Uitspraken

Bij besluit van 15 mei 2019 heeft het college van burgemeester en wethouders van Nijmegen aan [partij] een vergunning verleend voor het omzetten van de zelfstandige woning aan de [locatie] in Nijmegen in vier onzelfstandige wooneenheden, te bewonen door drie personen. [partij] is eigenaar van de woning aan de [locatie] in Nijmegen. Hij heeft bij het college een aanvraag ingediend voor een vergunning voor het omzetten van deze zelfstandige woning in maximaal vier onzelfstandige wooneenheden, te bewonen door drie personen. Omdat de aanvraag voldoet aan de ‘Beleidsregels omzetting en onttrekking van zelfstandige woonruimte Nijmegen 2018 B’, heeft het college de omzettingsvergunning verleend. [appellant] en anderen zijn het hiermee oneens. De rechtbank heeft het beroep van [appellant] en anderen tegen het besluit van 19 september 2019 onder verwijzing naar de uitspraak van de rechtbank van 24 januari 2020 gegrond verklaard.

Bij tussenuitspraak van 17 augustus 2022, ECLI:NL:RVS:2022:2394, heeft de Afdeling het college van burgemeester en wethouders van Boekel opgedragen om binnen 16 weken na verzending van de tussenuitspraak de daarin geconstateerde gebreken in het besluit van 11 januari 2022 tot vaststelling van het bestemmingsplan "Omgevingsplan: herziening [locatie]" te herstellen. De Afdeling heeft het college opgedragen om binnen 16 weken na verzending van deze tussenuitspraak de volgende gebreken in het besluit te herstellen: - met inachtneming van wat onder 8 van de tussenuitspraak is overwogen, de planregels zo aanpassen dat het maximaal toelaatbare aantal bedden op juiste wijze wordt geregeld; - met inachtneming van wat onder 23.2 en 23.3 van de tussenuitspraak is overwogen, motiveren dat de toegelaten functies voldoen aan de bedoeling van het college dat deze ondergeschikt moeten zijn. Zo nodig dienen de toegelaten functies en de voorwaarde van ondergeschiktheid nader te worden begrensd in de planregels.

Bij besluit van 11 december 2019 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van de vreemdeling om afgifte van een document als bedoeld in artikel 9, eerste lid, van de Vw 2000, waaruit rechtmatig verblijf als gemeenschapsonderdaan blijkt, afgewezen. De vreemdeling heeft de Marokkaanse nationaliteit en heeft sinds januari 2019 een relatie met zijn partner die de Nederlandse nationaliteit heeft. Zij wonen vanaf juli 2019 samen. De vreemdeling heeft de staatssecretaris op 7 oktober 2019 verzocht hem een artikel 9 document te verstrekken, omdat hij bij de minderjarige zoon van zijn partner wenst te verblijven. Deze zoon heeft ook de Nederlandse nationaliteit. Nadat de staatssecretaris die aanvraag heeft afgewezen, heeft de vreemdeling op 6 november 2020 met zijn partner een zoon gekregen. De staatssecretaris heeft hierin aanleiding gezien om op 18 januari 2021 alsnog een artikel 9 document aan de vreemdeling te verstrekken. In het hoger beroep gaat het om de vraag of de staatssecretaris een eerdere ingangsdatum had kunnen of moeten vaststellen.

Bij besluit van 9 juli 2015 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een verzoek van [appellant] om hem het Nederlanderschap te verlenen, afgewezen. [appellant] stelt afkomstig te zijn uit [plaats] in de provincie Zuid-Kordofan te Soedan en geboren te zijn op [geboortedatum] 1984. De staatssecretaris heeft hem met ingang van 15 juni 2007 een verblijfsvergunning verleend in het kader van de Regeling afwikkeling nalatenschap oude Vreemdelingenwet. [appellant] heeft ter staving van zijn identiteit en nationaliteit bij het verzoek een echt bevonden Soedanees paspoort overgelegd en een gelegaliseerd Age Estimation Certificate. Verder heeft hij een Certification of non-registration in birth register en een vals bevonden uittreksel uit het geboorteregister uit Soedan overgelegd. De staatssecretaris heeft het verzoek afgewezen, omdat hij ernstig twijfelt aan de identiteit en nationaliteit van [appellant]. De staatssecretaris heeft deze twijfel gebaseerd op een rapport taalanalyse van 8 januari 2002, opgesteld door het Bureau Land en Taal in een eerder door [appellant] gevoerde asielprocedure.

Bij besluit van 3 september 2019 heeft het college van burgemeester en wethouders van Boxtel aan VION Food Nederland B.V. een omgevingsvergunning tweede fase verleend voor het uitbreiden van de inrichting voor vleesverwerkingsactiviteiten aan het Boseind 10 te Boxtel. De inrichting van VION is een slachterij en vleesverwerker. Op 21 oktober 2015 heeft het college aan VION voor die inrichting een omgevingsvergunning eerste fase verleend, die gaat over het veranderen van de inrichting. Die omgevingsvergunning staat in rechte vast. De omgevingsvergunning tweede fase, die nu aan de orde is, gaat om het bouwen van een nieuw bouwwerk, het gebruik van de gronden in strijd met het bestemmingsplan en het veranderen van de inrichting (artikel 2.5, zesde lid, van de Wabo). Dat laatste gaat vooral om een wijziging op de verandering die bij het besluit van 21 oktober 2015 was toegestaan. De strijd met het bestemmingsplan gaat over de totale bebouwde oppervlakte op het perceel, die met het bouwplan groter wordt dan toegestaan in het bestemmingsplan.

Bij besluit van 20 april 2021 heeft de raad van de gemeente Maastricht het bestemmingsplan "Palace Wyck e.o." gewijzigd vastgesteld. Het plan voorziet in de realisatie van een hotel en 7 stadsvilla’s, waarvan er één mag worden gesplitst in twee woningen, met een ondergrondse parkeergarage voor gezamenlijk gebruik op de gronden van de voormalige Cinema Palace en aansluitende gronden in Maastricht. Het hotel omvat 81 reguliere hotelkamers, 12 familiekamers en 45 hotelappartementen. Het hotel zal onderdeel worden van de internationale hotelketen Marriott. Ten behoeve van het plan worden 8 woningen met bijbehorende opstallen gesloopt. Ook wordt de voormalige bioscoop, met uitzondering van de voorgevel, gesloopt. Ook wordt de voormalige bioscoop, met uitzondering van de voorgevel, gesloopt [appellant sub 3] woont aan de [locatie 1]. Zijn woning is één van de 8 woningen die zullen worden gesloopt. De onteigeningsprocedure, die gelijktijdig met de bestemmingsplanprocedure is gestart, ziet op zijn woning. [appellant sub 3] verzet zich tegen het plan, omdat hij vindt dat hij onevenredig wordt benadeeld. Ook vindt hij dat het plan niet uitvoerbaar is.

Bij besluit van 12 oktober 2016 heeft het college van burgemeester en wethouders van Veenendaal aan [appellanten] opgedragen het tuinhuis op het achtererf van het perceel [locatie] in Veenendaal binnen 8 weken te verwijderen en verwijderd te houden, dan wel terug te brengen naar een staat zodat het voldoet aan de regels van vergunningvrij bouwen. [appellanten] wonen aan de [locatie] in Veenendaal. Zij hebben in hun tuin een tuinhuis gebouwd. Bij een controle heeft het college geconstateerd dat dit tuinhuis ten onrechte zonder omgevingsvergunning is gebouwd. De goothoogte, nokhoogte en de totale oppervlakte van de bijgebouwen op het perceel voldoen namelijk niet aan de vereisten van vergunningvrij bouwen. Het college heeft daarom een zogenoemde ‘last onder dwangsom’ opgelegd. Deze houdt in dat [appellanten] de overtreding binnen acht weken ongedaan moeten maken. Bij een volgende controle heeft het college geconstateerd dat zij niet aan de last hebben voldaan en heeft het college de verbeurde dwangsom ingevorderd. De Afdeling heeft eerder al een tussenuitspraak en een einduitspraak gedaan.

Bij besluit van 4 oktober 2018 heeft het college van burgemeester en wethouders van Meerssen aan [bedrijf] een last onder dwangsom opgelegd vanwege geurhinder en geluidhinder. [appellant] exploiteert het bedrijf [bedrijf] aan de [locatie] in Meerssen. [bedrijf] produceert hondenvoer. Om dit vers te houden staat op het perceel een koel-/vriescel die geluid produceert. [partij A] en [partij B] zijn omwonenden van het bedrijf en ervaren geur- en geluidsoverlast van het bedrijf en hebben het college verzocht handhavend tegen [bedrijf] op te treden. Het college is naar aanleiding van de verzoeken overgegaan tot handhaving en heeft met een last onder dwangsom [bedrijf] de gelegenheid geboden de overtreding van de geur- en geluidhinder binnen zes weken te beëindigen en beëindigd te houden. In het besluit op het bezwaar heeft het college het bezwaar van [bedrijf] ongegrond verklaard. [bedrijf] heeft hiertegen beroep ingesteld. De invorderingsbeschikkingen van 24 januari 2020 en 16 juni 2020 zijn op grond van artikel 5:39 van de Algemene wet bestuursrecht ook door de rechtbank behandeld.

Bij besluit van 22 januari 2021 heeft het college aan Stichting Talis een omgevingsvergunning verleend voor bouwen en gebruik in strijd met het bestemmingsplan voor de bouw van 218 woningen in de wijk Jerusalem in Nijmegen. [appellant] woont aan de [locatie] in Nijmegen in de wijk Jerusalem. Stichting Talis is de verhuurder van zijn woning en van verschillende andere woningen in de wijk. Met het oog op renovatie wil zij 218 woningen in de wijk slopen en vervolgens nieuwe woningen bouwen op de bestaande funderingen. Dit wordt het project "Blokje om Heseveld" genoemd. Bij besluit van 22 januari 2021 heeft het college hiervoor een omgevingsvergunning verleend. Deze vergunning ziet op de activiteiten bouwen en gebruik in strijd met het bestemmingsplan (artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a en c in samenhang met artikel 2.12, eerste lid, aanhef en onder a, onder 2º, van de Wabo). De afwijkingen van het bestemmingsplan betreffen overschrijding van het bouwvlak door een zuil en isolerende maatregelen. Daarnaast zijn de goot-/bouwhoogte hoger dan in het bestemmingsplan toegestaan.

Bij besluit van 1 juli 2019 heeft de burgemeester van Dordrecht het verzoek van [appellant] om verwijdering van zijn persoonsgegevens afgewezen. [appellant] heeft de burgemeester bij brief van 21 mei 2019 verzocht om verwijdering van de persoonsgegevens die van hem zijn verwerkt in het kader van het samenwerkingsverband van de Regionale Informatie- en Expertise Centra. Dit verzoek heeft hij gedaan op grond van artikel 17 van de Verordening 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn 95/46/EG (de AVG). De burgemeester heeft de persoonsgegevens aangetroffen in twee dossiers van het RIEC, genaamd "[naam A]" en "[naam B]". De persoonsgegevens worden in het kader van de RIEC-samenwerking niet meer uitgewisseld, maar volgens de burgemeester rust op voor de dossiers wel nog een bewaarplicht van vijf jaar. Op grond van de Archiefwet 1995 mogen de dossiers pas in april 2021 onderscheidenlijk juni 2024 worden vernietigd.