Uitspraken

Bij brief van 11 juli 2024 heeft het college van bestuur van het ROC Da Vinci College aan [appellant] een schriftelijke waarschuwing gegeven. [appellant] is in augustus 2023 begonnen aan een opleiding Pedagogisch Werk aan het Da Vinci College. Het college heeft [appellant] op 11 april 2024 een schriftelijke waarschuwing gegeven wegens overtredingen van artikel 13 van het Studentenstatuut en artikel 8.2 van de Gedragscode ICT-faciliteiten. Aan de waarschuwing heeft het college ten grondslag gelegd dat het gedrag van [appellant] als grensoverschrijdend wordt ervaren en dat hij op het internet negatieve en onjuiste uitlatingen heeft gedaan over het bestuur, de medewerkers en studenten van het Da Vinci College. [appellant] heeft op 26 augustus 2024 bezwaar gemaakt tegen de schriftelijke waarschuwing van 11 juli 2024. Bij beslissing van 4 september 2024 heeft het college dit bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. Aan deze beslissing heeft het college ten grondslag gelegd dat de waarschuwing geen beslissing is waartegen bezwaar openstaat.

Bij uitspraak van 11 juni 2025, in zaak nr. ECLI:NL:RVS:2025:2510 heeft de Afdeling het beroep van [verzoeker] tegen de beslissing van het college van bestuur van het ROC Da Vinci College ongegrond verklaard. [verzoeker] heeft de Afdeling verzocht die uitspraak te herzien. Het college heeft zich op het standpunt gesteld dat [verzoeker] zich schuldig maakt aan misbruik van procesrecht en heeft daarom verzocht om hem te veroordelen in de proceskosten. Het college heeft er in dit kader op gewezen dat [verzoeker] meerdere procedures aanhangig heeft gemaakt tegen het Da Vinci college, zowel bij de Afdeling als bij de rechtbank.

Bij besluit van 26 september 2022 heeft de CSG de aanvraag van [appellante] om een uitkering uit het Schadefonds Geweldsmisdrijven afgewezen. [appellante] heeft op 27 januari 2022 een aanvraag ingediend voor een uitkering uit het schadefonds. Zij stelt dat zij slachtoffer is geworden van mensenhandel en (seksuele) uitbuiting. Daar heeft zij op 12 juni 2020 ook aangifte van gedaan. [appellante] heeft verklaard dat zij op 10 juli 2019 vanuit Uganda is vertrokken naar Nairobi. In Nairobi heeft zij contact gekregen met een vrouw genaamd [persoon C]. De moeder van [appellante] heeft [persoon C] betaald om [appellante] naar Saudi-Arabië te brengen, zodat zij daar als werkster kon gaan werken. [appellante] is met [persoon C] en een andere vrouw in een vliegtuig gestapt. Na een tussenstop is zij geland op een locatie waar zij in een restaurant moest wachten. Zij is daar door twee mannen opgehaald. Na een lange autorit is zij naar een woning gebracht. Vanaf 3 oktober 2019 verbleef zij in die woning. In die woning is zij mishandeld en door ongeveer zes mannen seksueel misbruikt.

Bij besluit van 17 februari 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een verzoek van [appellante] om haar en haar zoon het Nederlanderschap te verlenen afgewezen. [appellante] stelt afkomstig te zijn uit Zuid-Soedan en geboren te zijn op [geboortedatum] 1981. Zij heeft op 1 maart 1997 een asielaanvraag ingediend en zij heeft sinds 15 juni 2007 een verblijfsvergunning in het kader van de Regeling afwikkeling nalatenschap oude Vreemdelingenwet. [appellante] heeft de minister op 17 januari 2022 verzocht om haar het Nederlanderschap te verlenen. De minister heeft het verzoek afgewezen, omdat hij twijfelt aan haar identiteit en nationaliteit. Hij heeft deze twijfel gebaseerd op een rapport taalanalyse van 13 juli 2006 die het Bureau Land en Taal van de Immigratie-en Naturalisatiedienst (nu: Team Onderzoek en Expertise Land en Taal) heeft opgesteld in een eerdere door [appellante] gevoerde asielprocedure. Uit het rapport taalanalyse volgt dat [appellante] eenduidig te herleiden is tot de spraak- en cultuurgemeenschap binnen Oeganda. Ook heeft de minister het ‘Age Assessment Certificate’, dat [appellante] bij de gemeente Schiedam heeft overgelegd, aan zijn twijfel ten grondslag gelegd. Uit de verklaring van onderzoek van Bureau Documenten van 6 januari 2022 volgt dat het document hoogstwaarschijnlijk niet in deze staat is opgemaakt en afgegeven. Verder heeft de minister gewezen op een verklaring van de Soedanese ambassade in Den Haag van 14 maart 2006 waaruit volgt dat de ambassade de Soedanese herkomst en/of nationaliteit van [appellante] niet kon bevestigen.

Bij besluit van 22 juli 2024 heeft het college van gedeputeerde staten van Gelderland aan het Waterschap Rijn en IJssel de aangevraagde ontheffing op grond van de Wet natuurbescherming verleend. Het waterschap heeft een projectplan vastgesteld dat als doel heeft het verbeteren van de natuurkwaliteit en klimaatrobuustheid van het natuurgebied ‘Hagenbeek’. De concrete maatregelen bestaan onder meer uit het verondiepen en dempen van watergangen rondom het natuurgebied Hagenbeek. In de te dempen watergangen zijn poelkikkers aangetroffen. Ook kan de aanwezigheid van waterspitsmuizen niet worden uitgesloten. Het waterschap heeft voor beide soorten een Wnb-ontheffing aangevraagd. Het college heeft de ontheffing verleend, in eerste instantie voor de periode tot 30 juni 2025 en vervolgens, met het besluit van 10 juni 2025, tot en met 30 juni 2027.

[appellant] heeft hoger beroep ingesteld tegen de uitspraak van de rechtbank van 5 augustus 2025, waarbij het door hem gedane verzet tegen de uitspraak van de rechtbank van 9 januari 2025 ongegrond is verklaard. De uitspraak van de rechtbank van 26 november 2024 op het door [appellant] gedane verzet is een uitspraak van de rechtbank als bedoeld in artikel 8:55, zevende lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Hiertegen kan, gelet op artikel 8:104, tweede lid, aanhef en onder c, van de Awb, geen hoger beroep worden ingesteld. Dit is het zogeheten appelverbod. Er kan alleen aan deze bepaling voorbij worden gegaan wanneer er sprake is van zodanige schending van beginselen van goede procesorde, dan wel fundamentele rechtsbeginselen, dat moet worden geoordeeld dat er geen eerlijk proces heeft plaatsgevonden. [appellant] betoogt dat een dergelijke situatie aan de orde is. Hij voert daartoe aan dat de rechtbank fundamentele procedurele voorschriften en waarborgen heeft geschonden. Zo heeft zowel hij als zijn gemachtigde geen uitnodiging ontvangen voor de zitting, heeft hij geen toegang gehad tot het procesdossier en was de rechter ogenschijnlijk partijdig, gelet op zijn nevenfunctie.

Bij besluit van 17 april 2025 heeft het college van burgemeester en wethouders van Den Haag zijn beslissing om op 10 april 2025 spoedeisende bestuursdwang toe te passen wegens het in strijd met de Afvalstoffenverordening 2010 van de gemeente Den Haag aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen, op schrift gesteld. Daarbij heeft het college vermeld dat een gedeelte van de kosten van de toepassing van bestuursdwang, te weten € 199,57, voor rekening van [appellant] komt. De toepassing van spoedeisende bestuursdwang heeft bestaan uit het verwijderen van een stuk karton dat op 10 april 2025 is aangetroffen op de stoep ter hoogte van de Herman Costerstraat 363 in Den Haag. Het college is ervan uitgegaan dat [appellant] het stuk karton verkeerd heeft aangeboden omdat daarop een adreslabel zat met daarop zijn naam- en adresgegevens. [appellant] betwist dat hij het stuk karton onjuist heeft aangeboden. Hij stelt dat hij het stuk karton, samen met ander karton en papier, op de avond van 6 april 2025 op de aangewezen plaats en tijd op straat heeft neergezet, zodat het de volgende dag kon worden meegenomen op de papierophaaldag van de gemeente.

Bij besluit van 18 september 2025 heeft het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam zijn beslissing om op 9 september 2025 spoedeisende bestuursdwang toe te passen wegens het in strijd met de Afvalstoffenverordening Rotterdam 2009 aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen, op schrift gesteld. Daarbij heeft het college vermeld dat de kosten van de toepassing van de bestuursdwang, te weten € 192,00, voor rekening van [appellante] komen. De toepassing van spoedeisende bestuursdwang heeft bestaan uit het verwijderen van een kartonnen doos die is aangetroffen in de vulopening van een ondergrondse container ter hoogte van de Clemensstraat 64 in Rotterdam. Het college is ervan uitgegaan dat [appellante] de kartonnen doos verkeerd heeft aangeboden, omdat haar naam en adres op het adreslabel op de doos staan. [appellante] betwist dat de aangetroffen kartonnen doos leidt tot vervuiling. [appellante] voert daarbij aan dat de aangetroffen kartonnen doos bestaat uit schoon karton, karton door de gemeente doorgaans apart wordt ingezameld en karton ook recyclebaar is.

Bij besluit van 18 december 2023 heeft de minister van Werk en Participatie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid een aanvraag van [appellant] om ontheffing van de inburgeringsplicht (de aanvraag) afgewezen. [appellant] is een 37-jarige man uit Libië. Hij is asielstatushouder en is sinds 2017 inburgeringsplichtig. Wegens zijn psychische problematiek heeft [appellant] om ontheffing van zijn inburgeringsplicht gevraagd. Hij lijdt aan een posttraumatische stressstoornis, heeft depressieve klachten, paniekaanvallen en problemen met concentreren, slapen, sociaal contact, informatieverwerking en omgaan met druk. In het besluit van 18 december 2023 heeft de minister de aanvraag afgewezen, omdat [appellant] volgens het medisch advies van Argonaut van 13 november 2023 in staat is binnen een termijn van vijf jaar het inburgeringsexamen te halen. In de bezwaarfase heeft de medisch adviseur in zijn aanvullend medisch advies van 2 september 2024 opnieuw geconcludeerd dat [appellant] in staat is binnen een termijn van vijf jaar het inburgeringsexamen te halen.

Bij afzonderlijke besluiten van 28 oktober 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Rucphen twee verzoeken van [appellant] tot openbaarmaking van documenten buiten behandeling gelaten vanwege misbruik van recht. [appellant] heeft op 25 september 2022 en 4 oktober 2022 het college op grond van artikel 4.1, eerste lid, van de Wet open overheid (Woo) verzocht om informatie te verstrekken. De gevraagde informatie ziet op contacten door twee met naam genoemde ambtenaren (medewerker 1 en medewerker 2), beiden werkzaam bij de gemeente met medewerkers van de Stichting Adviesbureau Onroerende Zaken (SAOZ) en/of met andere ambtenaren van de gemeente over de omleiding Rucphen-Sprundel-St. Willebrord. Bij afzonderlijke besluiten van 20 maart 2024 heeft het college inhoudelijk op de bezwaren beslist. In het besluit over de SAOZ en medewerker 1 heeft het college aangegeven slechts één e-mail in het bezit te hebben die onder de reikwijdte van het verzoek valt en in het besluit over de SAOZ en medewerker 2 heeft het college vastgesteld dat er geen documenten zijn die binnen de reikwijdte vallen. Tijdens de beroepsprocedure werd duidelijk dat het verzoek breder is dan het college in eerste instantie had opgevat. Daarom heeft het college bij besluit van 13 maart 2025 het besluit van 20 maart 2024 gewijzigd, de bezwaren gegrond verklaard en aanvullende documenten openbaar gemaakt.