Uitspraken

Bij besluit van 26 april 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen. Betrokkene stelt de Afghaanse nationaliteit te hebben en te zijn geboren op [geboortedatum] 2001. De minister heeft zijn aanvraag om een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd niet in behandeling genomen, omdat België daarvoor op grond van de Dublinverordening verantwoordelijk is. Het interstatelijk vertrouwensbeginsel is hiervoor het uitgangspunt. Dat houdt het vermoeden in dat de behandeling van een vreemdeling in de aangezochte EU-lidstaat - in dit geval België - in overeenstemming is met de bepalingen van het EU Handvest, het EVRM en het Vluchtelingenverdrag. Deze uitspraak gaat over de vraag of de minister voor niet-kwetsbare alleenstaande mannen nog steeds voor België van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag uitgaan en of betrokkene een reëel risico loopt dat hij bij terugkeer naar België terechtkomt in een situatie die in strijd is met artikel 4 van het EU Handvest en artikel 3 van het EVRM. Betrokkene wil niet terug naar België, omdat hij vreest dat hij in dat land geen toegang zal hebben tot opvang.

Bij besluit van 25 april 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen. Betrokkene stelt de Gambiaanse nationaliteit te hebben en te zijn geboren op [geboortedatum] 2004. De minister van Asiel en Migratie heeft zijn aanvraag om een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd niet in behandeling genomen, omdat België daarvoor op grond van de Dublinverordening verantwoordelijk is. De minister komt in haar eerste grief op tegen het oordeel van de rechtbank dat zij niet deugdelijk heeft gemotiveerd dat zij voor betrokkene voor België nog uit mag gaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel.

Bij besluit van 25 april 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen. Betrokkene stelt de Iraakse nationaliteit te hebben en te zijn geboren op [geboortedatum] 1968. De minister van Asiel en Migratie heeft zijn aanvraag om een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd niet in behandeling genomen, omdat België daarvoor op grond van de Dublinverordening verantwoordelijk is. De minister komt in haar eerste grief op tegen het oordeel van de rechtbank dat zij niet deugdelijk heeft gemotiveerd dat zij voor betrokkene voor België nog uit mag gaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel.

[verzoeker] heeft een verzoek ingediend om de raad van de gemeente Veere te veroordelen tot vergoeding van schade die hij heeft geleden in verband met de wijziging van de bestemming van zijn perceel. [verzoeker] heeft in het najaar van 2002 de woning met bijbehorende perceel aan de [locatie] in Zoutelande gekocht. De levering heeft plaatsgevonden op 24 december 2002. Het perceel had destijds een agrarische bestemming. Op 9 december 2021 heeft [verzoeker] een aanvraag ingediend om de bestemming van het perceel te wijzigen naar een woonbestemming. Bij raadsbesluit van 5 juli 2023 is het bestemmingsplan [naam locatie] te Zoutelande vastgesteld. Bij dit plan heeft het perceel de door [verzoeker] gewenste woonbestemming gekregen. In het verzoekschrift heeft [verzoeker] gesteld dat hij schade heeft geleden als gevolg van het proces van de wijziging van de bestemming van het perceel. Hij is tijdens dit proces, dat vanaf het begin stroef en traag is verlopen, onnodig op kosten gejaagd.

Bij besluit van 6 september 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Steenwijkerland aan [appellante] een subsidie ter hoogte van € 44.342,46 verleend voor herstel, verbetering en vernieuwing van de winkelfunctie van haar bedrijfspand. [appellante] heeft op 23 juni 2021 een subsidie aangevraagd op grond van de Nadere regels subsidie stimuleren vitaliteit binnenstad Steenwijk 2021. Met de aangevraagde subsidie wil [appellante] het bedrijfspand aan de [locatie] te Steenwijkerland bouwkundig aanpassen. Het college heeft bij besluit van 6 september 2022, gehandhaafd bij besluit van 14 maart 2023, geen subsidie verleend voor de kosten uit post 1 voor het onderhoud van het pand, het dak en de gevels.

Bij besluit van 27 april 2023 heeft de Commissie Schadefonds Geweldsmisdrijven de aanvraag van [appellant] om een tegemoetkoming op grond van de Tijdelijke regeling financiële tegemoetkoming voor slachtoffers van geweld in de jeugdzorg afgewezen. [appellant] heeft op 15 september 2022 een tegemoetkoming op grond van de Tijdelijke regeling aangevraagd. Daarbij heeft hij toegelicht dat hij vanaf 2007 tot en met 2009 in het medisch kinderdagverblijf Parkstad Uitkijktoren verbleef, waarbij hij geweld heeft ondervonden. Hij moest in een dwangstoel zitten, terwijl andere kinderen mochten spelen. De CSG heeft bij besluit van 27 april 2023, gehandhaafd bij besluit van 4 augustus 2023, de tegemoetkoming op grond van de Tijdelijke regeling geweigerd, omdat het niet ging om residentieel verblijf. Uit de overgeleverde stukken is niet gebleken dat [appellant] dag en nacht op een locatie van het medisch kinderdagverblijf verbleef.

Bij besluit van 17 november 2022 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een verzoek van [appellant] om hem het Nederlanderschap te verlenen, afgewezen. [appellant] is sinds 2000 in Nederland en heeft een verblijfsvergunning op grond van de Regeling afwikkeling nalatenschap oude Vreemdelingenwet. De staatssecretaris heeft zijn verzoek om naturalisatie afgewezen omdat hij twijfelt aan de identiteit en nationaliteit van [appellant]. De staatssecretaris baseert dit op een door Bureau Land en Taal (nu: Team Onderzoek en Expertise Land en Taal) opgesteld rapport taalanalyse van 23 mei 2006, aangevuld bij reacties van TOELT van 4 november 2022 en 30 november 2023. Uit het rapport taalanalyse volgt dat [appellant] eenduidig is te herleiden tot de spraak- en cultuurgemeenschap binnen Guinee, terwijl hij stelt uit Sierra Leone afkomstig te zijn.

Bij besluit van 30 april 2020 heeft de raad de aanvraag van [verzoeker] om het bestemmingsplan "Nieuw-Amsterdam/Veenoord, industrie- en bedrijventerrein De Tweeling" van 28 mei 2009 te herzien door de daarin opgenomen beperkingen voor detailhandel op het perceel [locatie] op te heffen en ter plaatse alle vormen van detailhandel toe te staan, afgewezen. [verzoeker] heeft verzocht om herziening van de uitspraak van de Afdeling van 5 juni 2024. Hij voert aan dat de Afdeling in deze uitspraak ten onrechte heeft aangenomen dat detailhandelslocatie Stoere Stijl een situatie is waarin handhavend wordt of zal worden opgetreden.

Bij besluit van 2 juli 2024 heeft de raad van de gemeente Deurne het bestemmingsplan "Ecodorp Milhezerweg ong. Deurne" vastgesteld. Het bestemmingsplan maakt op initiatief van CPO Allemansland een collectieve woonvorm mogelijk in het buitengebied van Deurne. Het initiatief omvat de realisatie van 24 woningen aan een erf met gemeenschappelijke gebouwen in een open erfinrichting. [appellant] is eigenaar van agrarische gronden die grenzen aan het plangebied. De woningbouwlocatie ligt ten zuidwesten van zijn gronden, waar het telen van gewassen is toegestaan. Het bestemmingsplan maakt mogelijk dat op een afstand van 15 meter van zijn gronden woningen worden gerealiseerd. [appellant] kan zich niet met het bestemmingsplan verenigen, omdat hij vreest daardoor in zijn agrarische bedrijfsvoering te worden beperkt. Volgens het "Herstelbestemmingsplan Buitengebied Deurne 2021" was voorafgaand aan de vaststelling van het bestemmingsplan op de planlocatie ook al woningbouw mogelijk. Aan de oostzijde van het plangebied verkleint de afstand tussen de woonbestemming en de agrarische gronden echter van 25 meter tot 15 meter.

Bij besluit van 29 december 2022 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een verzoek van [appellante] om haar het Nederlanderschap te verlenen afgewezen. [appellante] stelt afkomstig te zijn uit Soedan. Zij is sinds 15 juni 2007 in het bezit van een verblijfsvergunning regulier op grond van de Regeling afwikkeling nalatenschap oude Vreemdelingenwet. De staatssecretaris heeft het verzoek op grond van artikel 7 van de Rijkswet op het Nederlanderschap in samenhang gelezen met paragraaf 3.5.1 van het beleid voor die bepaling in de Handleiding RWN, afgewezen. Volgens de staatssecretaris bestaat er twijfel over de identiteit, nationaliteit en herkomst van [appellante]. Die twijfel is gebaseerd op een taalanalyse van Team Land en Taal, (nu: Team Onderzoek Land en Taal) van 13 juli 2005. In die taalanalyse is onder meer geconcludeerd dat [appellante] een vloeiende variant van Arabisch spreekt die niet eenduidig te herleiden valt tot de spraak- en cultuurgemeenschap binnen Soedan, maar mogelijk tot Eritrea.

Bij besluit van 27 juni 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Gooise Meren de twee-onder-een-kapwoningen aan de [locatie 1]-[locatie 2] in Muiderberg aangewezen als gemeentelijk monument. In de gemeente Muiderberg mochten erfgoedverenigingen en inwoners vanaf de Open Monumentendag in 2020 voorstellen doen voor objecten en panden die in aanmerking kwamen voor de status van gemeentelijk monument. Vervolgens heeft een selectiecomité met vertegenwoordigers van beide groepen, de Commissie Ruimtelijke Kwaliteit en Erfgoed en ambtelijk deskundigen een top tien van ensembles gemaakt uit de zestig aangedragen objecten en panden. Ook het pand behoort tot de geselecteerde ensembles. Hierover zijn de eigenaren met het oog op een voorgenomen huisbezoek medio 2021 geïnformeerd. De rechtbank heeft geoordeeld dat het college mocht besluiten om het pand als gemeentelijk monument aan te wijzen.

Bij besluit van 3 oktober 2022 heeft het college van gedeputeerde staten van Groningen de aanvraag van [appellant] voor een subsidie op grond van de Subsidieregeling regulier onderhoud karakteristieke panden en gemeentelijke monumenten provincie Groningen 2022 afgewezen. [appellant] is eigenaar van de woning aan de [locatie] te Onnen. Onnen behoorde tot aan de gemeentelijke herindeling van 1 januari 2019 tot de gemeente Haren. Nu behoort Onnen tot de gemeente Groningen. Op 30 augustus 2022 heeft [appellant] een subsidie van € 10.000,- op grond van de Subsidieregeling regulier onderhoud karakteristieke panden en gemeentelijke monumenten provincie Groningen aangevraagd. [appellant] wil de subsidie voor uitgevoerd onderhoud aan het exterieur van de woning in de stijl van het monument. Het college heeft bij besluit van 3 oktober 2022 de subsidie geweigerd. Daaraan heeft het college ten grondslag gelegd dat het karakteristieke pand waarvoor [appellant] subsidie heeft aangevraagd niet gelegen is in een aardbevingsgemeente. Onder verwijzing naar het advies van de commissie rechtsbescherming van 16 januari 2023 heeft het college bij besluit van 7 februari 2023 het bezwaar ongegrond verklaard.

In een beslisdocument van de openbare besluitenlijst van 27 november 2023 van het college van burgemeester en wethouders van Peel en Maas, is aangekondigd dat een subsidie verleend zal worden aan de stichting Vorkmeer. Gemeenten en provincies kunnen soms van het Rijk extra geld krijgen om beleid van de Rijksoverheid uit te voeren. Dit zijn specifieke uitkeringen. Specifieke uitkeringen aan gemeenten op grond van de Regeling specifieke uitkering sport en bewegen, gezondheidsbevordering, cultuurparticipatie en de sociale basis 2023-2026 en het Hoofdlijnen Sportakkoord II zijn hiervan een voorbeeld. Met dit geld kunnen gemeenten onder meer functionarissen aanstellen die zich beroepsmatig bezighouden met het bevorderen van sport, bewegen en cultuurparticipatie. Vorkmeer is sinds 2019 werkgever van de combinatiefunctionarissen in de gemeente Peel en Maas. Zij ontvangt hiervoor subsidie. Negen is een bedrijf dat voor andere gemeenten vergelijkbare activiteiten uitvoert. Zij wil dit ook doen voor de gemeente Peel en Maas. Negen heeft in het verleden al specifieke opdrachten voor de gemeente uitgevoerd.

Op 2 februari 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Baarle-Nassau het verzoek van [appellant] om handhavend op te treden tegen de plaatsing van vier stacaravans op Parc de Kievit in Baarle-Nassau niet-ontvankelijk verklaard. [appellant] is eigenaar van de percelen [locatie 1], nummers [locatie 2] en [locatie 3], op Parc de Kievit. Hij heeft het college verzocht om handhavend op te treden tegen het plaatsen van vier stacaravans op Parc de Kievit, op de percelen [locatie 1], nummers [locatie 4], [locatie 5], [locatie 6] en [locatie 7]. Volgens [appellant] is de plaatsing van vier stacaravans op deze percelen in strijd met het ter plaatse geldende bestemmingsplan "Buitengebied 2008". De rechtbank heeft het college gevolgd dat [appellant] geen belanghebbende is bij zijn handhavingsverzoek. Daarom was er geen sprake van een aanvraag in de zin van artikel 1:3, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht en is de afwijzing van het handhavingsverzoek in de brief van 2 februari 2023 geen besluit, zodat het daartegen gemaakte bezwaar terecht niet-ontvankelijk is verklaard.

Bij besluit van 14 juli 2023 heeft de Dienst Toeslagen de huurtoeslag van [appellant] over 2022 definitief op € 0,00 vastgesteld en het betaalde voorschot van € 3.314,00 teruggevorderd. [appellant] heeft in 2022 € 3.310,00 aan voorschotten huurtoeslag ontvangen. Voor de definitieve berekening van de huurtoeslag is de Dienst Toeslagen uitgegaan van het in de Basisregistratie Inkomen voor 2022 opgenomen vermogen van [appellant]. Op grond daarvan heeft de Dienst Toeslagen vastgesteld dat [appellant] op 1 januari 2022 een eigen vermogen had van € 35.691,00. In 2022 was de vermogensgrens voor een alleenstaande € 31.747,00 om aanspraak te kunnen maken op huurtoeslag. Bij besluit van 14 juli 2023 heeft de Dienst Toeslagen daarom het gehele bedrag aan voorschotten, inclusief rente, teruggevorderd. In het besluit van 14 september 2023 en het verweer in beroep heeft de Dienst Toeslagen toegelicht waarom hij zich op het standpunt heeft gesteld dat er bij [appellant] geen sprake is van bijzondere omstandigheden om af te zien van de terugvordering of om die te matigen.

Bij beslissing van 31 mei 2024 heeft Education and Student Affairs, namens het college van bestuur van de Technische Universiteit Delft, het verzoek van [appellant] om restitutie van teveel betaald collegegeld gedeeltelijk afgewezen. [appellant] heeft zich op 7 oktober 2019 aangemeld voor een bacheloropleiding aan de Technische Universiteit Delft. Hij heeft de Turkse nationaliteit. De Immigratie- en Naturalisatiedienst heeft hem een verblijfsvergunning voor zijn studie - een "studentenvisum" - verleend. De inschrijving is in augustus 2020 afgerond, waarna [appellant] in het studiejaar 2020-2021 met zijn opleiding is begonnen. Op 11 juni 2020 is hij, kort voordat hij met zijn opleiding begon, getrouwd. Zijn vrouw heeft naast de Turkse ook de Bulgaarse nationaliteit en is dus EU-burger. Op 5 oktober 2023 is voor [appellant] daarom een verblijfsrecht geregistreerd als partner van een EU-ingezetene. [appellant] heeft verzocht om bij hem over zijn gehele studie het wettelijk collegegeldtarief in rekening te brengen en het verschil met het door hem over zijn gehele opleiding betaalde instellingstarief collegegeld te restitueren.

Bij beslissing van 18 september 2023 heeft het bestuur van het Academisch Centrum Tandheelkunde Amsterdam [appellant] niet ingedeeld voor verplichte vakken van de bacheloropleiding Tandheelkunde. [appellant] volgt de bacheloropleiding Tandheelkunde aan de VU sinds 2003. Hij heeft studievertraging opgelopen door persoonlijke omstandigheden. Daardoor zijn resultaten komen te vervallen. Op het moment van het beroep heeft [appellant] 101 geldige studiepunten. In zijn beslissing van 18 september 2023 heeft het ACTA-bestuur geconstateerd dat het [appellant] sinds 2003 telkens opnieuw heeft ingedeeld voor het verplichte bachelor-onderwijs. Volgens het ACTA-bestuur legt [appellant], vanwege zijn studieverloop sinds 2003, inmiddels echter een disproportioneel beslag op de organisatie en middelen van de opleiding. Daarom wordt hij vanaf 1 september 2023 niet langer ingedeeld voor verplicht bachelor-onderwijs.

Bij beslissing van 29 augustus 2024 heeft de examencommissie Rechtsgeleerdheid van de Hogeschool van Amsterdam het tentamen Vermogen en Recht van [appellante] beoordeeld. [appellante] volgde in studiejaar 2023-2024 de bacheloropleiding HBO-Rechten. Zij heeft op één vak na de propedeuse behaald. [appellante] heeft met een derde, extra, kans het tentamen Vermogen en Recht herkanst. Zij haalde hiervoor het cijfer 5,0. Hiertegen heeft zij administratief beroep ingesteld. Onderdeel van die procedure is een poging tot het bereiken van een minnelijke schikking. In dat kader heeft [appellante] op 24 oktober 2024 een gesprek met de examencommissie gehad. Uitkomst van dat gesprek was dat het tentamen in het kader van een toetsanalyse opnieuw werd beoordeeld. De uitkomst hiervan was dat ze een 5.3 kreeg. Deze uitkomst werd op 14 november 2024 met [appellante] in een tweede gesprek besproken en op schrift aan haar bevestigd. Op 15 november 2024 trok zij het administratief beroep in. Vervolgens stelde zij op 26 december 2024 opnieuw administratief beroep in.

Bij beslissing van 29 augustus 2024 heeft de decaan van de faculteit Mechanical Engineering [appellante] een bindend negatief studieadvies gegeven. [appellante] is in het studiejaar 2022-2023 begonnen aan de bacheloropleiding Werktuigbouwkunde. Na haar eerste studiejaar heeft zij uitstel van het bindend studieadvies gekregen. Dit uitstel betekende dat zij in het studiejaar 2023-2024 de volledige propedeuse moest afronden. Omdat zij hieraan niet heeft voldaan, ontving zij na afloop van het tweede studiejaar een BNSA op 29 augustus 2024. [appellante] stelde hiertegen op 12 november 2024 administratief beroep in. Dit is buiten de beroepstermijn van zes weken. [appellante] heeft hierop van het CBE de gelegenheid gekregen om uit te leggen waarom de termijnoverschrijding verschoonbaar moet worden geacht.

Openbare zitting gehouden op 22 juli 2025 om 10:00 uur.

Bij besluit van 17 maart 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Den Haag de aanvraag van [appellant] om een omgevingsvergunning voor het plaatsen van een antenne-installatie op het dak van de woning aan het [locatie] in Den Haag buiten behandeling gesteld. [appellant] heeft aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte zijn verzoek om een schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn, als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: het EVRM), buiten behandeling heeft gelaten.

Tijdens de zitting op 19 juni 2025 heeft [verzoeker] verzocht om wraking van staatsraad mr. H.J.M. Besselink (hierna: de staatsraad) als lid van de enkelvoudige kamer van de Afdeling bestuursrechtspraak belast met de behandeling van de zaak nr. 202306825/1/R1. [verzoeker] betoogt dat de staatsraad door zijn afwezigheid op de zitting van 11 juli 2025 heeft berust in de wraking. Hij wijst op een passage in de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 8:17 van de Awb (Kamerstukken II 1991/92, 22 495, nr. 3, blz. 113) waarin staat: "Dit artikel maakt het mogelijk dat de rechter wiens wraking is verzocht, afziet van een debat over de gegrondheid van het verzoek". Volgens [verzoeker] heeft de staatsraad afgezien van het bedoelde debat door niet te verschijnen op de zitting van de meervoudige kamer van de Afdeling die het verzoek om wraking behandelt (hierna: de wrakingskamer), en daarmee dus berust.

Bij besluit van 25 januari 2023, gehandhaafd bij besluit van 6 juli 2023, heeft de minister van Financiën geweigerd een schuld van [appellant] van € 31.000,00 aan N.V. Univé Schade over te nemen. Bij uitspraak van 18 december 2023 heeft de rechtbank het beroep van [appellant] tegen het besluit van 6 juli 2023 ongegrond verklaard. Het hoger beroep richt zich tegen die uitspraak. In artikel 4.1, vierde lid, aanhef en onder c, van de Wet hersteloperatie toeslagen, is bepaald dat een geldschuld die voortvloeit uit een onrechtmatige daad niet wordt overgenomen. De Afdeling is met de rechtbank van oordeel dat de minister de schuld terecht niet heeft overgenomen op grond van die bepaling en wijst naar overwegingen 4.1 en 4.2 van de uitspraak van de rechtbank, ECLI:NL:RBMNE:2023:6833, waarbij de Afdeling zich aansluit. Uit het arrest van het Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden van 26 juli 2022, ECLI:NL:GHARL:2022:6401, waartegen [appellant] geen cassatie heeft ingesteld, volgt dat vaststaat dat [appellant] een uitkering aan verzekeringsgelden wegens diefstal van zijn auto moet terugbetalen aan Univé op grond van verzekeringsfraude en dus dat de schuld voortvloeit uit een onrechtmatige daad.

Bij beslissing van 6 maart 2025 heeft de examencommissie VAVO van ROC Mondriaan aan [appellante] geen toestemming gegeven om het derde schoolexamen Havo wiskunde A in te halen. [appellante] volgde in het schooljaar 2024/2025 voortgezet algemeen volwassenenonderwijs in het vak Havo Wiskunde A aan de VAVO Haaglanden, onderdeel van ROC Mondriaan. Zij dacht zich op de voorgeschreven wijze te hebben afgemeld voor het derde schoolexamen voor dit vak door een e-mail te versturen naar de verzuimadministratie. Omdat de verzuimadministratie geen e-mail heeft ontvangen, heeft de examencommissie aan [appellante] geen toestemming verleend om het gemiste schriftelijk examen in te halen. Aangezien [appellante] niet op het reguliere schoolexamen is verschenen en dit ook niet mocht inhalen, heeft de examencommissie haar bij beslissing van 20 maart 2025 per 1 april 2025 uitgeschreven voor het vak Wiskunde A. Hierdoor kan zij ook niet deelnemen aan het centraal examen Havo Wiskunde A.