Uitspraken

Bij besluit van 6 augustus 2021 heeft het CBR [appellant] een Educatieve Maatregel Gedrag en verkeer opgelegd. Op 15 juli 2021 heeft de politie aan het CBR een schriftelijke mededeling gedaan als bedoeld in artikel 130, eerste lid, van de Wvw 1994. In die mededeling is vermeld dat het vermoeden bestaat dat [appellant] niet langer beschikt over de vereiste rijvaardigheid en/of lichamelijke of geestelijke geschiktheid voor het besturen van motorrijtuigen waarvoor zijn rijbewijs is afgegeven. Deze mededeling is gebaseerd op een mutatierapport van 15 juli 2021 en een op ambtseed opgemaakt proces-verbaal van 23 september 2021. Volgens deze stukken heeft [appellant] op 11 juli 2021 als bestuurder van een personenauto onder andere over een betonnen wegafscheiding gereden, slingerend rijgedrag vertoond en snelheidsovertredingen begaan, omdat hij 100 km/u heeft gereden, waar een maximumsnelheid van 60 km/u is toegestaan, en hij binnen de bebouwde kom 80 km/u heeft gereden. Het CBR heeft naar aanleiding van de mededeling van 15 juli 2021 een EMG opgelegd aan [appellant]. Dit is een verplichte cursus, waarbij de cursist leert waarom het belangrijk is om veilig en verantwoord te rijden.

Bij brief van 2 juli 2020 heeft de voorzitter van de Veiligheidsregio Amsterdam-Amstelland aan [appellant] medegedeeld dat hij een verzoek van [appellant] niet in behandeling neemt. [appellant] reist voor zijn werk met het openbaar vervoer van Tiel naar Amsterdam en maakt daarvoor gebruik van de trein van de Nederlandse Spoorwegen. Zijn traject ligt voor een deel in het gebied van de Veiligheidsregio Amsterdam-Amstelland. Wegens de COVID-19 pandemie is een mondkapjesplicht in onder andere het openbaar vervoer ingesteld. [appellant] heeft op 4 juni 2020 een verzoek bij de voorzitter ingediend om vrijgesteld te worden van het dragen van een mondkapje in het openbaar vervoer. De voorzitter heeft op 2 juli 2020 aan [appellant] te kennen gegeven dat de aanvraag niet in behandeling wordt genomen, omdat artikel 2.7, eerste lid, van de Noodverordening COVID-19 Veiligheidsregio Amsterdam-Amstelland zich niet richt tot de individuele reiziger maar tot de vervoerder, zodat de gevraagde vrijstelling niet aan [appellant] kan worden verleend.appellant] heeft op 6 juli 2020 tegen deze mededeling bezwaar gemaakt.

Bij besluit van 18 mei 2022 heeft de minister de aanvraag van een verklaring omrent het gedrag (VOG) voor een lidmaatschap van schietvereniging S.V. Willem Tell te Harderwijk afgewezen. Bij besluit van 19 september 2022 heeft de minister voor Rechtsbescherming het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. [appellant] heeft een VOG aangevraagd voor een lidmaatschap van schietvereniging S.V. Willem Tell te Harderwijk. Op zijn aanvraag is het specifieke screeningsprofiel Lidmaatschap schietvereniging toegepast. De minister heeft de aanvraag van de VOG beoordeeld aan de hand van een objectief en een subjectief criterium. Aan het objectieve criterium is voldaan als het delict waarvoor de aanvrager veroordeeld is, indien herhaald en gelet op het risico voor de samenleving, een belemmering vormt voor een behoorlijke uitoefening van de functie. In dat geval wordt de VOG geweigerd. Het subjectieve criterium betreft de beoordeling of omstandigheden van het geval ertoe moeten leiden dat een VOG toch moet worden afgegeven.

Bij besluit van 26 mei 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Den Haag aan [appellant] een vergunning verleend voor het omzetten van zelfstandige woonruimte aan de [locatie] te Den Haag in onzelfstandige woonruimte voor zes personen. [appellant] is eigenaar van het pand aan de [locatie] te Den Haag. Hij heeft een vergunning aangevraagd om de woning om te zetten in onzelfstandige woonruimte voor zes personen. Op grond van de Huisvestingsverordening Den Haag 2019 mogen zelfstandige woonruimten in alle wijken van Den Haag niet worden omgezet in onzelfstandige woonruimte voor vier of meer personen zonder vergunning van het college. Het college heeft bij besluit van 26 mei 2020 de gevraagde omzettingsvergunning verleend. Meerdere belanghebbenden hebben daartegen bezwaar gemaakt. Bij besluit van 2 februari 2021 heeft het college vanwege een gewijzigd inzicht, neergelegd in regelgeving, de aan [appellant] verleende omzettingsvergunning ingetrokken en de aanvraag alsnog afgewezen.

Bij besluit van 15 december 2022 heeft de raad van de gemeente Rotterdam het bestemmingsplan "Kern en Plassen" vastgesteld. Bij besluit van 20 juni 2024 heeft de raad het bestemmingsplan "Kern en Plassen" opnieuw en gewijzigd vastgesteld. De Afdeling stelt vast dat [verzoekster] haar beroep heeft ingetrokken, omdat de raad volgens haar met het herstelbesluit gedeeltelijk tegemoet is gekomen aan haar beroep. [verzoekster] heeft onder meer aangevoerd dat er op het perceel [locatie] te Rotterdam (hierna: het perceel) meer is vergund dan is toegestaan. Niet alleen de bouw van een villa wordt mogelijk gemaakt, maar ook de bouw van een appartementencomplex. Ook voorziet de tuinbestemming op het perceel volgens haar ten onrechte in bouwmogelijkheden om de te realiseren appartementen uit te breiden met verschillende omvangrijke aanbouwen. Verder ontbreken er volgens [verzoekster] regels voor ondergronds bouwen op het perceel.

Bij brief van 2 juni 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Hilversum aan [appellant] bekendgemaakt dat de door hem aangevraagde omgevingsvergunning voor het bouwen van een carport, veranda en fietsenstalling en het verplaatsen van de toegangspoort en erfafscheiding op het perceel [locatie] in Hilversum van rechtswege is verleend. [appellant] heeft op 26 januari 2021 een omgevingsvergunning aangevraagd voor het bouwen van een carport, veranda en fietsenstalling en het verplaatsen van de toegangspoort en erfafscheiding op het perceel. Het college heeft bij brief van 2 juni 2021 aan [appellant] meegedeeld dat de vergunning van rechtswege is verleend. In het besluit op bezwaar van 4 oktober 2022 heeft het college zijn besluit volledig heroverwogen en de vergunning alsnog geweigerd. De rechtbank heeft deze weigering in stand gelaten. [appellant] is het hier niet mee eens.

Bij besluit van 16 mei 2019 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam aan [appellant] een boete van € 20.500,- opgelegd vanwege het zonder vergunning onttrekken van de woning aan de [locatie] aan de woningvoorraad. De woning is een sociale huurwoning, waarvan Stichting Ymere de eigenaar is. De woning bestaat uit één bouwlaag en heeft een oppervlakte van 84 m2. De woning werd gehuurd door de vader van [appellant], [naam vader]. Op het adres van de woning staat hij ingeschreven in de basisregistratie personen, evenals zijn [appellant] zelf. Op 20 april 2019 hebben toezichthouders van de gemeente Amsterdam de woning bezocht. Uit het rapport van bevindingen dat zij hebben opgemaakt van dit bezoek blijkt dat zij in de woning vijf toeristen hebben aangetroffen. De toeristen hebben de woning voor drie nachten geboekt via airbnb. Zij hebben de sleutel ontvangen van de host, [naam], een man van ongeveer dertig jaar oud. Met hem hebben ze afgesproken dat hij de sleutel bij het uitchecken ook weer in ontvangst neemt.

Bij besluit van 31 mei 2023 heeft de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties en de minister van Infrastructuur en Waterstaat een verzoek van de gemeente om vergoeding van hogere kosten, als bedoeld in artikel 6.8 van de Wet ruimtelijke ordening, afgewezen. Op 12 juni 2018 heeft de minister het Tracébesluit A1 Apeldoorn-Azelo (hierna: het Tracébesluit) vastgesteld. Het Tracébesluit voorziet in een wegtracé van de rijksweg A1 dat gedeeltelijk over het bedrijvenpark A1 in Deventer loopt. In verband hiermee heeft de gemeenteraad van Deventer op 23 december 2020 een bestemmingsplan vastgesteld, waarin de westelijke grens van het bedrijvenpark zodanig is opgeschoven, dat het wegtracé het plangebied niet langer doorkruist. Op dezelfde dag heeft de gemeenteraad een herziening van het exploitatieplan vastgesteld, waarin de westelijke grens van het exploitatiegebied zodanig is opgeschoven, dat het wegtracé niet langer onderdeel uitmaakt van het exploitatiegebied. In verband met de wettelijke verplichting van artikel 13, tiende lid, van de Tracéwet heeft de gemeenteraad op 17 februari 2021 de relevante bepalingen van het Tracébesluit opgenomen in een afzonderlijk bestemmingsplan.

Bij besluit van 2 november 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam het verzoek van [appellante] om een tegemoetkoming in planschade afgewezen. [appellante] was vanaf begin 2004 tot en met 28 februari 2020 eigenaar van het appartement aan [locatie] te Rotterdam. Het bestemmingsplan Hart van Zuid is op 24 november 2016 vastgesteld en op 21 januari 2017 in werking getreden. Met de uitspraak van 12 juli 2017 (ECLI:NL:RVS:2017:1896) van de Afdeling is het bestemmingsplan onherroepelijk geworden. Door het bestemmingsplan kon het busstation Zuidplein aan de zuidzijde via de Sallandweg worden ontsloten op de Zuiderparkweg. De Sallandweg loopt onder de appartementen aan het Zuidterras. Het voormalige appartement van [appellante] bevond zich boven de onderdoorgang op de Sallandweg. Op 16 december 2019 heeft [appellante] op grond van artikel 6.1 van de Wet ruimtelijke ordening verzocht om een tegemoetkoming in planschade. Zij stelt € 50.000,00 schade te hebben geleden in de vorm van waardevermindering van het appartement door de busbaan die onder het appartement is gerealiseerd.

Bij besluit van 28 december 2021 heeft de Belastingdienst/Toeslagen bepaald dat [appellant] de terugvorderingen huurtoeslag, zorgtoeslag en kindgebonden budget over 2020 in 24 maandelijkse termijnen van € 168,- moet voldoen. [appellant] heeft de Belastingdienst/Toeslagen verzocht om een persoonlijke betalingsregeling ten aanzien van de openstaande terugvorderingsbeschikkingen over 2020. Bij besluit van 28 december 2021, zoals gehandhaafd bij besluit van 22 maart 2022, heeft de Belastingdienst/Toeslagen besloten dat [appellant] voldoende betalingscapaciteit heeft om de terugvorderingen middels een standaardbetalingsregeling te voldoen. Deze regeling houdt in dat [appellant] 24 maandelijkse termijnen van € 168,- moet voldoen. [appellant] is het hier niet mee eens. Hij stelt dat hij een maandelijks bedrag van € 168,- niet kan betalen.