Uitspraken

Bij besluit van 20 oktober 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam geweigerd om aan FEBO een omgevingsvergunning te verlenen voor onder meer het gebruik van het open terrein op de locatie Tijnmuiden 51 in Amsterdam als een "drive through". FEBO exploiteert een fastfoodrestaurant/snackbar (hierna: fastfoodrestaurant) met automatiek op het perceel Tijnmuiden 51 in Amsterdam. In de zaak is een zitgelegenheid aanwezig om de snacks direct te nuttigen. Naast en voor het pand van FEBO zijn parkeerplaatsen aanwezig. Voor het pand is ook een groenstrook aanwezig. FEBO heeft een omgevingsvergunning aangevraagd om haar vestiging te kunnen uitbreiden met loketverkoop aan automobilisten (een "drive through"). De gemeente Amsterdam is eigenaar van de gronden die voor het pand liggen. FEBO was met het Projectteam Sloterdijk III van de Afdeling Grond & Ontwikkeling van de gemeente Amsterdam in een vergevorderd stadium wat betreft de voorwaarden tot huur van de gronden vóór het pand. Toen bleek dat het college de "drive through" in strijd achtte met het bestemmingsplan, heeft FEBO een aanvraag om een omgevingsvergunning gedaan om af te wijken van het bestemmingsplan.

Bij besluit van 23 november 2017 heeft de raad van de gemeente Alphen aan den Rijn het bestemmingsplan "Sierteeltgebied, eerste herziening" vastgesteld. Murbo Holding B.V. en anderen betogen dat artikel 3.2.2, onder h, van de planregels in strijd is met de rechtszekerheid. Zij voeren hiertoe aan dat onduidelijk is wat onder de zinsnede "op het tijdstip van inwerkingtreding van het plan" in de tabel bij de planregel moet worden verstaan, omdat onduidelijk is of hiermee het tijdstip van inwerkingtreding na de bekendmaking in 2017 of de bekendmaking in 2023 wordt bedoeld. Voor Murbo Holding B.V. is dit van belang nu zij in een handhavingsprocedure de geldigheid van de tabel betwist.

[verzoeker A] en [verzoeker B] hebben verzocht om de uitspraak van de Afdeling van 4 mei 2021, in zaak nr. ECLI:NL:RVS:2021:939, te herzien. De Afdeling gaat niet over tot herziening en wijst de verzoeken af.

Bij besluit van 13 juni 2022 heeft het college geweigerd een omgevingsvergunning te verlenen voor het bouwen van een bedrijfswoning aan de [locatie] te Leeuwarden. Het college heeft geweigerd aan [appellante] een omgevingsvergunning te verlenen voor het realiseren van een bedrijfswoning aan de [locatie] te Leeuwarden. Aan deze weigering is ten grondslag gelegd dat ter plaatse prioriteit wordt gegeven aan het in stand houden en verder ontwikkelen van de bedrijfsfunctie, wat door het toestaan van een bedrijfswoning belemmerd zou worden. Het toestaan van een bedrijfswoning zou leiden tot een beperking van de vestiging van de gewenste diversiteit aan (zwaardere) bedrijvigheid en een mogelijke uitbreidingsbeperking voor omliggende bedrijven.

Bij besluit van 5 januari 2023 heeft de minister van Financiën geweigerd om drie private schulden van [appellant] over te nemen. Deze uitspraak gaat over een besluit op grond van de regeling voor overneming en betaling van private schulden die is opgenomen in de Wet hersteloperatie toeslagen. [appellant] is een gedupeerde van de toeslagenaffaire. Hij heeft de minister verzocht om overname van een drietal schulden. Het gaat om in euro’s omgerekende schulden van [appellant] aan [persoon A] van € 330.000,00, aan [persoon B] van € 94.000,00 en aan [persoon C] van € 23.000,00. De minister heeft de afwijzing van deze aanvraag in bezwaar gehandhaafd. Hij heeft voornoemde schulden van [appellant] aangemerkt als privé-leningen.

Bij besluit van 14 december 2023 heeft de raad van de gemeente Den Haag het bestemmingsplan "Anna van Hannoverstraat 4" vastgesteld. Het plan voorziet in de herontwikkeling van het perceel Anna van Hannoverstraat 4 te Den Haag. Op de gronden van het plangebied staat momenteel nog het pand waar voorheen het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid gevestigd was. Er worden maximaal 1.200 woningen mogelijk gemaakt, met een bruto oppervlak variërend van 40 m2 tot 160 m2. Daarnaast worden diverse andere functies mogelijk gemaakt, zoals detailhandel, horeca en maatschappelijke voorzieningen.

Bij besluit van 3 mei 2021 heeft de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport een aanvraag van [appellante] om erkenning van haar beroepskwalificatie als psychotherapeut afgewezen. De aanvraag van [appellante] gaat over een verklaring van vakbekwaamheid of erkenning van haar beroepskwalificatie met een verzoek tot inschrijving in het BIG-register als psychotherapeut. De minister heeft de aanvraag afgewezen en daaraan het advies van de Commissie Buitenlands Gediplomeerden Volksgezondheid van 3 maart 2021 ten grondslag gelegd. Volgens dat advies is sprake van wezenlijke verschillen tussen de door [appellante] in België gevolgde (beroeps)opleiding en de Nederlandse (beroeps)opleiding. Deze verschillen zijn slechts gedeeltelijk overbrugd door de praktijkervaring of andere uitingen van een leven lang leren. Om voor erkenning van haar beroepskwalificatie in aanmerking te komen, moet [appellante] een éénjarige aanpassingsstage met goed gevolg afronden.

Bij besluit van 23 maart 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van De Bilt geweigerd aan Trustan Investments B.V. een omgevingsvergunning te verlenen voor het realiseren van een extra dakopbouw met toevoeging van twee appartementen. Het college heeft de aanvraag van Trustan om een omgevingsvergunning voor het realiseren van een dakopbouw met twee appartementen op het adres [locatie] in De Bilt afgewezen. De aanvraag zag onder meer op een afwijking van het bestemmingsplan, omdat het gebruik van de dakopbouw daarmee in strijd was. In de tussenuitspraak van 10 mei 2023 heeft de rechtbank het college opgedragen zijn besluit nader te motiveren. De rechtbank heeft in de einduitspraak van 29 januari 2024 het besluit vernietigd maar de rechtsgevolgen in stand gelaten, omdat de weigering voldoende gemotiveerd was onderbouwd. Trustan heeft in reactie op de nadere motivering van het college een gewijzigd bouwplan ingediend om de dakopbouw met slechts één appartement te realiseren. Het hoger beroep richt zich tegen het oordeel van de rechtbank dat deze aanpassing niet van ondergeschikte aard is.

Bij besluiten van 20 september 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Haarlem aanvragen van [appellante] voor bekostiging van het leerlingenvervoer van haar twee dochters afgewezen. De dochters van [appellante] gaan vanuit Haarlem met het openbaar vervoer naar het Cornelius Haga Lyceum in Amsterdam. Dat is een afstand van ongeveer 16 km. [appellante] heeft om religieuze redenen voor de school gekozen. Zij kan, naar gesteld, de kosten voor het openbaar vervoer niet dragen. Zij heeft daarom aanvragen ingediend om in het kader van leerlingenvervoer € 1.586,40 per dochter bekostigd te krijgen voor de periode van 19 september 2022 tot en met 21 juli 2023. Het college heeft deze aanvragen afgewezen. Aan die afwijzingen heeft het ten grondslag gelegd dat de bekostiging van leerlingenvervoer zoals bedoeld in artikel 8.28 van de Wet voortgezet onderwijs 2020 en artikel 17 van de Verordening leerlingenvervoer gemeente Haarlem 2015 enkel bedoeld is voor leerlingen met een handicap. De dochters hebben geen handicap en voldoen dus niet aan de voorwaarden voor bekostiging van leerlingenvervoer. Het college heeft de afwijzingen in bezwaar in stand gelaten.

Bij besluit van 25 maart 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van betrokkene om haar een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen. Deze uitspraak gaat over de vraag of uit artikel 24 van het EU Handvest, gelezen in samenhang met artikel 3 en artikel 12 van het IVRK (het Kinderrechtenverdrag), een verplichting volgt voor de minister om begeleide minderjarige vreemdelingen binnen de Dublinprocedure te horen en zo ja, hoe ver die verplichting strekt. In deze uitspraak wordt alleen het beleid van de minister dat ziet op het horen van begeleide vreemdelingen tussen de twaalf en vijftien jaar binnen de Dublinprocedure getoetst. Deze uitspraak gaat ook over de vraag hoe de minister vervolgens in haar besluitvorming over een verzoek om toepassing van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening de belangen van begeleide minderjarige vreemdelingen moet wegen.