Uitspraak 202500472/1/A2

202500472/1/A2.
Datum uitspraak: 11 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak op de hoger beroepen van:

[appellant], wonend in [woonplaats],

appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Overijssel van 17 december 2024 in zaak nr. 23/2474 in het geding tussen:

[appellant]

en

de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (voorheen: de Minister voor Rechtsbescherming).

Procesverloop

Bij brief van 21 april 2023 heeft de staatssecretaris het verzoek van [appellant], om te interveniëren in de zaken waarin [appellant] klachten heeft ingediend bij de Nederlandse Orde van Advocaten, Raden van Discipline en het Hof van Discipline, geweigerd.

Bij brief van 15 juni 2023 heeft de staatssecretaris, in reactie op het bezwaar van [appellant] tegen de brief van 21 april 2023, de weigering gehandhaafd.

Bij uitspraak van 17 december 2024 heeft de rechtbank het door [appellant] daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft [appellant] hoger beroep ingesteld.

De staatssecretaris heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven en voorwaardelijk incidenteel hoger beroep ingesteld.

[appellant] en de staatssecretaris hebben nadere stukken ingediend.

De Afdeling heeft de zaak op zitting behandeld op 4 september 2026, waar de staatssecretaris, vertegenwoordigd door mr. drs. P.M. Timmer-Arends, is verschenen. Verder is op de zitting de Nederlandse Orde Van Advocaten, vertegenwoordigd door mr. H.C.E. de Kiefte, als derde-belanghebbende gehoord.

Overwegingen

Inleiding

1.       [appellant] heeft verschillende klachten ingediend bij de Nederlandse Orde van Advocaten, de Raad van Discipline en het Hof van Discipline. Volgens [appellant] functioneren deze klachtenprocedures niet. Bij brief van 31 maart 2023 heeft [appellant] de staatssecretaris daarom gevraagd om, kort gezegd, hem te helpen bij het krijgen van ‘rechtstoegankelijkheid’. Bij brief van 21 april 2023 heeft de staatssecretaris daarop geantwoord dat hij, anders dan [appellant] verzoekt, als staatssecretaris, niet kan interveniëren in individuele zaken. Hiertegen heeft [appellant] per brief van 31 mei 2023 bezwaar gemaakt. Bij brief van 15 juni 2023 heeft de staatssecretaris aan [appellant] laten weten dat hij geen aanleiding ziet op terug te komen op zijn brief van 21 april 2023. Op 6 juli 2023 heeft [appellant] beroep ingesteld tegen deze brief.

Uitspraak van de rechtbank

2.       De rechtbank heeft de brief van 15 juni 2023 aangemerkt als een besluit op bezwaar, waartegen beroep kan worden ingesteld. De staatssecretaris heeft namelijk in die brief inhoudelijk gereageerd op het bezwaar van [appellant] tegen de brief van de staatssecretaris van 21 april 2023.

3.       De rechtbank heeft verder geoordeeld dat de staatssecretaris het verzoek van [appellant] om te interveniëren in een aantal tuchtrechtelijke procedures op goede gronden heeft geweigerd. De tuchtrechtelijke bevoegdheden van de dekens, de Raden van Discipline en van het Hof van Discipline zijn gebaseerd op de Advocatenwet. Deze wet geeft de staatssecretaris geen ruimte om in individuele zaken tussenbeide te komen.

Beoordeling van het hoger beroep

4.       De rechtbank heeft terecht opgemerkt dat de staatssecretaris geen dictum heeft bijgevoegd in het besluit op bezwaar van 15 juni 2023. Uit de tekst van het besluit en de toelichting daarop door de staatssecretaris in zijn schriftelijke uiteenzetting en op de zitting begrijpt de Afdeling dat het dictum niet-ontvankelijkheid behelst, omdat de brief van 21 april 2023 geen besluit in de zin van artikel 1:3, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht is. De Afdeling volgt de staatssecretaris in dit standpunt. De rechtbank heeft het tegen het besluit van 15 juni 2023 instelde beroep daarom terecht, zij het om andere redenen, ongegrond verklaard. Aan de bespreking van de inhoudelijke gronden van [appellant] komt de Afdeling daarom niet toe.

5.       Het hoger beroep is ongegrond.

Misbruik van recht

6.       De staatssecretaris heeft op de zitting toegelicht dat [appellant] bij meerdere ministers hetzelfde verzoek heeft gedaan als in de voorliggende zaak. Het procedeergedrag van [appellant] kost de staat veel publieke middelen. De staatssecretaris heeft zich daarom op het standpunt gesteld dat [appellant] zich schuldig maakt aan misbruik van procesrecht. Het hoger beroep moet volgens de staatssecretaris om die reden niet-ontvankelijk worden verklaard.

7.       Van misbruik van procesrecht kan sprake zijn als er een patroon aanwezig is van het veelvuldig aanwenden van verschillende rechtsmiddelen om geschillen steeds maar weer aan de orde te stellen terwijl de rechter daarover al vaker uitspraak heeft gedaan, waarvan de uitkomst betrokkene duidelijk zou moeten zijn en waarvan redelijkerwijs niet kan worden aangenomen dat het betrokkene nog te doen is om recht of rechtsbescherming.

8.       Om te beoordelen of [appellant] misbruik maakt van procesrecht, kijkt de Afdeling naar meer dan alleen het geschil dat voor haar ligt. Gelet op alle informatie waarover de Afdeling op dit moment beschikt, is naar haar oordeel van misbruik nog geen sprake. Voorgaande neemt niet weg dat er inmiddels wel een duidelijk patroon te ontwaren is in het procedeergedrag van [appellant], waarbij hij bij verschillende bestuursorganen en rechtscolleges meerdere procedures start en klachten indient. Onder meer in de uitspraken van 22 mei 2024, waaronder ECLI:NL:RVS:2024:2058, heeft de Afdeling dan ook de hoger beroepen van [appellant] niet-ontvankelijk verklaard, wegens misbruik van het recht om hoger beroep in te stellen. Zoals hiervoor onder 7 uiteengezet kan het meermaals en/of tegen beter weten in starten van procedures uiteindelijk resulteren in het oordeel dat misbruik wordt gemaakt van procesrecht. De Afdeling merkt daarbij op dat [appellant] hetzelfde verzoek om rechtstoegang aan de Minister van Justitie en Veiligheid heeft gedaan. Dat heeft geleid tot de uitspraak van de Afdeling van 3 juni 2026, ECLI:NL:RVS:2026:3203, waarin [appellant]s hoger beroep ook ongegrond is verklaard. Uit die uitspraak volgt dat dergelijke brieven vanuit een staatssecretaris geen besluit is. Dit zou voor [appellant] reden moeten zijn om te stoppen met vergelijkbare verzoeken in te dienen en tegen de daaropvolgende reacties van de minister of staatssecretaris bezwaar te maken en (hoger) beroep in te stellen, omdat hij weet dat die procedures evident geen kans van slagen hebben. Maar volgens de staatssecretaris heeft [appellant] meerdere verzoeken ingediend en lopen daarover nog verschillende procedures. Dat de Afdeling in de voorliggende zaak nog geen aanleiding ziet om aan te nemen dat [appellant] misbruik maakt van zijn procesrecht, betekent niet dat dit op termijn niet anders kan komen te liggen wanneer de hiervoor geschetste wijze van procederen voortduurt.

Incidenteel hoger beroep

9.       De staatssecretaris heeft incidenteel hoger beroep ingesteld onder de voorwaarde dat het hoger beroep van [appellant] gegrond is. Omdat dat hoger beroep ongegrond is, vervalt het voorwaardelijk incidenteel hoger beroep van de staatssecretaris. Aan een inhoudelijke bespreking ervan kan niet worden toegekomen.

Conclusie

10.     Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank, met verbetering van de gronden waar die op rust.

11.     De staatssecretaris hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus vastgesteld door mr. C.C.W. Lange, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. S. Yildiz, griffier.

w.g. Lange
lid van de enkelvoudige kamer

w.g. Yildiz
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026

594-1180