Uitspraak 200301270/2

200301270/2
Datum uitspraak: 19 mei 2003

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak van de Voorzitter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op een verzoek om het treffen van een voorlopige voorziening (artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht) in het geding tussen:

[verzoeker] e.a., allen wonend te Niekerk,

en

het college van gedeputeerde staten van Groningen,
verweerder.

1. Procesverloop

Bij besluit van 26 maart 2002 heeft de gemeenteraad van Grootegast vastgesteld het bestemmingsplan "Basisschool Niekerk".

Verweerder heeft bij zijn besluit van 5 november 2002, no. 2002-07963/45/B.13, RRB, beslist over de goedkeuring van het bestemmingsplan.

Tegen dit besluit hebben verzoekers bij brief van 27 februari 2003, bij de Raad van State ingekomen op 28 februari 2003, beroep ingesteld.
Bij brief van 27 februari 2003, bij de Raad van State ingekomen op 28 februari 2003, hebben verzoekers de Voorzitter verzocht een voorlopige voorziening te treffen.

De Voorzitter heeft het verzoek ter zitting behandeld op 14 april 2003, waar verzoekers, in de persoon van [verzoeker] en bijgestaan door [gemachtigde], en verweerder, vertegenwoordigd door A.H. Wiechertjes, zijn verschenen.
Voorts is de gemeenteraad van Grootegast, vertegenwoordigd door L. van der Tuin-Kuipers en J. Urban, daar gehoord.

2. Overwegingen

2.1. Het oordeel van de Voorzitter heeft een voorlopig karakter en is niet bindend in de bodemprocedure.

2.2. Het bestemmingsplan beoogt de bouw van een basisschool mogelijk te maken ten zuiden van de Ommegang in de kern Niekerk.

Bij het bestreden besluit heeft verweerder het plan goedgekeurd.

2.3. Verzoekers stellen dat het bestreden besluit ten onrechte is genomen en verzoeken schorsing hiervan. Zij voeren aan dat het plan niet op de wettelijk voorgeschreven wijze tot stand is gekomen. Daarnaast vrezen zij met de komst van de school voor een aantasting van het woon- en leefklimaat in hun woningen aan de [locatie].

2.4. Verweerder is van mening dat het plan op de voorgeschreven wijze tot stand is gekomen. Voorts is het plan volgens hem niet in strijd met een goede ruimtelijke ordening, omdat een onaanvaardbare aantasting van het woon- en leefklimaat zich hier niet zal voordoen.

2.5. De Voorzitter overweegt ten aanzien van de totstandkoming van het plan dat het ontwerp-plan met ingang van 17 mei 2001 ter inzage heeft gelegen. Hiervan en van de mogelijkheid tot het indienen van zienswijzen is vooraf kennisgegeven in het huis-aan-huis-blad. Vervolgens is het ontwerp-plan met ingang van 10 januari 2002 wederom ter inzage gelegd. Hiervan en van de mogelijkheid tot het indienen van zienswijzen is vooraf kennisgegeven in de Staatscourant en het huis-aan-huisblad. Met deze tweede terinzagelegging en de bijbehorende kennisgeving is voldaan aan het bepaalde in artikel 23 van de Wet op de Ruimtelijke Ordening (verder: de WRO). De eerdere terinzagelegging en kennisgeving maken dit niet anders.

Gelet op het vorenstaande is het plan niet vastgesteld in strijd met artikel 23 van de WRO. In dit opzicht ziet de Voorzitter dan ook geen aanleiding het bestreden besluit te schorsen.

2.6. Ten aanzien van de aantasting van het woon- en leefklimaat overweegt de Voorzitter dat in de brochure “Bedrijven en milieuzonering” van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten als minimale afstand tussen woonbebouwing en een basisschool 30 meter is aangegeven. De afstand tussen de in het geding zijnde gronden en de woningen aan de Ommegang bedraagt ten minste 5 meter. De afstand tussen evengenoemde woningen en het deel van de in het geding zijnde gronden waar het oprichten van gebouwen is toegestaan, bedraagt ten minste 50 meter.

2.6.1. Voorzover op de in het geding zijnde gronden gebruik ten behoeve van een school mogelijk is op een afstand van minder dan 30 meter van de woningen aan de [locatie], is niet gebleken waarom hier is afgeweken van de in evengenoemde brochure genoemde indicatieve afstand. Desalniettemin ziet de Voorzitter hierin geen aanleiding om het bestreden besluit op dit punt te schorsen. Op de desbetreffende gronden is immers het oprichten van gebouwen niet toegestaan. In dat opzicht behoeft dan ook niet te worden gevreesd voor onomkeerbare gevolgen bij inwerkingtreding van het plan. In zoverre ontbreekt dus spoedeisend belang bij schorsing van het bestreden besluit.

2.6.2. Voorzover op de in het geding zijnde gronden gebruik ten behoeve van een school mogelijk is op een afstand ten minste 30 meter van de woningen aan de [locatie], acht de Voorzitter de vrees van verzoekers voor een wezenlijke aantasting van hun woon- en leefklimaat niet gerechtvaardigd. Behalve evengenoemde afstand neemt hij hierbij in aanmerking de ligging van het plangebied alsmede de beperkingen die in het plan zijn gesteld aan het oprichten van gebouwen op deze gronden.

Voorts is van belang dat bij de voorbereiding van het plan een verkeerskundig onderzoek is uitgevoerd. Dit onderzoek concludeert dat met de komst van de school het verkeer op de [locatie] zal toenemen, hetgeen een grotere parkeerbehoefte tot gevolg zal hebben. De verkeerstoename behoeft evenwel niet tot verkeersonveilige situaties te leiden, aldus het onderzoek. In hetgeen verzoekers hebben aangevoerd ziet de Voorzitter geen aanleiding om aan de uitkomst van het onderzoek te twijfelen. Nu het plan voorts parkeren op het noordelijk deel van de in het geding zijnde gronden mogelijk maakt, acht hij niet aannemelijk dat de verkeerstoename tot een zodanige aantasting van het woon- en leefklimaat van verzoekers zal leiden dat verweerder daarom in redelijkheid goedkeuring aan het plan had moeten onthouden.

Gelet op het vorenstaande ziet de Voorzitter geen reden voor de verwachting dat in de bodemprocedure het bestreden besluit zal worden vernietigd omdat verweerder zich niet in redelijkheid op het standpunt heeft kunnen stellen dat het plan op dit punt niet strijdig is met een goede ruimtelijke ordening. Ook in dit verband ziet de Voorzitter dus geen aanleiding het bestreden besluit te schorsen.

2.7. Het verzoek om het treffen van een voorlopige voorziening dient te worden afgewezen.

2.8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

3. Beslissing

De Voorzitter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

wijst het verzoek af.

Aldus vastgesteld door mr. J.C.K.W. Bartel, als Voorzitter, in tegenwoordigheid van mr. A.A. Snijders, ambtenaar van Staat.

w.g. Bartel w.g. Snijders
Voorzitter ambtenaar van Staat

Uitgesproken in het openbaar op 19 mei 2003

279