Uitspraak BRS.25.000778

BRS.25.000778
ECLI:NL:RVS:2026:6465
Datum uitspraak: 6 november 2026

AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:

[appellant],
appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 4 juni 2025 in zaak nr. NL24.2828 in het geding tussen:

[appellant]

en

de minister van Asiel en Migratie.

Procesverloop

Bij besluit van 12 september 2022 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van appellant om afgifte van een verblijfsdocument EU/EER als bedoeld in artikel 9, eerste lid, van de Vw 2000 (artikel 9-document), afgewezen.

Bij besluit van 29 december 2023 heeft de staatssecretaris het daartegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij uitspraak van 4 juni 2025 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard.

Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. R. Heringa, advocaat in Amsterdam, hoger beroep ingesteld.

Overwegingen

Feiten en besluitvorming

1.        Appellant, geboren op [geboortedatum 1]1968, heeft de Colombiaanse nationaliteit. Hij beoogt verblijf bij zijn zoon (referent), geboren op [geboortedatum 2] 1999, die sinds 2018 de Spaanse nationaliteit heeft. Appellant woont al sinds 2011 in Nederland, maar heeft hier nooit een document gehad als bedoeld in artikel 9 van de Vw 2000, waaruit rechtmatig verblijf blijkt. Referent heeft het grootste deel van de tijd bij hem gewoond, behalve van 2017 tot 2019. In die jaren verbleef referent ook lange periodes bij zijn moeder in de Verenigde Staten. Referent was op dat moment al volwassen.

1.1.        De minister heeft de aanvraag afgewezen, omdat hij zich op het standpunt heeft gesteld dat appellant geen familielid is als bedoeld in artikel 8.7, tweede lid, aanhef en onder d, of artikel 8.7, derde lid, aanhef en onder a, van het Vb 2000.

De rechtbank heeft geoordeeld dat de minister de aanvraag terecht heeft afgewezen. De rechtbank heeft hierover overwogen dat er geen bijzondere afhankelijkheid bestaat tussen appellant en referent.

Appellant klaagt in hoger beroep dat de rechtbank ten onrechte tot dit oordeel is gekomen en dat de rechtbank bij dit oordeel ten onrechte artikel 20 van het VWEU in plaats van artikel 21 van het VWEU als toetsingskader heeft gebruikt.

Bijlagen

2.        Het wettelijk kader en het beleidskader zijn opgenomen in bijlage 1. De relevante overwegingen van het arrest van het Hof van Justitie van 15 september 2022, SRS en AA, ECLI:EU:C:2022:683, zijn opgenomen in bijlage 2. Deze bijlagen maken deel uit van deze uitspraak.

Beoordeling hoger beroep

3.        Appellant klaagt in zijn enige grief terecht dat de rechtbank in beroep ten onrechte de vraag of hem een afgeleid verblijfsrecht toekomt, heeft beoordeeld in het licht van artikel 20 van het VWEU. In dit geval is namelijk artikel 21 van het VWEU van toepassing, omdat referent Spaans staatsburger is en gebruikmaakt van zijn recht op vrij verkeer door in Nederland te verblijven en te werken. Appellant draagt de klacht daarom terecht voor.

Desondanks slaagt de grief niet, omdat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat appellant niet inwoont bij referent als bedoeld in artikel 3, tweede lid, aanhef en onder a van de Verblijfsrichtlijn, omgezet in artikel 8.7, derde lid, aanhef en onder a, van het Vb 2000. De Afdeling zal hieronder uitleggen hoe zij tot dat oordeel is gekomen.

4.        In artikel 3 van de Verblijfsrichtlijn is omschreven voor welke personen de binnenkomst en het verblijf vergemakkelijkt moet worden om zo het recht van vrij verkeer voor de Unieburger te vergemakkelijken, als bedoeld in artikel 21, tweede lid, van het VWEU.

4.1.        Als ‘ander familielid’ van een Unieburger, in de zin van artikel 3, tweede lid, aanhef en onder a, van de Verblijfsrichtlijn, kan appellant een verblijfsrecht aan het Unierecht ontlenen als hij in het land van herkomst ten laste is van referent of bij hem inwoont. Appellant betoogt dat hij inwoont bij referent, als bedoeld in dat artikelonderdeel.

4.2.        In het arrest SRS en AA, in het bijzonder de punten 23, 26 en 27, heeft het Hof verduidelijkt dat ‘inwoning’ in de betekenis van artikel 3, tweede lid, aanhef en onder a, van de Verblijfsrichtlijn, meer is dan simpelweg samenwonen om louter praktische redenen. De Unieburger en zijn familielid moeten een hechte en duurzame band delen, waardoor er een reële situatie van afhankelijkheid tussen hen bestaat. In de beoordeling of dat het geval is moet de minister onder andere rekening houden met de graad van verwantschap tussen de familieleden en met de hechtheid en de intensiteit van hun relatie. De aard van die relatie moet zo zijn dat bij een scheiding van de familieleden ten minste een van beiden daaronder zou lijden. De duur van het samenleven speelt hierbij ook een rol. Vergelijk de uitspraak van de Afdeling van 15 februari 2024, ECLI:NL:RVS:2024:645, onder 11.

5.        De minister heeft in het besluit van 29 december 2023 beoordeeld of appellant bij referent inwoont, als bedoeld in het arrest SRS en AA. De minister heeft zich op het standpunt gesteld dat dit niet het geval is, omdat appellant en referent geen nauwe, duurzame persoonlijke band hebben die van dien aard is dat als appellant niet zou kunnen inwonen bij referent, minstens een van beiden daaronder zou lijden. De minister heeft bij zijn standpunt betrokken dat referent, toen hij al volwassen was, van juni 2017 tot en met augustus 2019, lange periodes bij zijn moeder in de Verenigde Staten heeft gewoond, dat de keuze van referent om bij zijn moeder te gaan wonen een vrijwillige is geweest en dat appellant geen bewijsstukken heeft overgelegd waaruit blijkt dat minstens een van de twee in die periodes heeft geleden, omdat ze niet bij elkaar konden zijn.

5.1.        In beroep heeft appellant hiertegen alleen aangevoerd dat de minister met dit standpunt niet heeft onderkend dat de belangrijkste reden voor het verblijf van referent in de Verenigde Staten de mogelijkheid was om via zijn moeder de Spaanse nationaliteit te verkrijgen, waardoor hij zijn verblijf in Nederland zou kunnen legaliseren en mogelijk ook legaal verblijf voor zijn vader zou kunnen creëren. Dit doet echter niet af aan het standpunt van de minister dat appellant niet aannemelijk heeft gemaakt dat appellant en referent in die periode hebben geleden als bedoeld in het arrest SRS en AA. Ook in hoger beroep heeft appellant niet aannemelijk gemaakt dat er tussen hem en referent een dermate reële situatie van afhankelijkheid bestaat dat een van beiden onder een scheiding zou lijden. De minister heeft zich daarom terecht op het standpunt gesteld dat appellant niet bij referent inwoont als bedoeld in het arrest SRS en AA.

5.2.        Het beroep dat appellant doet op artikel 7 van het EU Handvest en eerdergenoemde uitspraak van de Afdeling van 15 februari 2024, onder 12, maakt dit oordeel niet anders. Uit wat de Afdeling hiervoor onder 5 en 5.1 heeft overwogen, volgt dat er tussen appellant en referent in dit geval geen familieleven bestaat dat op grond van het Unierecht beschermd moet worden.

5.3.        De grief slaagt niet.

6.        Uit het voorgaande volgt dat de opgeworpen vraag kan worden beantwoord aan de hand van de rechtspraak van het Hof. Gelet op de arresten van het Hof van 6 oktober 1982, Cilfit, ECLI:EU:C:1982:335, punten 13 en 14, 6 oktober 2021, Consorzio Italian Management, ECLI:EU:C:2021:799, punt 36, en 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 36, bestaat dan ook geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen.

7.        Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank met verbetering van de gronden. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

bevestigt de aangevallen uitspraak.

Aldus vastgesteld door mr. J.H. van Breda, voorzitter, en mr. M. Soffers en mr. M. den Heyer, leden, in tegenwoordigheid van mr. S. Zwemstra, griffier.

w.g. Van Breda
voorzitter

w.g. Zwemstra
griffier

Uitgesproken in het openbaar op 6 november 2026

91-1097

BIJLAGE 1

Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.

Artikel 20

1.        Er wordt een burgerschap van de Unie ingesteld. Burger van de Unie is een ieder die de nationaliteit van een lidstaat bezit. Het burgerschap van de Unie komt naast het nationale burgerschap doch komt niet in de plaats daarvan. […]

Artikel 21

1.        Iedere burger van de Unie heeft het recht vrij op het grondgebied van de lidstaten te reizen en te verblijven, onder voorbehoud van de beperkingen en voorwaarden die bij de Verdragen en de bepalingen ter uitvoering zijn vastgesteld.

2.        Indien een optreden van de Unie noodzakelijk blijkt om deze doelstelling te verwezenlijken en de Verdragen niet in de daartoe vereiste bevoegdheden voorziet, kunnen het Europees Parlement en de Raad, volgens de gewone wetgevingsprocedure bepalingen vaststellen die de uitoefening van de in lid 1 bedoelde rechten vergemakkelijken. […]

Verblijfsrichtlijn

Artikel 3

[…]

2.        Onverminderd een persoonlijk recht van vrij verkeer of verblijf van de betrokkenen vergemakkelijkt het gastland overeenkomstig zijn nationaal recht, binnenkomst en verblijf van de volgende personen:

a) andere […] familieleden, ongeacht hun nationaliteit, die in het land van herkomst ten laste zijn van of inwonen bij de burger van de Unie die het verblijfsrecht in eerste instantie geniet […].

Vreemdelingenwet 2000

Artikel 1

In deze wet en de daarop rustende bepalingen wordt verstaan onder:

[…]

gemeenschapsonderdanen:

[…]

1° onderdanen van lidstaten van de Europese Unie die op grond van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie gerechtigd zijn een andere lidstaat binnen te komen en er te verblijven;

2° familieleden van de onder 1° genoemden die de nationaliteit van een derde staat bezitten en die uit hoofde van een ter toepassing van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie genomen besluit gerechtigd zijn een lidstaat binnen te komen en er te verblijven.

[…]

Artikel 8

De vreemdeling heeft in Nederland rechtmatig verblijf:

[…]

e. als gemeenschapsonderdaan zolang deze onderdaan verblijf houdt op grond van een regeling krachtens het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie dan wel de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte

[…]

Artikel 9

1.        Onze Minister verschaft aan de vreemdeling, […] die rechtmatig verblijf heeft op grond van artikel 8, onder e, en gemeenschapsonderdaan is als bedoeld in artikel 1, sub 2° […], een document of schriftelijke verklaring, waaruit rechtmatig verblijf blijkt.

[…]

Vreemdelingenbesluit 2000

Artikel 8.7

1.        Deze paragraaf is van toepassing op vreemdelingen die de nationaliteit bezitten van een staat die partij is bij het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie of bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, dan wel van Zwitserland, en die zich naar Nederland begeven of in Nederland verblijven.

[…]

3.        Deze paragraaf is voorts van toepassing op andere familieleden dan bedoeld in het tweede lid, die een vreemdeling als bedoeld in het eerste lid naar Nederland begeleiden of zich bij hem in Nederland voegen, in geval zij:

a. in het land van herkomst ten laste zijn van of inwonen bij die vreemdeling […].

Werkinstructie 2023/3 Het recht van de Europese Unie

paragraaf 2.2.2.3

Het Hof van Justitie heeft bepaald dat inwonen inhoudt dat het andere familielid een band heeft met de betrokken Unieburger die verder gaat dan simpelweg samenwonen om louter praktische redenen. Er dient sprake te zijn van een relatie van afhankelijkheid die gebaseerd is op een nauwe, duurzame persoonlijke band die is ontstaan in hetzelfde huishouden en in het kader van een gemeenschappelijk huiselijk leven. Het is aan het familielid om deze band aan te tonen.

Om te toetsen of er sprake is van zo’n dergelijke band van verwantschap zijn onder meer de volgende factoren van belang:

-        de hechtheid van de betrokken familierelatie;

-        de graad van verwantschap;

-        de reciprociteit en intensiteit van de band. De band moet van dien aard zijn dat als het andere familielid in het gastland niet zou kunnen inwonen bij de Unieburger, minstens een van beiden daaronder zou lijden;

-        de oorspronkelijke intentie van het samenleven;

-        duur van het samenleven.

Dit gaat volgens het Hof niet zo ver dat die band zodanig is dat de Unieburger zijn vrij verkeerrechten niet zou uitoefenen indien het andere familielid hem niet zou kunnen vergezellen of volgen.

BIJLAGE 2

Overwegingen van het Hof van Justitie in het arrest van 15 september 2022, SRS en AA, ECLI:EU:C:2022:683, voor zover nu van belang:

"26.        Bijgevolg moet een "ander familielid", om te kunnen worden beschouwd als inwonend in de zin van artikel 3, lid 2, eerste alinea, onder a, van richtlijn 2004/38 bij een Unieburger die in het gastland een verblijfsrecht geniet, het bewijs leveren dat hij met die burger een nauwe en duurzame persoonlijke band heeft waaruit blijkt dat er een reële situatie van afhankelijkheid tussen beiden bestaat en dat zij een huishouden delen dat niet is voorgewend met het oog op de binnenkomst en het verblijf in die lidstaat […].

27.        Bij de vraag of er sprake is van een dergelijke band is de graad van verwantschap tussen de Unieburger en het andere familielid in kwestie duidelijk een element waar rekening mee moet worden gehouden. Zoals de advocaat-generaal in de punten 40 en 41 van zijn conclusie in wezen heeft aangegeven, moet naargelang de omstandigheden van de zaak niettemin ook worden gekeken naar de hechtheid van de betrokken familierelatie en naar de reciprociteit en de intensiteit van de band. Die band moet van dien aard zijn dat indien het andere familielid in het gastland niet zou kunnen inwonen bij de Unieburger, ministens één van beiden daaronder zou lijden.

28.        Het kan evenwel niet worden vereist dat die band zodanig is dat de Unieburger zijn vrijheid van verkeer niet zou uitoefenen indien het andere familielid hem in het gastland niet zou kunnen vergezellen of zich bij hem zou voegen […].

29.        Ook belangrijk bij de vraag of er sprake is van een duurzame persoonlijke band is de duur van het samenleven van de Unieburger en het andere familielid […].

30.        Bijgevolg dient op de gestelde vragen te worden geantwoord dat artikel 3, lid 2, eerste alinea, onder a) van richtlijn 2004/38 aldus moet worden uitgelegd dat het begrip "andere familieleden die inwonen bij de burger van de Unie die het verblijfsrecht in eerste instantie geniet" in deze bepaling slaat op personen die met deze burger een relatie van afhankelijkheid hebben die gebaseerd is op een nauwe, duurzame persoonlijke band die is ontstaan in hetzelfde huishouden en in het kader van een gemeenschappelijk huiselijk leven dat verder gaat dan eenvoudigweg tijdelijk samenwonen om louter praktische redenen.

[…]."