Uitspraken

Bij besluit van 31 oktober 2022 heeft het college met toepassing van artikel 5.24, eerste lid, van de Waterwet een gedoogplicht opgelegd in verband met de uitvoering van het projectplan "Waterwet dijkversterking Gorinchem-Waardenburg". [appellant] is eigenaar van de percelen, kadastraal bekend gemeente Herwijnen, sectie U, nummers 892, 1116, 1118, 1119, 1120 en 1542 (hierna: de percelen) in de Herwijnense Bovenwaard. De percelen liggen in het gebied van het op 27 november 2020 vastgestelde projectplan. Dit projectplan is vastgesteld met het oog op de versterking van de rivierdijk aan de noordzijde van de Waal tussen Gorinchem en Waardenburg. Het projectplan voorziet in maatregelen ten behoeve van de dijkversterking en in een herinrichting van de uiterwaarden langs het dijktracé. Ter uitvoering van het projectplan is een aantal uitvoeringsbesluiten genomen. Het projectplan is bij uitspraak van de Afdeling van 1 juni 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1561, in rechte onaantastbaar geworden. [appellant] betoogt dat de voorzieningenrechter zich ten onrechte heeft beperkt tot de vraag of het college een voldoende aantal pogingen heeft ondernomen om tot minnelijke overeenstemming te komen.

Bij besluit van 19 juli 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam een aanvraag van [partij] om nadeelcompensatie afgewezen. [partij] was sinds 8 juli 2018 exploitant van de kapsalon aan de [locatie] te Amsterdam (hierna: de kapsalon). In de periode van 7 januari 2019 tot 24 februari 2019 zijn ter hoogte van de kapsalon werkzaamheden aan de trambaan uitgevoerd. In deze periode werd het tramverkeer omgeleid en was het niet mogelijk om voor de deur van de kapsalon te parkeren. Op 14 januari 2020 heeft [partij] het college verzocht om nadeelcompensatie in verband met een omzetdaling van de kapsalon als gevolg van de werkzaamheden aan de trambaan. Het college heeft een omzetdaling over januari en februari 2019 vastgesteld en die omzetdaling volledig toegerekend aan de werkzaamheden aan de trambaan. Aan de afwijzing van de aanvraag om nadeelcompensatie heeft het college ten grondslag gelegd dat deze omzetdaling niet uitkomt boven de drempelwaarde van 8 procent op jaarbasis van de gemiddelde jaaromzet, als bedoeld in artikel 2, derde lid, van de Algemene Verordening Nadeelcompensatie, zodat de schade onder het normale ondernemersrisico valt.

Bij uitspraak van 8 november 2023 (ECLI:NL:RVS:2023:4113) heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State het hoger beroep van [verzoeker] tegen de uitspraak van de rechtbank Noord-Nederland van 12 januari 2022 in zaak nr. 20/496 ongegrond verklaard. De Afdeling is in de uitspraak van 8 november 2023 van oordeel dat de rechtbank in de uitspraak van 12 januari 2022 het beroep van [verzoeker] terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard. [verzoeker] had rechtstreeks beroep ingesteld bij de rechtbank zonder in het bezwaarschrift daartoe een verzoek te doen. Daardoor had hij ten onrechte de bezwaarschriftprocedure overgeslagen. De rechtbank kon daarom de zaak niet inhoudelijk beoordelen. De Afdeling heeft dit niet in strijd met het recht op toegang tot de rechter geacht. Ook is het verzoek van [verzoeker] om schadevergoeding afgewezen, omdat geen van de in artikel 8:88 Awb vermelde omstandigheden zich voordeed.

Bij uitspraak van 8 november 2023 (ECLI:NL:RVS:2023:4119) heeft de Afdeling bestuursrechtspraak het hoger beroep van [verzoeker] tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 15 april 2022 in zaken nrs. 20/4684, 20/4685, 20/4679, 20/4678, 20/4683 en 21/558 ongegrond verklaard. De Afdeling heeft in de uitspraak van 8 november 2023 de uitspraak van de rechtbank van 15 april 2022 bevestigd. De rechtbank heeft terecht de beroepen van [verzoeker] tegen de besluiten van 10 juli 2020 en 22 januari 2021 ongegrond verklaard. De raad heeft het inkomen van [verzoeker] in de peiljaren 2015 en 2016 correct vastgesteld en mocht op basis daarvan terecht de toevoegingen voor gesubsidieerde rechtsbijstand intrekken. Ook heeft de raad het inkomen over het peiljaar 2020 correct vastgesteld en mocht op basis daarvan een eigen bijdrage van € 798,- vragen.

Bij uitspraak van 8 november 2023 (ECLI:NL:RVS:2023:4114) heeft de Afdeling bestuursrechtspraak het hoger beroep van [verzoeker] tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 1 maart 2022 in zaak nr. 20/3802 ongegrond verklaard. De Afdeling is in de uitspraak van 8 november 2023 van oordeel dat de rechtbank in de uitspraak van 15 april 2022 terecht tot de conclusie komt dat de raad geen schadevergoeding aan [verzoeker] verschuldigd is. Voor toekenning van een schadevergoeding bestaat geen aanleiding, omdat de gestelde schadeoorzaak - het besluit van 25 april 2008 waarbij een verzoek om herziening van een afwijzing van een aanvraag om gesubsidieerde rechtsbijstand buiten behandeling is gesteld - niet onrechtmatig is.

Bij besluit van 2 december 2021 heeft het Centraal Bureau Rijvaardigheidsbewijzen [appellant] een onderzoek naar zijn geschiktheid voor het besturen van motorrijtuigen opgelegd. Het CBR heeft op 7 oktober 2021 van de politie Oost-Nederland een mededeling ontvangen van het vermoeden dat [appellant] niet langer beschikt over de vereiste rijvaardigheid en/of geschiktheid voor het besturen van een motorrijtuig. De mededeling van de politie is gebaseerd op enkele op ambtsbelofte opgemaakte processen-verbaal. [appellant] is op 27 augustus 2021 in een auto aangehouden door een politieambtenaar wegens de verdenking van rijden onder invloed van alcohol en/of drugs en zijn weigering om medewerking te verlenen aan een bloedonderzoek.

Bij besluit van 23 februari 2023 heeft de minister van Buitenlandse Zaken een aanvraag van appellanten om op enige wijze hun overkomst naar Nederland te faciliteren, afgewezen. Appellanten hebben de Afghaanse nationaliteit en verblijven in Afghanistan. Zij bestaan uit [appellant], zijn echtgenote, hun zoon en dochter, en zijn vader. Op 16 september 2021 heeft [appellant] de minister gevraagd om hen vanuit Afghanistan naar Nederland over te brengen. [appellant] stelt dat hij van ongeveer 2010 tot 2014 als lid van de Afghaanse faciliterende staf heeft gewerkt voor de Nederlandse functionarissen van de European Union Police Mission in Afghanistan aan het Police Staff College in Kabul. De minister heeft de aanvraag afgewezen, omdat [appellant] niet valt onder de bij de brief van 11 oktober 2021 getroffen speciale voorziening (Kamerstukken II 2021/22, 27 925, nr. 860; de Kamerbrief).

Bij besluit van 28 juni 2022 heeft de minister van Buitenlandse Zaken een aanvraag van appellanten om op enige wijze hun overkomst naar Nederland te faciliteren, afgewezen. Appellanten hebben de Afghaanse nationaliteit en verblijven in Pakistan. Zij bestaan uit [appellante] en haar twee meerderjarige dochters. Zij hebben de minister gevraagd om hen vanuit Afghanistan naar Nederland over te brengen. [appellante] stelt dat zij van 1 juli 2007 tot 31 december 2016 heeft gewerkt als schoonmaakster op het hoofdkwartier van de European Union Police Mission in Afghanistan en het Police Staff College in Kabul. De minister heeft de aanvraag afgewezen, omdat [appellante] niet valt onder de bij de brief van 11 oktober 2021 getroffen speciale voorziening (Kamerstukken II 2021/22, 27 925, nr. 860; de Kamerbrief).

Bij besluit van 29 juni 2022 heeft de minister van Buitenlandse Zaken een aanvraag van appellanten om op enige wijze hun overkomst naar Nederland te faciliteren, afgewezen. Appellanten hebben de Afghaanse nationaliteit en verblijven in Afghanistan. Zij bestaan uit [appellant], haar echtgenoot en hun vijf meerderjarige kinderen. Op 24 augustus 2021 heeft zij de minister gevraagd om hen vanuit Afghanistan naar Nederland over te brengen. [appellant] stelt dat zij van 16 december 2008 tot en met 30 april 2017 heeft gewerkt als schoonmaakster op het hoofdkwartier van de European Union Police Mission in Afghanistan en het Police Staff College in Kabul.

Bij besluit van 29 juni 2022 heeft de minister van Buitenlandse Zaken een aanvraag van appellanten om op enige wijze hun overkomst naar Nederland te faciliteren, afgewezen. Appellanten hebben de Afghaanse nationaliteit en verblijven in Afghanistan. Zij bestaan uit [appellant], zijn echtgenote en hun zes kinderen. Op 27 augustus 2021 heeft hij de minister gevraagd om hen vanuit Afghanistan naar Nederland over te brengen. [appellant] stelt dat hij van oktober 2007 tot 2016 heeft gewerkt als kok op het hoofdkwartier van de European Union Police Mission in Afghanistan in Kabul. Op het hoofdkwartier werden ook de maaltijden bereid voor het Police Staff College in Kabul.