Ontwerpbesluit houdende regels met betrekking tot het ingeperkt gebruik en de doelbewuste introductie in het milieu van genetisch gemodificeerde organismen (Besluit genetisch gemodificeerde organismen milieubeheer 2013), met nota van toelichting.
- Kenmerk
- W14.12.0231/IV
- Datum advies
- 28 september 2012
- Vindplaats
- Staatscourant 2014, nr. 12694
- Infrastructuur en Waterstaat
- Algemene maatregel van bestuur
Toon inhoud
Ontwerpbesluit houdende regels met betrekking tot het ingeperkt gebruik en de doelbewuste introductie in het milieu van genetisch gemodificeerde organismen (Besluit genetisch gemodificeerde organismen milieubeheer 2013), met nota van toelichting.
Bij Kabinetsmissive van 6 juli 2012, no.12.001546, heeft Uwe Majesteit, op voordracht van de Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, mede namens de Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie, bij de Afdeling advisering van de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het ontwerpbesluit houdende regels met betrekking tot het ingeperkt gebruik en de doelbewuste introductie in het milieu van genetisch gemodificeerde organismen (Besluit genetisch gemodificeerde organismen milieubeheer 2013), met nota van toelichting.
Het ontwerpbesluit betreft de herziening van het geldende Besluit genetische gemodificeerde organismen milieubeheer (hierna: het Besluit ggo). De aanleiding hiervoor is het streven naar minder administratieve lasten voor betrokken onderzoeksinstellingen en het bedrijfsleven, het verbeteren van de leesbaarheid en het creëren van een verdergaand gelijk speelveld tussen de verschillende lidstaten van de EU door in het ontwerpbesluit nauw aan te sluiten bij de teksten van de Europese regelgeving.(zie noot 1)
Het ontwerpbesluit ziet op:
- het ingeperkt gebruik waarbij genetisch gemodificeerde organismen (hierna: ggo) binnen inrichtingen worden gemaakt en gehanteerd,
- de doelbewuste introductie in het milieu van ggo’s voor overige doeleinden en
- het in de handel brengen van ggo’s als product of in producten en het gebruik van toegelaten producten.
Voor elk van deze drie typen handelingen is thans een vergunning nodig op grond van het Besluit ggo ter bescherming van de gezondheid van de mens en het milieu. De regels inzake de ggo's vloeien voort uit internationale en Europese regelgeving, waaronder richtlijn 2009/41/EG inzake het ingeperkt gebruik van genetisch gemodificeerde micro-organismen (hierna: richtlijn 2009/41)(zie noot 2) en richtlijn 2001/18 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu en tot intrekking van richtlijn nr. 90/220 van de Raad (hierna: richtlijn 2001/18).(zie noot 3)
De Afdeling advisering van de Raad van State onderschrijft de strekking van het ontwerpbesluit, maar maakt een aantal opmerkingen met betrekking tot de kennisgeving, het motiveren van een verzoek om aanvullende aanvraaggegevens en technische opmerkingen. Zij is van oordeel dat in verband daarmee enige aanpassing van het ontwerpbesluit wenselijk is.
1. Kennisgeving
De richtlijnen geven regels inzake het kennis geven van bepaalde activiteiten of handelingen met ggo's.(zie noot 4) Dienovereenkomstig bevat het ontwerpbesluit regelingen betreffende de kennisgeving.(zie noot 5) De Afdeling maakt de volgende opmerkingen.
a. De regelingen in het ontwerpbesluit zijn gebaseerd op de hoofdstukken 8 en 9 van de Wm, waarin niet is voorzien in het instrument 'kennisgeving'. In dit hoofdstuk is - voor zover hier van belang - slechts voorzien in de melding en de vergunning.(zie noot 6) De in de richtlijn bedoelde kennisgeving kan in ons nationale systeem worden vertaald naar een melding, als een appellabel besluit kan uitblijven, dan wel worden aangemerkt als aanvraag voor een vergunning, indien wordt kennis gegeven met het oogmerk om, in richtlijnterminologie, een schriftelijke toestemming van de bevoegde instantie te verkrijgen.(zie noot 7) De Afdeling adviseert de kennisgeving in de bedoelde bepalingen van het ontwerpbesluit in overeenstemming te brengen met de Wm.
b. Onverminderd het voorgaande, merkt de Afdeling op dat volgens artikel 6, artikel 8, eerste lid, en artikel 9, eerste lid, van richtlijn 2009/41 de kennisgeving ten minste bepaalde informatie moet bevatten, genoemd in bijlage V, deel A, B respectievelijk C. In de artikelen 2.15, 2.35 en 2.36 van het ontwerpbesluit is slechts voorzien in een gedeeltelijke regeling van deze informatie. Tevens is voorzien in de bevoegdheid voor de minister om bij ministeriële regeling nadere regels te stellen over de over te leggen gegevens. Naar het oordeel van de Afdeling dient, ten behoeve van een volledige en overzichtelijke implementatie van de richtlijn, het ontwerpbesluit zelf in ieder geval alle volgens de richtlijn minimaal vereiste gegevens te noemen. Eventuele aanvullende gegevens kunnen bij ministeriële regeling worden voorgeschreven.
De Afdeling adviseert het ontwerpbesluit in het licht van het voorgaande aan te vullen.
2. Motiveren verzoek om aanvullende aanvraaggegevens
Artikel 6, zevende lid, van richtlijn 2001/18 bepaalt dat wanneer het bevoegd gezag om nieuwe informatie vraagt, dit verzoek moet worden gemotiveerd. Het ontwerpbesluit voorziet in artikel 3.8, eerste lid, van het ontwerpbesluit weliswaar in de bevoegdheid voor de minister om nader informatie te vragen aan de gebruiker, maar niet is voorzien in de richtlijnverplichting om deze vraag om nieuwe informatie te motiveren.(zie noot 8) De Afdeling adviseert artikel 3.8, eerste lid, in dit licht aan te vullen.
3. Technische opmerkingen
Het ontwerpbesluit geeft aanleiding tot een aantal technische opmerkingen betreffende de implementatie van de richtlijnen.
a. Ingevolge het voorgestelde artikel 1.5, tweede lid, wordt onder het begrip 'gebruiker' mede verstaan degene die voornemens is om ingeperkt gebruik te verrichten. Deze omschrijving sluit niet geheel aan bij de omschrijving in artikel 2, onderdeel e, van richtlijn 2009/41, waarin dit begrip is gedefinieerd als elke natuurlijke of rechtspersoon die verantwoordelijk is voor het ingeperkt gebruik van ggo's.(zie noot 9) De Afdeling adviseert artikel 1.5, tweede lid, aan te passen.
b. In de transponeringstabel wordt op een aantal punten niet verwezen naar de juiste artikelen van het ontwerpbesluit. Zo is in de implementatietabel van richtlijn 2001/18 slechts voorzien in een verwijzing van de implementatie van de eerste volzin van bij artikel 4, tweede lid, maar ontbreekt een verwijzing voor de tweede en derde volzin van deze richtlijnverplichting. Voorts is in de tabel bij artikel 4, derde lid, ten onrecht niet verwezen naar de artikelen 3.2, 3.7, 4.2 en 4.8 van het ontwerpbesluit.(zie noot 10) De Afdeling adviseert de transponeringstabel te bezien en zo nodig aan te passen.
4. Voor redactionele kanttekeningen verwijst de Afdeling naar de bij het advies behorende bijlage.
De Afdeling advisering van de Raad van State geeft U in overweging in dezen een besluit te nemen, nadat met het vorenstaande rekening zal zijn gehouden.
De vice-president van de Raad van State
Bijlage bij het advies van de Afdeling advisering van de Raad van State betreffende no.W14.12.0231/IV met redactionele kanttekeningen die de Afdeling in overweging geeft.
- Onverminderd het gestelde in de eerste adviesopmerking, in artikel 1.5, eerste lid, voorzien in een omschrijving van het begrip "kennisgever", zoals gebruikt in artikel 2.15, zesde lid, van het ontwerpbesluit en daarbij aansluiten bij artikel 2, zesde lid, van richtlijn 2001/81.
- In artikel 1.5, eerste lid, voorzien in een omschrijving van het begrip "aanvrager", zoals gebruikt in artikel 3.6 van het ontwerpbesluit.
- In het opschrift van titel 2.2 de verwijzing naar hoofdstuk 9 van de Wm schrappen, nu in deze titel - voor zover hier van belang - is voorzien in artikel 2.20, eerste lid, in een gelijkwaardigheidsbepaling, die is gebaseerd op hoofdstuk 8 van de Wm.
- In artikel 2.35, eerste lid, "dit hoofdstuk" vervangen door: deze afdeling.
- In artikel 3.6 en in artikel 4.7 schrappen: "overeenkomstig …. de Europese Commissie", gelet op de begripsomschrijving van "milieurisicobeoordeling" in artikel 1.5 en deze begripsomschrijving aanvullen met: zoals aangevuld met daarop betrekking hebbende besluiten of aanbevelingen van de Raad van de Europese Unie of van de Europese Commissie.
- In artikel 3.7, tweede lid, van het ontwerpbesluit voorzien in de verplichting dat de aanvraag een technische dossier en een samenvatting daarvan - in plaats van de aanvraag - bevat, conform artikel 6 van richtlijn 2001/18.
- In artikel 3.13, eerste lid, "van invloed kan zijn op" vervangen door: gevolgen kan hebben voor. Hiermee wordt aangesloten bij artikel 8, tweede lid, van richtlijn 2001/18.
Nader rapport (reactie op het advies) van 27 maart 2014
Het ontwerp geeft de Afdeling advisering van de Raad van State aanleiding tot het maken van een aantal inhoudelijke opmerkingen. Hieronder zal ik op deze opmerkingen nader ingaan.
1. Kennisgeving
a. De Afdeling adviseert de bepalingen van het ontwerpbesluit waarin het instrument ‘kennisgeving’ wordt geregeld, in overeenstemming te brengen met de hoofdstukken 8 en 9 van de Wet milieubeheer. In die hoofdstukken is slechts voorzien in de instrumenten ‘melding’ en ‘vergunning’. De Afdeling wijst erop dat de in richtlijn 2009/41 bedoelde kennisgeving in het nationale systeem kan worden vertaald naar een melding, als een appellabel besluit kan uitblijven, dan wel kan worden aangemerkt als een aanvraag om een vergunning indien wordt kennisgegeven met het oogmerk om een schriftelijke toestemming van de bevoegde instantie te verkrijgen.
In antwoord hierop wordt het volgende opgemerkt. In richtlijn 2009/41 is bepaald dat het bevoegd gezag bij een kennisgeving controleert of de risicobeoordeling correct is uitgevoerd en of de toe te passen maatregelen passend zijn om de menselijke gezondheid en het milieu te beschermen. Vervolgens moet het bevoegd gezag ingevolge de richtlijn zo nodig ter bescherming van de menselijke gezondheid en het milieu eisen stellen aan het ingeperkt gebruik.
De ‘kennisgeving’ is in het ontwerpbesluit overeenkomstig de vereisten van richtlijn 2009/41 vormgegeven. Als gevolg daarvan vertoont de kennisgeving zowel kenmerken van een melding als van een vergunning: enerzijds blijft een appellabel besluit in principe uit, anderzijds beschikt de Minister over robuuste sturingsmogelijkheden naar aanleiding van de kennisgeving. Zo kan de Minister de uitkomst van de risicobeoordeling corrigeren. Door dit specifieke karakter is de ‘kennisgeving’ te zien als een eigensoortig instrument. Het gebruik van de term ‘melding’ of van de term ‘vergunning’ zou daarmee niet stroken. De term ‘melding’ zou een lichter instrument suggereren dan in werkelijkheid het geval is, terwijl de term ‘vergunning’ een zwaarder instrument tot gevolg zou hebben dan noodzakelijk is.
Daar komt bij dat het ontwerpbesluit naast het specifieke zwaardere instrument ‘kennisgeving’ ook een lichtere ‘melding’ kent. Indien beide beoogde instrumenten met dezelfde term zouden worden aangeduid, zou er verwarring kunnen ontstaan over de betekenis en de beoogde werking daarvan.
Op grond van deze overwegingen is de voorkeur gegeven aan het hanteren van een eigen term. Gekozen is voor de term ‘kennisgeving’, welke keuze aansluit bij de terminologie van richtlijn 2009/41. Bovendien is het gebruik van de term ‘kennisgeving’ in de in het ontwerpbesluit bedoelde betekenis in de Nederlandse regelgeving voor genetisch gemodificeerde organismen niet nieuw. Ook in de Wet milieugevaarlijke stoffen en in het Besluit genetisch gemodificeerde organismen werd in de periode van 1993 tot en met 2003 deze term gehanteerd.
Voorafgaand aan de keuze voor de term ‘kennisgeving’ is ook nagegaan of de Aanwijzingen voor de regelgeving of de Wet milieubeheer zich verzetten tegen deze keuze. Gebleken is dat dit niet het geval is.
Aanwijzing 56 van de Aanwijzingen voor de regelgeving biedt ruimte voor het gebruik van de term ‘kennisgeving’ in Nederlandse ’regelgeving. In deze aanwijzing staat aansluiting bij de terminologie van verwante bindende EU-regelgeving voorop. Aanwijzing 333 biedt een vergelijkbare ruimte.
De Wet milieubeheer biedt eveneens ruimte voor het gebruik van de term ‘kennisgeving’. Er is geen regel die het gebruik van de term ‘melding’ voorschrijft of die de term ‘kennisgeving’ uitsluit. Ook uit artikel 9.2.2.1 van die wet kan een dergelijke opvatting niet worden afgeleid. Het eerste lid biedt een brede basis voor regels bij algemene maatregel van bestuur. In het tweede lid worden voorbeelden genoemd van regels die in elk geval mogelijk zijn. Daartoe behoren zowel het instrument ‘melding’ als het instrument ‘vergunning’. Daaruit valt af te leiden dat een instrument dat ligt tussen de melding en de vergunning eveneens is toegelaten. Daarvoor is niet vereist dat dit instrument in het tweede lid bij name wordt genoemd, het gaat in het tweede lid alleen om voorbeelden.
b. De Afdeling merkt op dat volgens artikel 6, artikel 8, eerste lid, en artikel 9, eerste lid, van richtlijn 2009/41 de kennisgeving ten minste bepaalde informatie moet bevatten, genoemd in bijlage V, deel A, B respectievelijk C. In de artikelen 2.15, 2.35 en 2.36 van het ontwerpbesluit is slechts voorzien in een gedeeltelijke regeling van deze informatie. Tevens is voorzien in de bevoegdheid voor de Minister om bij ministeriële regeling nadere eisen te stellen over de over te leggen gegevens. De Afdeling adviseert het ontwerpbesluit aan te vullen zodanig dat het besluit zelf in ieder geval alle volgens de richtlijn minimaal vereiste gegevens noemt.
Dit advies is op de volgende wijze gevolgd. De artikelen 2.15 en 2.36 van het ontwerpbesluit zijn gewijzigd en aangevuld. Vanwege de voor het gehele ontwerpbesluit beoogde eenheid in systematiek van de aanvraaggegevens, zijn ook de artikelen 3.7 en 4.8 gewijzigd en aangevuld. Tevens is Bijlage 5, behorende bij artikel 2.15, derde lid, en artikel 2.36, tweede lid, van het ontwerpbesluit, toegevoegd. Deze bijlage bevat de aanvraaggegevens voor ingeperkt gebruik. Een en ander laat onverlet de bevoegdheid van de Minister om bij ministeriële regeling nadere eisen te stellen wat betreft de over te leggen gegevens. Ook de nota van toelichting is hierop aangepast.
2. Motiveren verzoek om aanvullende aanvraaggegevens
De Afdeling constateert dat artikel 3.8, eerste lid, van het ontwerpbesluit weliswaar voorziet in de bevoegdheid voor de Minister om nadere informatie te vragen aan de gebruiker, maar dat niet is voorzien in de verplichting van artikel 6, zevende lid, van richtlijn 2001/18 dat zo’n verzoek moet worden gemotiveerd. De Afdeling adviseert het genoemde artikellid aan te vullen.
Dit advies is gevolgd. In artikel 3.8, eerste lid, van het ontwerpbesluit is een motiveringsverplichting opgenomen.
3. Technische opmerkingen
a. Volgens de Afdeling sluit de in artikel 1.5, tweede lid, van het ontwerpbesluit opgenomen omschrijving van het begrip ‘gebruiker’ niet geheel aan bij de omschrijving van dit begrip in artikel 2, onderdeel e, van richtlijn 2009/41. De Afdeling adviseert artikel 1.5, tweede lid, aan te passen.
Dit advies is gevolgd. De omschrijving van ‘gebruiker’ in artikel 1.5, tweede (thans derde) lid, van het ontwerpbesluit is aangevuld met de genoemde definitie uit richtlijn 2009/41.
b. De Afdeling constateert dat in de Transponeringstabel op een aantal punten niet wordt verwezen naar de juiste artikelen in het ontwerpbesluit. De Afdeling adviseert de tabel te bezien en zo nodig aan te passen.
De Transponeringstabel is bezien en op een aantal plaatsen aangepast. Ook is de suggestie uit Noot 10 van het advies in de tabel verwerkt.
4. Redactionele kanttekeningen
Aan de eerste, vierde, vijfde, zesde en zevende redactionele kanttekening van de Afdeling is gevolg gegeven.
De tweede redactionele kanttekening, waarin wordt gevraagd om in artikel 1.5, eerste lid, te voorzien in een omschrijving van het begrip ‘aanvrager’, zoals gebruikt in artikel 3.6 van het ontwerpbesluit, is op de volgende wijze verwerkt. Het begrip ‘aanvrager’ wordt in een aantal artikelen van het ontwerpbesluit gebruikt. Het merendeel van die artikelen ziet op de situatie na indiening van een aanvraag. Het begrip ‘aanvrager’ is daar eenduidig, het betreft degene die de aanvraag heeft ingediend. Artikel 3.6 daarentegen heeft betrekking op de situatie voorafgaand aan de indiening van de aanvraag. Daardoor mist het begrip ‘aanvrager’ hier eenduidigheid. Dat geldt ook voor het begrip ‘aanvrager’ in artikel 4.7 van het ontwerpbesluit. Daarom is in de artikelen 3.6 en 4.7 van het ontwerpbesluit het begrip ‘aanvrager’ vervangen door ‘degene die voornemens is de doelbewuste introductie voor overige doeleinden uit te voeren’.
De derde redactionele kanttekening is niet overgenomen. Anders dan de Afdeling meent, berust artikel 2.20 van het ontwerpbesluit, dat handelt over alternatieve maatregelen, niet op hoofdstuk 8 van de Wet milieubeheer. Het ontwerpbesluit kent wel een bepaling inzake alternatieve maatregelen die op hoofdstuk 8 van die wet berust, maar dat is artikel 2.56. Artikel 2.20 is de parallel daarvan voor hoofdstuk 9 van de Wet milieubeheer. Er is behoefte aan twee parallelle bepalingen omdat een aantal maatregelen zowel op hoofdstuk 8 als op hoofdstuk 9 van de Wet milieubeheer berust. Het toestaan van een alternatieve maatregel heeft dan alleen zin als die toestemming voor beide hoofdstukken wordt gegeven.
5. Van de gelegenheid is gebruikgemaakt om enkele redactionele wijzigingen en verduidelijkingen in het ontwerpbesluit en in de nota van toelichting aan te brengen en enkele onvolkomenheden te herstellen. Ook zijn de navolgende aanpassingen in het ontwerpbesluit aangebracht om het geheel van het besluit en de Regeling genetisch gemodificeerde organismen milieubeheer 2013 (hierna: de Regeling ggo) sluitend te maken. De ontwerpnota van toelichting is dienovereenkomstig aangepast.
- In het ontwerpbesluit is het voorschrift toegevoegd dat alle categorieën van fysische inperking moeten zijn gelegen binnen het ggo-gebied (artikelen 2.14 en 2.35, alsmede een corresponderende bepaling in artikel 2.55). In samenhang daarmee is in artikel 1.5 ook een begripsomschrijving opgenomen van ‘ggo-gebied’. Met deze bepalingen is beleid dat voorheen geregeld was in een circulaire vastgelegd in het ontwerpbesluit. Aanvankelijk was het voornemen het voorschrift en de begripsomschrijving op te nemen in de Regeling ggo. Bij nader inzien is de voorkeur gegeven aan opname in het besluit. Bedoeld voorschrift sluit goed aan bij hetgeen reeds is geregeld in de artikelen 2.14 en 2.35 van het ontwerpbesluit. Deze artikelen bevatten algemene bepalingen met betrekking tot het ingeperkt gebruik. De aanpassing van artikel 2.55 zorgt ervoor dat een en ander ook voor de omgevingsvergunning voor de inrichting van toepassing is. In onderdeel a van artikel 2.55 kwam het ggo-gebied overigens al voor, zij het in de vorm van een omschrijving die nu vervangen is door het begrip.
- Enkele definities van de ontwerpregeling ggo zijn overgeheveld naar het ontwerpbesluit, omdat deze ook in de context van het ontwerpbesluit van betekenis zijn.
- De Regeling ggo zal twee vormen van een risicobeoordeling voor het ingeperkt gebruik kennen. De eerste vorm betreft de risicobeoordeling zoals deze in de praktijk al wordt toegepast, ook aangeduid als de risicobeoordeling als bedoeld in artikel 2.5 van het ontwerpbesluit. Kenmerk van deze risicobeoordeling is dat de gebruiker de uitkomst van de risicobeoordeling uit de bijlage kan aflezen. De tweede vorm van de risicobeoordeling is aan de orde als toepassing van de eerste vorm niet past voor de voorgenomen activiteit. De risicobeoordeling geschiedt dan overeenkomstig de beginselen voor een risicobeoordeling, zonder dat de gebruiker de uitkomst van de risicobeoordeling uit de bijlage kan aflezen.
In het ontwerpbesluit werd de term ‘risicobeoordeling’ gebruikt zonder duidelijk onderscheid tussen de verschillende vormen van de risicobeoordeling. Een aantal bepalingen van het ontwerpbesluit heeft evenwel specifiek betrekking op de risicobeoordeling als bedoeld in artikel 2.5 van het ontwerpbesluit. Met het oog op de eenduidigheid van de regelgeving is dit nu expliciet in de betrokken bepalingen aangegeven.
Daarnaast bleek dat de term ‘risicobeoordeling’ in artikel 2.13 verwarring kon wekken. Het gaat in artikel 2.13 veeleer om een toetsing aan bepaalde criteria. Daarom is artikel 2.13 aangepast, zodanig dat de term ‘risicobeoordeling’ niet meer wordt gebruikt.
- In de artikelen 2.32 en 2.53 van het ontwerpbesluit was voorzien in een periodieke herhaling van de risicobeoordeling. Er wordt echter niet gedoeld op een volledige hernieuwde risicobeoordeling, maar op een – minder ingrijpende – controle of de uitgevoerde risicobeoordeling, en eventueel de eerdere toepassing van artikel 2.8 van het ontwerpbesluit, nog juist zijn. Met het oog hierop zijn beide artikelen aangepast. Voorgeschreven is nu dat de gebruiker beziet of de risicobeoordeling nog passend is.
- De reguliere risicobeoordeling leidt tot een inschaling van het ingeperkt gebruik op een bepaald inperkingsniveau. De inschaling wordt gevolgd door een kennisgeving of een aanvraag van een vergunning, ingediend bij de Minister. Op grond van artikel 2.8 van het ontwerpbesluit kan de gebruiker de Minister vragen om vaststelling van een inperkingsniveau, als de gebruiker twijfelt over de juiste inschaling of als hij meent dat met een lager inperkingsniveau kan worden volstaan. In de praktijk kan de gebruiker de kennisgeving of de vergunningaanvraag en het verzoek op grond van artikel 2.8 gelijktijdig doen, en worden beide procedures op zijn verzoek gelijktijdig doorlopen. Daarvoor is het wel nodig dat een verzoek van de Minister om nadere informatie in de ene procedure, met opschorting van de beslistermijn als gevolg, tevens leidt tot opschorting van de beslistermijn in de andere procedure. De artikelen 2.9, 2.18 en 2.38 zijn in deze zin aangepast.
- Artikel 2.55 van het ontwerpbesluit betreft een instructie aan het bevoegd gezag voor de omgevingsvergunning voor de inrichting om bepaalde aspecten in de omgevingsvergunning te regelen.
In de Regeling omgevingsrecht is geregeld dat bij de aanvraag van de omgevingsvergunning de namen moeten worden verstrekt van degenen die verantwoordelijk zijn voor de activiteiten met de genetisch gemodificeerde organismen en voor het toezicht op en de controle van de veiligheid daarvan. In artikel 2.55 is een onderdeel ingevoegd, inhoudend dat het bevoegd gezag hieromtrent bij de omgevingsvergunning regels geeft, waardoor de namen van de betrokkenen ook na verlening van de vergunning aan het bevoegd gezag moeten worden doorgegeven. Dit is vooral van belang in het geval van wisseling van personen. De bepaling zorgt ervoor dat het bevoegd gezag steeds op de hoogte is van de actuele namen.
Artikel 2.55 is ook gericht op bestaande omgevingsvergunningen. Bestaande vergunningen zullen derhalve moeten worden aangepast aan het bepaalde in artikel 2.55. Een overgangsbepaling daaromtrent ontbrak echter in het ontwerpbesluit. Deze omissie is hersteld door toevoeging van artikel 6.13 (nieuw). De artikelen die volgen op artikel 6.13 (nieuw), zijn in verband hiermee vernummerd.
- In de artikelen 2.56 en 2.57 van het ontwerpbesluit is de term ‘gebruiker’ vervangen door ‘degene die de inrichting drijft’. Dit is juister omdat de gebruiker niet altijd degene zal zijn die de inrichting drijft. De term ’degene die de inrichting drijft’ wordt ook gebruikt in artikel 8.40a van de Wet milieubeheer, waarop artikel 2.56 berust.
Ik moge U hierbij, in overeenstemming met mijn ambtgenoot van Economische Zaken, het gewijzigde ontwerpbesluit en de gewijzigde nota van toelichting doen toekomen en U verzoeken overeenkomstig dit ontwerp te besluiten.
De Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu
(1) Nota van toelichting, paragraaf I. "Algemeen", subparagraaf 1 "Inleiding", tweede alinea.
(2) Richtlijn nr. 2009/41/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 inzake het ingeperkt gebruik van genetisch gemodificeerde micro-organismen (PbEG L 125/75).
(3) Richtlijn nr. 2001/18 van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu en tot intrekking van richtlijn nr. 90/220 van de Raad (PbEG L 106).
(4) Dit betreft bijvoorbeeld de artikelen 6, 8, 9 en 10 van richtlijn 2009/41 en de artikelen 4, 6, 8, 10 en 13 van richtlijn 2001/18.
(5) Dit betreft bijvoorbeeld de artikelen 2.6, 2.15 t/m 2.19, 2.21, 2.24, 2.26 en 2.39, derde lid, van het ontwerpbesluit.
(6) Artikel 9.2.2.1 van de Wm. Weliswaar kent de Wm de term kennisgeving, maar hiermee wordt bedoeld de openbare kennisgeving als wijze van bekendmaking van bijvoorbeeld de melding, een plan of (voornemens betreffende) overheidsbesluiten, zie bijv. artikel 8.42 van de Wm.
(7) Zie ook de aanwijzingen 56, tweede lid, onder b, en 333 van de Aanwijzingen voor de regelgeving.
(8) In de transponeringstabel wordt nog verwezen naar artikel 4:5 van de Algemene wet bestuursrecht, maar deze bepaling biedt geen uitkomst, aangezien hierin niet is voorzien in een motiveringsverplichting.
(9) Zie ook aanwijzing 56, eerste lid, van de Aanwijzingen voor de regelgeving
(10) Verder kan in de tabel worden gespecificeerd dat de implementatie van artikel 13, vijfde lid, van richtlijn 2001/18 plaatsvindt in artikel 4.15, eerste lid, onder c, van het ontwerpbesluit.