Uitspraak 202603059/2/R1

202603059/2/R1.
Datum uitspraak: 12 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak na vereenvoudigde behandeling (artikel 8:54 in verbinding met artikel 8:119 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb)) op het verzoek van:

[verzoeker], en haar maten [maat A] en [maat B], gevestigd en wonend in Hoofddorp, gemeente Haarlemmermeer, (hierna: de maatschap en anderen),
verzoekers,

om herziening van de uitspraak van de Afdeling van 22 juli 2026, ECLI:NL:RVS:2026:4279.

Procesverloop

Bij uitspraak van 22 juli 2026, ECLI:NL:RVS:2026:4279, heeft de Afdeling het beroep van de maatschap en anderen tegen de besluiten van het college van burgemeester en wethouders van Haarlemmermeer van 8 oktober 2024 en 1 november 2024 en het besluit van de raad van de gemeente Haarlemmermeer van 10 oktober 2024, ongegrond verklaard.

De maatschap en anderen hebben de Afdeling verzocht die uitspraak te herzien.

Overwegingen

1.       Artikel 8:119, eerste lid, van de Awb luidt:

"De bestuursrechter kan op verzoek van een partij een onherroepelijk geworden uitspraak herzien op grond van feiten of omstandigheden die:

a. hebben plaatsgevonden vóór de uitspraak,

b. bij de indiener van het verzoekschrift vóór de uitspraak niet bekend waren en redelijkerwijs niet bekend konden zijn, en

c. waren zij bij de Afdeling eerder bekend geweest, tot een andere uitspraak zouden hebben kunnen leiden."

2.       Bij de uitspraak van 22 juli 2026 heeft de Afdeling het beroep van de maatschap en anderen tegen de vaststelling van hogere waarden voor het bestemmingsplan "Hoofddorp Hoofdweg 875", als bedoeld in artikel 110a van de Wet geluidhinder, het bestemmingsplan "Hoofddorp Hoofdweg 875" en de omgevingsvergunning voor de bouw van zes woningen op de locatie Hoofdweg 875 in Hoofddorp, ongegrond verklaard. De Afdeling heeft daarbij in aanmerking genomen dat de raad naar haar oordeel voldoende heeft gemotiveerd dat het bestemmingsplan niet leidt tot een onaanvaardbare beperking van de bedrijfsvoering van de agrarische onderneming van de maatschap en dat het plan niet in strijd is met de gemeentelijke beleidsvisies en cultuurhistorische waarden. Vanwege het gebrek aan afzonderlijke beroepsgronden tegen de omgevingsvergunning is ook het daartegen gerichte beroep ongegrond verklaard.

3.       De maatschap en anderen verzoeken om herziening van de uitspraak van 22 juli 2026. Zij stellen dat er sprake is van een processuele misslag. Daarbij wijzen zij op de volgende passage uit overweging 6.1: "Verder ligt het plangebied langs de Hoofdweg oostzijde (N520). De raad mocht daarom uitgaan van de aanbevolen richtafstand voor een gemengd gebied, in dit geval dus 10 m." Volgens de maatschap en anderen heeft de Afdeling daarbij onvoldoende onderscheid gemaakt tussen de wegen aan weerszijden van de Hoofdvaart. Zij voeren aan dat de Hoofdweg ter hoogte van het perceel van [verzoeker] en het bouwplan enerzijds bestaat uit een verkeersluwe weg, die als erftoegangsweg is aangemerkt, en anderzijds uit de drukke provinciale weg N520. Volgens de maatschap en anderen verschillen deze wegen van elkaar wat betreft hun verkeersfunctie. De provinciale weg heeft een belangrijke doorstroom- en ontsluitingsfunctie, terwijl bij een erftoegangsweg binnen de bebouwde kom de nadruk ligt op de verblijfsfunctie en de veilige afwikkeling van lokaal verkeer. Zij stellen daarom dat de Afdeling de oostzijde ten onrechte als een rustige erftoegangsweg heeft aangemerkt.

Verder betogen de maatschap en anderen dat de westzijde van de Hoofdvaart ter hoogte van hun perceel een andere verkeerskundige status en milieukwalificatie heeft dan de oostzijde. Zij stellen dat zij dit onderscheid al vóór de uitspraak van 22 juli 2026 uitdrukkelijk naar voren hebben gebracht en zich daarbij op het standpunt hebben gesteld dat een richtafstand van 30 meter had moeten worden gehanteerd, zoals volgens hen voor de westzijde geldt.

De maatschap en anderen stellen dat hun verzoek voldoet aan de voorwaarden als bedoeld in artikel 8:119 Awb. Daartoe voeren zij in de eerste plaats aan dat het verschil in status en milieukwalificatie tussen de west- en oostzijde aan de Hoofdvaart een omstandigheid is die al vóór de uitspraak bestond.

In de tweede plaats voeren de maatschap en anderen aan dat de Afdeling de ligging aan de oostzijde ten onrechte als één van de dragende overwegingen in de uitspraak heeft opgenomen. Volgens hen konden zij niet weten en ook redelijkerwijs niet voorzien dat de Afdeling deze omstandigheid als een dragende overweging zou aanmerken.

In de derde plaats stellen de maatschap en anderen dat de Afdeling had moeten vaststellen dat het in deze zaak om de westzijde van de Hoofdvaart gaat, zodat de conclusie niet had kunnen zijn dat de provinciale weg N520 aanleiding gaf om uit te gaan van een richtafstand van 10 meter. Zij betogen dat dit tot een ander oordeel had kunnen leiden, namelijk dat de besluiten die het bouwplan op het naastgelegen perceel met huisnummer 875 mogelijk maken, gedeeltelijk voor vernietiging in aanmerking kwamen.  Daarmee had volgens hen kunnen worden voorkomen dat de twee dichtstbijzijnde villa’s die in de besluiten zijn voorzien, gebouwd mogen worden. De maatschap en anderen stellen dat deze mogelijkheid hun door de uitspraak is ontnomen.

4.       Bij de beoordeling van een herzieningsverzoek is uitsluitend van belang of feiten en omstandigheden als bedoeld in artikel 8:119, eerste lid, van de Awb zijn gesteld. Het moet dan gaan om nader gebleken feiten of omstandigheden die hebben plaatsgevonden vóór de uitspraak waarvan herziening wordt verzocht en die de verzoekers in de procedure die heeft geleid tot die uitspraak niet naar voren hebben kunnen brengen. Het bijzondere rechtsmiddel van herziening dient er niet toe om het geschil waarover bij uitspraak is beslist opnieuw aan de rechter voor te leggen en biedt een partij niet de mogelijkheid gronden die in een eerdere procedure naar voren zijn of hadden kunnen worden gebracht, opnieuw, dan wel alsnog naar voren te brengen en zo het debat te heropenen, nadat is gebleken dat de aangevoerde feiten en omstandigheden niet tot het gewenste resultaat hebben geleid. Zoals de Afdeling eerder heeft overwogen (uitspraak van 5 maart 2008, ECLI:NL:RVS:2008:BC5799), is een vermeend onjuiste rechtsopvatting geen grond voor herziening, evenmin als veronderstelde rechterlijke misslagen ten aanzien van de gevolgde procedure of de vaststelling van de feiten. Verder geldt dat, wil een verzoek om herziening voor toewijzing in aanmerking komen, aan de in artikel 8:119, eerste lid, onder a, b en c van de Awb genoemde criteria dient te worden voldaan. Deze criteria zijn cumulatief. Dit wil zeggen dat aan alle voorwaarden moet zijn voldaan.

4.1.    Het voorgaande betekent dat uitsluitend feiten en omstandigheden als bedoeld in artikel 8:119, eerste lid, aanhef en onder a en b, van de Awb, die hebben plaatsgevonden vóór de uitspraak van 22 juli 2026 en bij de maatschap en anderen vóór die uitspraak niet bekend waren noch redelijkerwijs bekend konden zijn, onder de in artikel 8:119, eerste lid, aanhef en onder c, van de Awb vermelde voorwaarde grond voor herziening kunnen vormen.

5.       Naar het oordeel van de Afdeling hebben de maatschap en anderen geen nieuwe feiten of omstandigheden aangevoerd als bedoeld in artikel 8:119, eerste lid, van de Awb. De omstandigheid dat de wegen aan weerszijden van de Hoofdvaart verschillen in verkeersfunctie en milieukwalificatie, was al vóór die uitspraak bekend. Dat de maatschap en anderen niet konden voorzien welke betekenis de Afdeling aan de ligging ten opzichte van de N520 zou geven, maakt dit niet anders. Dat is niet te beschouwen als een feit of een omstandigheid die vóór de uitspraak niet bekend was of redelijkerwijs niet bekend kon zijn. Voor zover het verzoek betrekking heeft op een mogelijke fout van de Afdeling bij de vaststelling van de feiten, geldt dat een dergelijke fout, zoals onder 4 is overwogen, geen grond voor herziening is.

6.       Het betoog slaagt niet.

7.       Het verzoek dient als kennelijk ongegrond te worden afgewezen.

8.       De proceskosten hoeven niet te worden vergoed.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

wijst het verzoek af.

Aldus vastgesteld door mr. M.M. Kaajan, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. C. Sparreboom, griffier.

w.g. Kaajan
lid van de enkelvoudige kamer

w.g. Sparreboom
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 12 november 2026

195