Uitspraken

Bij besluit van 5 juni 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Soest geweigerd aan [wederpartij] een omgevingsvergunning te verlenen voor het in stand houden van vier recreatiewoningen op het recreatieterrein aan de [locatie] in Soesterberg. Het recreatieterrein bestaat uit een open grasveld omringd met bomen. Volgens het bestemmingsplan "Landelijk gebied" heeft het grasveld de bestemming "Recreatie - Verblijfsrecreatie - Jachthuis". Op deze gronden staan een receptiegebouw en een groot aantal recreatiewoningen. De omliggende gronden met bomen hebben de bestemming "Bos - Bostuin". Op die gronden mag volgens het bestemmingsplan niet worden gebouwd, maar vier recreatiewoningen stonden (deels) op gronden met deze bestemming. [wederpartij] heeft een omgevingsvergunning aangevraagd om die vier recreatiewoningen in afwijking van het bestemmingsplan in stand te houden. [wederpartij] was tot 1 maart 2022 eigenaar van het recreatieterrein. Hij stelt schade te hebben geleden door de beslissing van het college om de omgevingsvergunning te weigeren. Hij wijst daarbij op de kosten voor het moeten verwijderen van de recreatiewoningen. Verder stelt hij dat hij het recreatieterrein onder de marktwaarde heeft moeten verkopen.

Bij besluit van 4 maart 2021 heeft het Centraal Orgaan opvang asielzoekers de hoogte van de eigen bijdrage van appellant in de kosten van de opvang vastgesteld op € 878,00. Het COa biedt opvangvoorzieningen voor asielzoekers en verlangt een eigen bijdrage in de kosten daarvan als zij vermogen en/of inkomen hebben. Zij kunnen bijvoorbeeld vermogen hebben als zij een dwangsom van de IND hebben ontvangen, omdat de asielprocedure te lang heeft geduurd. Deze uitspraak gaat over de vraag of het COa op grond van de Rva 2005 en de Reba 2008 voor vreemdelingen een eigen bijdrage mag vaststellen in de kosten van opvang wegens het hebben van vermogen boven de vermogensgrens, als deze vreemdelingen alleen over dit vermogen beschikken, omdat de IND aan hen een dwangsom heeft betaald. Ook speelt de vraag of het COa daarbij gebruik mag maken van ontvangen informatie van de IND over aan vreemdelingen uitbetaalde dwangsommen.

Bij brief van 15 juli 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Molenlanden [appellant] bericht niet te zullen ingaan op zijn verzoek om een akoestisch onderzoek en om maatwerkvoorschriften op te leggen aan [partij]. [appellant] woont aan de [locatie] in Schelluinen. Zijn woning grenst aan de melkveehouderij van [partij]. [appellant] heeft bij het college meerdere malen aangegeven overlast, hinder en schade te ondervinden van [partij]. Naar aanleiding van de uitspraak van 19 november 2021 zijn twee procedures ontstaan. Enerzijds heeft [appellant] hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van 19 november 2021 waarin de rechtbank het beroep van [appellant] niet-ontvankelijk verklaart. Dit hoger beroep behandelt de Afdeling in deze procedure. Anderzijds heeft het college het bezwaarschrift van 8 december 2020 in behandeling genomen en op 13 juli 2022 niet-ontvankelijk verklaard. Volgens het college verzocht [appellant] om het laten uitvoeren van een akoestisch onderzoek en dit is volgens het college geen verzoek om het nemen van een besluit in de zin van artikel 1:3 van de Awb.