Uitspraak BRS.26.000595

BRS.26.000595
ECLI:NL:RVS:2026:6627

Datum uitspraak: 12 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:

[appellant],
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Groningen, van 13 januari 2026 in zaak nr. NL25.26366 in het geding tussen:

[appellant]

en

de minister van Asiel en Migratie.

Procesverloop

Bij besluit van 20 mei 2025 heeft de minister een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen en geweigerd hem ambtshalve een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd te verlenen.

Bij uitspraak van 13 januari 2026 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd voor zover de minister heeft geweigerd appellant ambtshalve een verblijfsvergunning regulier te verlenen, dat besluit voor het overige in stand gelaten en de minister opgedragen voor het vernietigde deel een nieuw besluit te nemen met inachtneming van de uitspraak.

Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. J.M. Suurmeijer, advocaat in Stadskanaal, hoger beroep ingesteld.

Overwegingen

Inleiding

1.        Appellant heeft de Gambiaanse nationaliteit. Hij heeft aan zijn asielaanvraag ten grondslag gelegd dat hij problemen heeft gehad met de spirituele organisatie Jaulanko, omdat hij weigerde zijn overleden vader bij die organisatie op te volgen. Appellant was ten tijde van de gebeurtenissen 13 en 14 jaar oud. Tijdens de gehoren was hij 17 en 18 jaar oud. De minister heeft de identiteit van appellant en zijn problemen met de Jaulanko ongeloofwaardig geacht. Het geschil in hoger beroep gaat over de vraag of er voldoende rekening is gehouden met de jonge leeftijd van appellant.

Hoger beroep

2.        De grieven zijn gericht tegen het oordeel van de rechtbank dat de minister voldoende rekening heeft gehouden met het referentiekader van appellant. De rechtbank heeft overwogen dat gelet op het referentiekader van appellant had mogen worden verwacht dat hij kon verklaren over de Jaulanko, de functie van zijn vader waarvan de traditie zegt dat appellant die na het overlijden van zijn vader overneemt en over basale dingen zoals de dagindeling tijdens zijn gevangenschappen. Verder zijn de grieven gericht tegen het oordeel van de rechtbank dat zij de minister volgt dat de problemen met de Jaulanko ongeloofwaardig zijn, omdat appellant summier over de Jaulanko heeft verklaard, het niet geloofwaardig is dat zijn vader hem niet heeft voorbereid op zijn toekomstige rol en dat appellant niets heeft ondernomen om bescherming te zoeken of te vluchten en na een vlucht naar Senegal toch is teruggekeerd op verzoek van zijn zus. Appellant betoogt dat de rechtbank eraan voorbij is gegaan dat de minister bij het beoordelen van wat hij heeft verklaard, geen rekening heeft gehouden met zijn jonge leeftijd op het moment van de gebeurtenissen en de beslissingen die hij toen heeft genomen.

2.1.        In onder meer de uitspraak van 15 juli 2016, ECLI:NL:RVS:2016:2073, onder 1.1, heeft de Afdeling overwogen dat de minister in alle individuele asielzaken een geloofwaardigheidsbeoordeling verricht, waarbij hij rekening houdt met de persoonlijke omstandigheden, achtergrond en leeftijd van een vreemdeling. Dat blijkt ook uit Werkinstructie 2024/6, waarin staat dat de minister bij de beoordeling van wat een vreemdeling heeft verklaard rekening moet houden met wat in zijn algemeenheid van de vreemdeling mag worden verlangd. Daarbij speelt het referentiekader een rol, waaronder de leeftijd. De minister moet met de leeftijd niet alleen rekening houden tijdens het horen, maar ook bij het beoordelen en wegen van wat een vreemdeling heeft verklaard. Daarbij gaat het zowel om de leeftijd ten tijde van de gestelde gebeurtenissen als de leeftijd ten tijde van het horen. Vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 14 april 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1100, onder 2.2.

2.2.        De rechtbank is de minister gevolgd in zijn standpunt dat het ongeloofwaardig is dat appellant weinig weet over de Jaulanko, dat appellant niet wist dat hij de opvolger van zijn vader zou worden en dat zijn vader hem niet heeft voorbereid op zijn toekomstige rol. Ook is de rechtbank van oordeel dat de minister appellant heeft kunnen tegenwerpen dat hij niets heeft ondernomen om bescherming te zoeken toen hem werd verteld dat hij zijn vader moest opvolgen en hij verklaarde dat niet te willen en dat het vreemd is dat appellant nadat hij uit gevangenschap naar Senegal is gevlucht op herhaaldelijk aandringen van zijn oudere zus, toch is teruggekeerd naar Gambia zonder te weten of er geen bedreiging meer is. Appellant betoogt terecht dat de rechtbank door de minister hierin te volgen, niet heeft onderkend dat de minister bij het beoordelen en waarderen van wat appellant heeft verklaard niet inzichtelijk heeft gemaakt hoe hij rekening heeft gehouden met de leeftijd van appellant ten tijde van het overlijden van zijn vader en de daarop volgende gebeurtenissen. Appellant was toen immers 13 jaar. De minister heeft daarom ondeugdelijk gemotiveerd waarom van appellant mocht worden verwacht dat hij andere keuzes zou hebben gemaakt, dan de keuzes die hij heeft gemaakt. In dat verband heeft de minister niet toegelicht waarom het, gelet op zijn leeftijd, onaannemelijk is dat appellant gehoor heeft gegeven aan de herhaalde verzoeken van zijn oudere zus om naar huis terug te keren en waarom het onaannemelijk is dat zijn vader hem nog niet zou hebben voorbereid op zijn toekomstige rol.

2.3.        De grieven slagen.

2.4.        Het hogerberoepschrift roept verder geen vragen op over de uitleg of de geldigheid van een bepaling van Unierecht (arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 24).

Conclusie

3.        Het hoger beroep is gegrond. De Afdeling vernietigt de uitspraak van de rechtbank, voor zover de rechtbank het vernietigde besluit van 20 mei 2025 voor het overige in stand heeft gelaten. Dit betekent dat het gehele besluit is vernietigd. De minister moet de proceskosten vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        verklaart het hoger beroep gegrond;

II.        vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Groningen, van 13 januari 2026 in zaak nr. NL25.26366, voor zover de rechtbank het vernietigde besluit van 20 mei 2025 voor het overige in stand heeft gelaten;

III.        veroordeelt de minister van Asiel en Migratie tot vergoeding van bij appellant in verband met de behandeling van het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 934,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.

Aldus vastgesteld door mr. M.J.M. Ristra-Peeters, voorzitter, mr. J.W. Willems en mr. M. den Heyer, leden, in tegenwoordigheid van mr. P.A.M.J. Graat, griffier.

w.g. Ristra-Peeters
voorzitter

w.g. Graat
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 12 november 2026

307-1183