger beroep betwist [appellante] dat zij te laat was met haar aanvragen en zij eerst in maart 2014 zorgtoeslag en kindgebonden budget over 2011 en 2012 heeft aangevraagd. Zij stelt eerder namelijk daarover te hebben gebeld en gemaild. Op de zitting heeft zij in dit verband nader toegelicht dat zij in 2012 telefonisch contact heeft gehad met een belastinginspecteur over het verzamelinkomen, omdat zij dit nodig had om toeslagen te kunnen aanvragen. Ook heeft zij toegelicht daarover contact te hebben gehad met medewerkers van de Dienst Toeslagen. Zij wijst bijvoorbeeld op haar brief van 1 maart 2015 die in het dossier zit. Daarnaast voert zij aan dat het inkomen van haar ex-partner in haar toeslagen bleef staan waardoor zij geen toeslagen kon aanvragen. Het inkomen van haar ex-partner was te hoog.

4.5. De Afdeling overweegt dat wat [appellante] in hoger beroep aanvoert geen nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden zijn, aangezien zij die gronden tijdig tegen de oorspronkelijke besluiten had kunnen aanvoeren door daartegen rechtsmiddelen aan te wenden. Voor zover [appellante] erop wijst dat pas met de door haar overgelegde uitspraak van de rechtbank van 7 december 2020 duidelijk is dat haar ex-partner ten onrechte als haar toeslagpartner is aangemerkt, heeft de rechtbank terecht overwogen dat de afwijzing van de toeslagen over 2011 en 2012 niet was gebaseerd op de omstandigheid dat haar toenmalige partner als toeslagpartner is aangemerkt, maar op het niet tijdig doen van de aanvraag. [appellante] heeft niet aannemelijk gemaakt dat zij tevergeefs heeft geprobeerd tijdig een aanvraag te doen.

4.6. Het herzieningsverzoek van [appellante] over het jaar 2013 gaat over de besluiten waarbij haar aanvraag voor zorgtoeslag en kindgebonden budget op nihil zijn gesteld, in verband met een te hoog toetsingsinkomen. Over 2014 heeft [appellante] wel zorgtoeslag en kindgebonden budget ontvangen, maar volgens haar een te laag bedrag.

[appellante] heeft haar verzoek om herziening op 6 juni 2023 ingediend. Zoals de rechtbank heeft overwogen, heeft de Dienst Toeslagen gelet op de in artikel 5a, eerste lid, aanhef en onder a, van de Uitvoeringsregeling Awir opgenomen termijn het herzieningsverzoek over de jaren 2013 en 2014 terecht afgewezen, omdat [appellante] haar verzoek buiten de termijn van vijf jaren na de laatste dag van het berekeningsjaar heeft gedaan. Voor zover [appellante] in hoger beroep heeft aangevoerd dat uit de brief van 21 september 2015 van de Dienst Toeslagen blijkt dat zij wel binnen de termijn van vijf jaren heeft gereageerd en dus tijdig was met haar verzoek, overweegt de Afdeling dat die brief niet gaat over herziening van besluiten over haar zorgtoeslag en kindgebonden budget over de jaren 2013 en 2014. De brief is een reactie op haar ingebrekestelling waar het gaat om haar aanvragen om zorgtoeslag en kindgebonden budget over de jaren 2010 en 2011 en haar bezwaar tegen de afwijzing van haar aanvraag voor 2012.

4.7. [appellante] doet verder in hoger beroep opnieuw een beroep op het vertrouwensbeginsel. De rechtbank is daarop in haar uitspraak gemotiveerd ingegaan. [appellante] heeft geen redenen aangevoerd waarom het oordeel van de rechtbank onjuist of onvolledig zou zijn. De Afdeling kan zich vinden in het oordeel van de rechtbank en in de onder 17 opgenomen overweging waarop dat oordeel is gebaseerd.

De betogen slagen niet.

Conclusie en proceskosten

5. Het hoger beroep is ongegrond. De uitspraak van de rechtbank moet worden bevestigd.

6. De Dienst Toeslagen hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus vastgesteld door mr. W. den Ouden, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. M.G. Alderlieste, griffier.

w.g. Den Ouden
lid van de enkelvoudige kamer

w.g. Alderlieste
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 4 november 2026

590