Uitspraken

Bij besluit van 4 augustus 2021 heeft het college van gedeputeerde staten van Flevoland het verzoek van Stamina om handhavend op te treden tegen Staatsbosbeheer vanwege het vangen van konikpaarden in de Oostvaardersplassen om deze elders te laten doden, afgewezen. Staatsbosbeheer is de eigenaar en de beheerder van het Natura 2000-gebied de Oostvaardersplassen. Staatsbosbeheer voert populatiebeheer uit op de konikpaarden in het gebied. Daartoe is een deel van de Oostvaardersplassen in gebruik als vangweide. De vangweide is een omheind grasland van ca. 55 ha. Zo nu en dan wordt een hek in de omheining geopend, waarna de konikpaarden de vangweide kunnen betreden. Naderhand wordt het hek weer gesloten, zodat de konikpaarden niet meer kunnen terugkeren naar de andere delen van het gebied. Binnen de vangweide bevindt zich een omheinde vangkraal. De vangkraal bestaat uit compartimenten die met hekken afsluitbaar zijn. De konikpaarden worden met voer naar de vangkraal gelokt. De op deze wijze gevangen konikpaarden worden door Staatsbosbeheer naar andere natuurgebieden verplaatst of, als dat niet mogelijk is, geslacht.

Apotheek Heythuysen heeft de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport verzocht om handhavend op te treden tegen de Huisartsengroepspraktijk Stramproy-EII, de huisartsen [huisarts A] en [huisarts B] en de apotheek APPO Heythuysen (voorheen: DoktersApotheek Heythuysen) wegens overtredingen van de Geneesmiddelenwet en het Besluit Gmw. APPO heeft apotheekservicepunten (hierna: uitdeelposten) in, onder meer, de praktijken van de Huisartsengroepspraktijk Stramproy-Ell en van de huisartsen [huisarts A] en [huisarts B]. Volgens Apotheek Heythuysen zijn in die uitdeelposten in strijd met artikel 61, eerste lid, van de Gmw ongeëtiketteerde geneesmiddelen (geneesmiddelen zonder sticker met patiëntgegevens) op voorraad aanwezig die door de huisartsen ter hand worden gesteld aan patiënten. Verder is de samenwerking tussen APPO en beide huisartsenpraktijken, waarbij de huisartsenpraktijken een financiële vergoeding van APPO krijgen, volgens Apotheek Heythuysen in strijd met artikel 11 van het Besluit Gmw. Apotheek Heythuysen heeft de minister daarom in september 2020 verzocht om handhavend tegen APPO en de twee huisartsenpraktijken op te treden.

Bij besluit van 5 september 2023 heeft het college het definitief plaatsingsplan "ondergrondse restafvalcontainers Bloemenbuurt-Oost (buurt 51), Segbroek, Den Haag" vastgesteld. Daarbij zijn onder meer de locaties 51-12 en 51-15A aangewezen voor de plaatsing van een of meer ondergrondse restafvalcontainers. In het plaatsingsplan is onder meer de locatie 51-12 ter hoogte van de Larixstraat 38-54 aangewezen voor de plaatsing van twee ORAC’s. De Larixstraat ligt tussen de Segbroeklaan en de Hanenburglaan. De locatie voor de ORAC’s ligt nabij de kruising met de Segbroeklaan. [appellant sub 1] en anderen wonen aan de Larixstraat 38-54. Zij vinden locatie 51-12 om verschillende redenen, waaronder de verkeersveiligheid, ongeschikt voor de plaatsing van ORAC’s. De ORAC’s zijn inmiddels geplaatst.

Bij besluit van 10 november 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Oss [appellant] en anderen een last onder dwangsom opgelegd naar aanleiding van het zonder omgevingsvergunning verbouwen van de woning aan de [locatie] in Oss tot vier wooneenheden en het in strijd met het bestemmingsplan (laten) gebruiken van dit pand of delen daarvan. [appellant] en anderen zijn eigenaren van het pand op het perceel. Een toezichthouder van de gemeente Oss heeft op 2 februari 2021 geconstateerd dat het pand zonder daarvoor vereiste omgevingsvergunning en in strijd met het ter plaatse geldende bestemmingsplan "Ruwaard Oss 2010" werd verbouwd tot vier wooneenheden. Het college is vervolgens overgegaan tot handhavend optreden. Naar het oordeel van de rechtbank heeft het college zich terecht op het standpunt gesteld dat er sprake is van een overtreding van het bestemmingsplan, zodat het college bevoegd was om daartegen handhavend op te treden.

Bij besluit van 8 november 2011 heeft het college van burgemeester en wethouders van Peel en Maas het verzoek van Recreatiepark Breebronne B.V., Beleggingsmaatschappij De Ruige Hoek Maasbree B.V. en [bedrijf] om een tegemoetkoming in planschade afgewezen. Deze uitspraak bouwt voort op de tussenuitspraak van 18 december 2024. Voor een weergave van de voorgeschiedenis verwijst de Afdeling naar deze tussenuitspraak. Daarin is ook uiteengezet dat Breebronne en De Ruige Hoek hun planschadevordering op 26 juli 2022 hebben gecedeerd aan Bree Invest. De Afdeling heeft in de tussenuitspraak van 18 december 2024 geoordeeld dat Wayland terecht heeft betoogd dat het college het bezwaar van de Holding in het besluit van 13 juni (lees: september) 2023 ten onrechte gegrond heeft verklaard, nu de Holding niet als belanghebbende kan worden aangemerkt. Haar bezwaar had daarom niet-ontvankelijk moeten worden verklaard. De Afdeling heeft verder geoordeeld dat Thorbecke in haar advies van 21 juli 2023, dat aan het bestreden besluit ten grondslag is gelegd, terecht is uitgegaan van de planvergelijking die de STAB in een eerder in dit geschil uitgebracht advies van 26 juni 2015 heeft gemaakt.

Bij besluit van 26 september 2023 heeft de raad van de gemeente Helmond het bestemmingsplan "Buitengebied Helmond - administratieve herziening" vastgesteld. De raad vindt het wenselijk om één planregel binnen de bestemming "Bedrijf" van het bestemmingsplan "Buitengebied Helmond" te herzien, omdat deze planregel niet duidelijk is. Het plan voorziet in een herziening van artikel 10.1, onder a en onder b, van de planregels, in die zin dat daar nu van bedrijven in plaats van bedrijfsactiviteiten wordt gesproken. [appellant sub 2] is eigenaar van de percelen aan de [locatie 1], [locatie 2] en [locatie 3] in Helmond. Merwehave is voornemens een supermarkt op deze percelen te beginnen. Het plan staat daaraan in de weg. In deze uitspraak gaat de Afdeling in op het betoog van Merwehave en [appellant sub 2] dat het plan in strijd met de Dienstenrichtlijn is en dat de raad geen rekening heeft gehouden met hun belangen. Verder gaat de Afdeling in op het betoog van Merwehave dat het plan in strijd met de Standaard Vergelijkbare Bestemmingsplannen 2012 is vastgesteld.

Bij besluit van 31 maart 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Land van Cuijk aan [partij] een omgevingsvergunning verleend voor de bouw van een veranda (overkapping) aan de [locatie 1] in Cuijk en het handelen in strijd met regels ruimtelijke ordening. Bij besluit van 11 april 2022 heeft het college het verzoek van [appellant] om handhavend op te treden tegen deze overkapping afgewezen. [partij] heeft een overkapping gebouwd op zijn perceel. De overkapping heeft een oppervlak van ongeveer 20 m² en bestaat uit drie houten wanden met een plat dak. De overkapping is gebouwd zonder omgevingsvergunning. Het college heeft hiervoor vervolgens alsnog een omgevingsvergunning verleend. [appellant sub 1] woont naast [partij] en kan zich niet verenigen met de bouw van deze overkapping. Volgens haar is het college op onjuiste wijze omgegaan met de welstandsadvisering. Verder is zij bang dat de overkapping ertoe leidt dat de verkeersveiligheid wordt aangetast en dat de overkapping zorgt voor een onaanvaardbare vermindering van lichtinval, schaduwwerking en vochtschade.

Bij besluit van 7 november 2023 heeft de staatssecretaris het tracébesluit "PHS Alkmaar - Amsterdam" vastgesteld. Het tracébesluit wijzigt de spoorweg tussen Alkmaar en Amsterdam met als doel de bruikbaarheid van die spoorweg te verbeteren. De maatregelen zijn onderdeel van het Programma Hoogfrequent Spoorvervoer, dat tot doel heeft de capaciteit op het spoor te vergroten om zo de groei aan reizigers- en goederenvervoer op het spoor in goede banen te leiden en ook de kwaliteit en betrouwbaarheid van het spoor te verbeteren. De Stichting De Hooge Weide kan zich er niet mee verenigen dat een deel van haar perceel dat onderdeel is van het NNN als gevolg van het tracébesluit verloren gaat voor de aanleg van een nieuw goederenkeerspoor. Zij twijfelt aan het nut en de noodzaak van dit goederenkeerspoor. Ook is er volgens de stichting geen sprake van een groot openbaar belang en zijn er mogelijk alternatieven beschikbaar, waarmee volgens haar niet wordt voldaan aan het toetsingskader dat geldt in geval van een ingreep in het NNN.

Bij besluit van 7 juli 2015 heeft het college van burgemeester en wethouders van Noordwijk aan [partij] een omgevingsvergunning verleend voor het bouwen van een winkel en het realiseren van een in- en uitweg op het perceel [locatie] (overzijde) in Noordwijk. Het bouwplan voorziet in het bouwen van een winkelruimte aan de Bronckhorststraat en de Raadhuisstraat in Noordwijk. [partij] heeft een omgevingsvergunning aangevraagd voor het aanleggen van een in- en uitweg en het bouwen van een winkelruimte, die deels gesitueerd is op de gronden van parkeerplaatsen aan de Kerkstraatpassage, waardoor deze parkeerplaatsen komen te vervallen. Dit complex wordt verhuurd aan derden. De rechtsvoorganger van Diahome heeft van de gemeente een ondergrondse parkeergarage aan moeten leggen, met een zodanige voorziening dat deze aangesloten kan worden op een andere nog te realiseren ondergrondse parkeergarage. Diahome kan zich er niet mee verenigen dat aan [partij] niet de verplichting is opgelegd om deze ondergrondse parkeergarage te realiseren.

Bij besluit van 9 januari 2023 heeft het college de aanvraag van [appellant] om een nieuw paspoort afgewezen. [appellant] heeft bij het college aan aanvraag ingediend voor een nieuw paspoort. Het college heeft de aanvraag afgewezen en de afwijzing in bezwaar gehandhaafd. Het heeft daaraan ten grondslag gelegd dat [appellant] is opgenomen in het Register Paspoortsignaleringen op grond van artikel 24, aanhef en onder b, van de Paspoortwet, omdat hij drie keer binnen vijf jaar een Nederlands reisdocument als vermist heeft opgegeven zonder daarbij een plausibele reden op te geven. De rechtbank heeft geoordeeld dat het college zich terecht op dat standpunt heeft gesteld. De enkele stelling van [appellant] dat hij een chaotisch persoon is, is onvoldoende om een plausibele reden aan te nemen. Het college heeft dan ook terecht de aanvraag voor een paspoort afgewezen, omdat sprake was van een gegrond vermoeden dat [appellant] handelingen heeft verricht die het vertrouwen in reisdocumenten hebben geschaad als bedoeld in artikel 24, aanhef en onder b, van de Paspoortwet, aldus de rechtbank.