Ontwerpbesluit met nota van toelichting houdende de verplichting tot indiening van een langetermijnhuisvestingsplan (Besluit langetermijnhuisvestingsplan WZV).
- Kenmerk
- W13.01.0481/III
- Datum advies
- 30 november 2001
- Vindplaats
- Bijvoegsel Staatscourant 12 februari 2002, nr 30
- Volksgezondheid, Welzijn en Sport
- Algemene maatregel van bestuur
Toon inhoud
Volledige tekst
Ontwerpbesluit met nota van toelichting houdende de verplichting tot indiening van een langetermijnhuisvestingsplan (Besluit langetermijnhuisvestingsplan WZV).
Bij Kabinetsmissive van 12 september 2001, no.01.004302, heeft Uwe Majesteit, op voordracht van de Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, bij de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het ontwerpbesluit met nota van toelichting houdende de verplichting tot indiening van een langetermijnhuisvestingsplan (Besluit langetermijnhuisvestingsplan WZV).
Sinds 1 januari 1996 bestaat de verplichting bij de melding van een bouwinitiatief een langetermijnhuisvestingsplan in te dienen. In de zogenoemde tweede meldingscirculaire Daarnvan 26 augustus 1996 werd aangekondigd dat de in deze circulaire opgenomen verplichting om elke vier jaar een langetermijnhuisvestingsplan in te dienen, waarmee die verplichting werd ontkoppeld van de indiening van bouwplannen, zou worden geregeld in een algemene maatregel van bestuur op grond van artikel 22 van de Wet ziekenhuisvoorzieningen. Het ontwerpbesluit strekt hiertoe. Het gevolg hiervan is dat het niet nakomen van de verplichting voortaan wordt aangemerkt als een overtreding in de zin van artikel 1 van de Wet op de economische delicten.
De Raad van State maakt een tweetal opmerkingen met betrekking tot de noodzaak van het ontwerpbesluit. Hij is van oordeel dat in verband daarmee aanpassing van het ontwerpbesluit wenselijk is.
1. Uit de nota van toelichting blijkt dat het doel van de maatregel tweeledig is. Enerzijds wordt beoogd het bestuur van de instelling een managementinstrument te bieden en in dat kader de huisvesting van de instelling in ogenschouw te nemen. Anderzijds vormen de langetermijnhuisvestingsplannen voor de overheid vooral een middel om op hoofdlijnen bij te kunnen sturen en om op tijd eventueel financiële middelen beschikbaar te kunnen stellen. De minister beoordeelt de plannen dan ook niet inhoudelijk. In de nota van toelichting staat dat inmiddels zo'n 65% van de ongeveer 965 instellingen in het kader van de melding van een bouwinitiatief een langetermijnhuisvestingsplan heeft ingediend. Uit de nota van toelichting blijkt niet welk percentage van de instellingen aan de zelfstandige verplichting (dus los van het melden van een bouwinitiatief) van het indienen van een langetermijnhuisvestingsplan heeft voldaan. In elk geval kan hieruit worden afgeleid dat, ondanks het feit dat de regeling al meer dan vijf jaar bestaat, tenminste 35% van de instellingen de zelfstandige verplichting niet nakomt. Indien de instellingen de noodzaak van het zelfstandig indienen van een langetermijnhuisvestingsplan niet inzien, dan zal dat na de invoering van dit besluit niet anders zijn. Kennelijk hebben de instellingen geen behoefte aan een uniform managementinstrument. De Raad acht het, gelet op de reeds bestaande verplichting en gelet op het huidige slechts gedeeltelijk nakomen van de verplichting, onvoldoende duidelijk gemaakt dat de omzetting in een wettelijke regeling noodzakelijk en efficiënt is.
2. Het besluit bevat geen criteria waaraan het "managementinstrument" moet voldoen. Slechts worden in de nota van toelichting de globale opzet en hoofdlijnen van zulk een langetermijnhuisvestingsplan genoemd. Het Adviescollege toetsing administratieve lasten adviseert een standaardmodel te ontwikkelen. Sinds 1996 is er immers ervaring opgedaan met langetermijnhuisvestingsplannen. In de nota van toelichting wordt slechts gezegd dat zal worden bezien of er een standaardmodel ontwikkeld kan worden. De Raad adviseert het managementinstrument verder uit te werken alvorens tot invoering te besluiten.
De Raad van State geeft U in overweging in dezen een besluit te nemen, nadat met het vorenstaande rekening zal zijn gehouden.
De Vice-President van de Raad van State
Nader rapport (reactie op het advies) van 13 december 2001
1. Uit het feit dat vijf jaar na invoering van de verplichting van het indienen van een langertermijnhuisvestingsplan bij de melding van een bouwinitiatief 35% van de instellingen nog geen plan heeft ingediend, mag niet worden afgeleid dat die instellingen in gebreken zijn met de indiening ervan. De Raad van State gaat bij zijn opvatting ten onrechte uit van de veronderstelling dat die verplichting los van de melding van een bouwinitiatief thans al bestaat. Dit is evenwel niet het geval. Onder voorwaarden kan het bij het ontwikkelen van een bouwplan worden volstaan met een melding van het bouwinitiatief in plaats van de indiening van de aanvrage van een vergunning in het kader van de Wet ziekenhuisvoorzieningen. Voor een meldingsprocedure is wel vereist dat het bouwvoornemen is opgenomen in een langetermijnhuisvestingsplan. Voor een bouwvoornemen waarvoor een vergunning nodig is, hoeft nu geen langetermijnhuisvestingsplan te worden ingediend. Daarnaast zijn er ook veel instellingen die na 1996 geen bouwplan hebben ontwikkeld, zodat voor hen de noodzaak voor de indiening van een langetermijnhuisvestingsplan ook niet bestond. De verplichting is tot nu toe gekoppeld aan de melding van een concreet bouwinitiatief.
De conclusie die de Raad hieruit trekt dat de instellingen kennelijk geen behoefte hebben aan een uniform managementinstrument, berust dan ook op een misverstand. Mogelijk hebben sommige instellingen al wel een langetermijnhuisvestingsplan, maar is er nog geen aanleiding geweest dat aan mij toe te sturen.
2. In de toelichting bij het ontwerpbesluit is reeds aangegeven dat zal worden bezien of voor een langetermijnhuisvestingsplan een standaardmodel kan worden ontwikkeld. Per sector zal worden bezien hoe het model er het best uit zou kunnen zien, afhankelijk van de specifieke eisen van de sector. Het is uitdrukkelijk de bedoeling dat samen met het veld en het College bouw ziekenhuisvoorzieningen te doen. Deze aanpak maakt het tevens mogelijk het noodzakelijke draagvlak te creëren. Recentelijk zijn de eerste ambtelijke besprekingen met vertegenwoordigers van de ziekenhuissector afgerond.
Ik geef er de voorkeur aan de eisen waaraan een huisvestingsplan moet voldoen niet in detail in het besluit zelf op te nemen teneinde de mogelijkheid open te houden om flexibeler op toekomstige ontwikkelingen in de onderscheiden sectoren te kunnen inspelen.
Ik moge U hierbij het ontwerpbesluit en de nota van toelichting doen toekomen en U verzoeken overeenkomstig dit ontwerp te besluiten.
De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport
Sinds 1 januari 1996 bestaat de verplichting bij de melding van een bouwinitiatief een langetermijnhuisvestingsplan in te dienen. In de zogenoemde tweede meldingscirculaire Daarnvan 26 augustus 1996 werd aangekondigd dat de in deze circulaire opgenomen verplichting om elke vier jaar een langetermijnhuisvestingsplan in te dienen, waarmee die verplichting werd ontkoppeld van de indiening van bouwplannen, zou worden geregeld in een algemene maatregel van bestuur op grond van artikel 22 van de Wet ziekenhuisvoorzieningen. Het ontwerpbesluit strekt hiertoe. Het gevolg hiervan is dat het niet nakomen van de verplichting voortaan wordt aangemerkt als een overtreding in de zin van artikel 1 van de Wet op de economische delicten.
De Raad van State maakt een tweetal opmerkingen met betrekking tot de noodzaak van het ontwerpbesluit. Hij is van oordeel dat in verband daarmee aanpassing van het ontwerpbesluit wenselijk is.
1. Uit de nota van toelichting blijkt dat het doel van de maatregel tweeledig is. Enerzijds wordt beoogd het bestuur van de instelling een managementinstrument te bieden en in dat kader de huisvesting van de instelling in ogenschouw te nemen. Anderzijds vormen de langetermijnhuisvestingsplannen voor de overheid vooral een middel om op hoofdlijnen bij te kunnen sturen en om op tijd eventueel financiële middelen beschikbaar te kunnen stellen. De minister beoordeelt de plannen dan ook niet inhoudelijk. In de nota van toelichting staat dat inmiddels zo'n 65% van de ongeveer 965 instellingen in het kader van de melding van een bouwinitiatief een langetermijnhuisvestingsplan heeft ingediend. Uit de nota van toelichting blijkt niet welk percentage van de instellingen aan de zelfstandige verplichting (dus los van het melden van een bouwinitiatief) van het indienen van een langetermijnhuisvestingsplan heeft voldaan. In elk geval kan hieruit worden afgeleid dat, ondanks het feit dat de regeling al meer dan vijf jaar bestaat, tenminste 35% van de instellingen de zelfstandige verplichting niet nakomt. Indien de instellingen de noodzaak van het zelfstandig indienen van een langetermijnhuisvestingsplan niet inzien, dan zal dat na de invoering van dit besluit niet anders zijn. Kennelijk hebben de instellingen geen behoefte aan een uniform managementinstrument. De Raad acht het, gelet op de reeds bestaande verplichting en gelet op het huidige slechts gedeeltelijk nakomen van de verplichting, onvoldoende duidelijk gemaakt dat de omzetting in een wettelijke regeling noodzakelijk en efficiënt is.
2. Het besluit bevat geen criteria waaraan het "managementinstrument" moet voldoen. Slechts worden in de nota van toelichting de globale opzet en hoofdlijnen van zulk een langetermijnhuisvestingsplan genoemd. Het Adviescollege toetsing administratieve lasten adviseert een standaardmodel te ontwikkelen. Sinds 1996 is er immers ervaring opgedaan met langetermijnhuisvestingsplannen. In de nota van toelichting wordt slechts gezegd dat zal worden bezien of er een standaardmodel ontwikkeld kan worden. De Raad adviseert het managementinstrument verder uit te werken alvorens tot invoering te besluiten.
De Raad van State geeft U in overweging in dezen een besluit te nemen, nadat met het vorenstaande rekening zal zijn gehouden.
De Vice-President van de Raad van State
Nader rapport (reactie op het advies) van 13 december 2001
1. Uit het feit dat vijf jaar na invoering van de verplichting van het indienen van een langertermijnhuisvestingsplan bij de melding van een bouwinitiatief 35% van de instellingen nog geen plan heeft ingediend, mag niet worden afgeleid dat die instellingen in gebreken zijn met de indiening ervan. De Raad van State gaat bij zijn opvatting ten onrechte uit van de veronderstelling dat die verplichting los van de melding van een bouwinitiatief thans al bestaat. Dit is evenwel niet het geval. Onder voorwaarden kan het bij het ontwikkelen van een bouwplan worden volstaan met een melding van het bouwinitiatief in plaats van de indiening van de aanvrage van een vergunning in het kader van de Wet ziekenhuisvoorzieningen. Voor een meldingsprocedure is wel vereist dat het bouwvoornemen is opgenomen in een langetermijnhuisvestingsplan. Voor een bouwvoornemen waarvoor een vergunning nodig is, hoeft nu geen langetermijnhuisvestingsplan te worden ingediend. Daarnaast zijn er ook veel instellingen die na 1996 geen bouwplan hebben ontwikkeld, zodat voor hen de noodzaak voor de indiening van een langetermijnhuisvestingsplan ook niet bestond. De verplichting is tot nu toe gekoppeld aan de melding van een concreet bouwinitiatief.
De conclusie die de Raad hieruit trekt dat de instellingen kennelijk geen behoefte hebben aan een uniform managementinstrument, berust dan ook op een misverstand. Mogelijk hebben sommige instellingen al wel een langetermijnhuisvestingsplan, maar is er nog geen aanleiding geweest dat aan mij toe te sturen.
2. In de toelichting bij het ontwerpbesluit is reeds aangegeven dat zal worden bezien of voor een langetermijnhuisvestingsplan een standaardmodel kan worden ontwikkeld. Per sector zal worden bezien hoe het model er het best uit zou kunnen zien, afhankelijk van de specifieke eisen van de sector. Het is uitdrukkelijk de bedoeling dat samen met het veld en het College bouw ziekenhuisvoorzieningen te doen. Deze aanpak maakt het tevens mogelijk het noodzakelijke draagvlak te creëren. Recentelijk zijn de eerste ambtelijke besprekingen met vertegenwoordigers van de ziekenhuissector afgerond.
Ik geef er de voorkeur aan de eisen waaraan een huisvestingsplan moet voldoen niet in detail in het besluit zelf op te nemen teneinde de mogelijkheid open te houden om flexibeler op toekomstige ontwikkelingen in de onderscheiden sectoren te kunnen inspelen.
Ik moge U hierbij het ontwerpbesluit en de nota van toelichting doen toekomen en U verzoeken overeenkomstig dit ontwerp te besluiten.
De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport