Uitspraken

Bij besluit van 5 november 2020 heeft de minister van Buitenlandse Zaken een aanvraag van [appellante] voor een verklaring omtrent het bezit van het Nederlanderschap, buiten behandeling gesteld. [appellante] is geboren op [geboortedatum] 1974 en heeft bij haar geboorte de Nederlandse nationaliteit verkregen, omdat haar vader op dat moment de Nederlandse nationaliteit bezat. Zij is in 1977 met haar ouders naar de Verenigde Staten van Amerika verhuisd. Daar verkregen de ouders van [appellante] de Amerikaanse nationaliteit. [appellante] heeft door medenaturalisatie als minderjarig kind op 10 oktober 1991 eveneens de Amerikaanse nationaliteit verkregen. Op dat moment had zij een dubbele nationaliteit. De minister heeft op 5 november 2020 een aanvraag van [appellante] voor een verklaring omtrent het bezit van het Nederlanderschap buiten behandeling gesteld, omdat [appellante] niet in het bezit is van de Nederlandse nationaliteit. Volgens de minister heeft zij haar Nederlanderschap op 1 april 2013 verloren, omdat zij, gerekend vanaf 1 april 2003, de datum van het gewijzigde artikel 15, eerste lid, aanhef en onder c, van de Rijkswet op het Nederlanderschap, gedurende tien jaar geen hoofverblijf had in Nederland, Aruba, Curaçao en Sint Maarten of één van de EU-lidstaten.

Bij besluit van 15 februari 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Súdwest-Fryslân aan [vergunninghoudster] een omgevingsvergunning verleend voor het bouwen van een bedrijfspand ten behoeve van een dierenartsenpraktijk op het perceel [locatie 1] in Workum. [vergunninghouder] heeft op het perceel [locatie 1] in Workum een bedrijfspand ten behoeve van een dierenartsenpraktijk gebouwd. Het realiseren van een dierenartsenpraktijk is in strijd met het bestemmingsplan "Workum Bedrijventerrein Horsa en Burevaart", dat aan de gronden van het perceel de bestemming "Bedrijfsdoeleinden" met de klasseaanduiding "I" en de functieaanduiding "uitsluitend watersportgebonden bedrijven toegestaan" toekent. Het college heeft echter gebruik gemaakt van een binnenplanse afwijkingsbevoegdheid en de omgevingsvergunning verleend. [appellante], eigenaar van twee bedrijfverzamelgebouwen op [locatie 2] en [locatie 3], kan zich niet verenigen met het besluit om de omgevingsvergunning te verlenen en heeft daarom beroep ingesteld tegen dit besluit.

Bij besluit van 14 december 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam de aanvraag van [appellante] om een ontheffing voor haar dieselpersonenauto afgewezen. In geschil is of de rechtbank het beroep van [appellante] terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard, omdat [appellante] niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij in betalingsonmacht verkeerde om het griffierecht te voldoen. De rechtbank heeft geoordeeld dat [appellante] niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij op de datum waarop het griffierecht uiterlijk moest zijn betaald in betalingsonmacht verkeerde. Uit de door haar overgelegde stukken blijkt niet dat haar netto-inkomen op dat moment minder bedroeg dan 95% van de voor een alleenstaande geldende (maximale) bijstandsnorm of dat zij niet beschikte over vermogen waaruit het griffierecht kon worden betaald. Er is naar het oordeel van de rechtbank geen reden op grond waarvan redelijkerwijs niet kan worden geoordeeld dat [appellante] niet in verzuim is geweest.

Bij besluiten van 26 januari 2021 en 12 februari 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam twee verzoeken van [appellant] om openbaarmaking op grond van de Wet openbaarheid van bestuur gedeeltelijk ingewilligd. [appellant] heeft bij het college Wob-verzoeken ingediend die gaan over de schending van quotumregels van de Huisvestingsverordening (verzoek 1) en adressen waarvoor vergunningen zijn verleend voor verkamerde woningen en Bed & Breakfasts (verzoek 2). Het college heeft naar aanleiding van verzoek 1 aanvankelijk zeventien en naar aanleiding van verzoek 2 aanvankelijk twee documenten openbaar gemaakt. Naar aanleiding van de door [appellant] gemaakte bezwaren heeft het college in reactie op verzoek 1 alsnog 99 documenten openbaar gemaakt en zijn reactie op verzoek 2 aangevuld. [appellant] betoogt in hoger beroep dat de rechtbank haar opdracht aan het college om een nieuw besluit te nemen over adresgegevens van B&B’s te beperkt heeft geformuleerd. Er bestaan volgens [appellant] meer documenten dan de twee documenten die openbaar zijn gemaakt.

Bij besluit van 16 december 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Tilburg geweigerd een omgevingsvergunning te verlenen voor het creëren van een benedenwoning in een pand aan de [locatie] te Tilburg.

Bij besluit van 16 februari 2021 heeft het college een aanvraag van [appellant sub 1] om tegemoetkoming in planschade afgewezen. Bij brief van 26 maart 2020 hebben [appellant sub 1] en [appellante sub 2] het college verzocht om tegemoetkoming in planschade die zij, in de vorm van waardevermindering van de onroerende zaken op de percelen aan de [locatie 1] en de [locatie 2] in Oppenhuizen, hebben geleden door de inwerkingtreding op 24 augustus 2018 van het bij raadsbesluit van 14 juni 2018 vastgestelde bestemmingsplan Sjaerdawei 15 te Oppenhuizen. Volgens [appellant sub 1] en [appellante sub 2] zijn met het nieuwe bestemmingsplan de bouwmogelijkheden en gebruiksmogelijkheden van een ten westen en noordwesten van de percelen gelegen gebied (hierna: het plangebied) verruimd, waardoor het woongenot op de percelen zeer ernstig is aangetast, onder meer door verlies van uitzicht en privacy.

Bij besluit van 25 augustus 2022 heeft de minister voor Primair en Voortgezet Onderwijs de gezamenlijke aanvraag van de SVOPL en de Stichting Alterius om bekostiging van een experiment samenwerking regulier en speciaal onderwijs afgewezen. De Stichting Alterius is het bevoegd gezag van De Buitenhof, een school met vestigingen in Heerlen en Maastricht voor voortgezet speciaal onderwijs in het vmbo en havo. De SVOPL is het bevoegd gezag van het Bernardinuscollege te Heerlen. Volgens de stichtingen lopen zij in hun samenwerking op tegen beperkingen voortvloeiend uit de wetgeving. Om die reden hebben zij een gezamenlijke aanvraag gedaan in het kader van de op artikel 2 van de Experimentenwet gebaseerde Beleidsregel experimenten samenwerking regulier en speciaal onderwijs 2020. In geschil is of de staatssecretaris de aanvraag van het experiment had moeten honoreren en de bekostiging hiervan voor zijn rekening had moeten nemen.

Bij besluit van 12 december 2018 heeft het college van burgemeester en wethouders van Brummen het verzoek van [appellanten] om handhavend op te treden tegen de erfafscheiding op het perceel aan de [locatie 1] in Hall afgewezen. [appellanten] wonen aan de [locatie 2] in Hall. Daarnaast ligt het perceel van de buren aan de [locatie 1]. Op het perceel staat een woning met een dakoverstek. Als erfafscheiding tussen [locatie 2] en het perceel staat een schutting. De schutting staat volledig op het perceel. [appellanten] hebben het college gevraagd om handhavend op te treden tegen de schutting, omdat een deel ervan zonder de volgens hen benodigde omgevingsvergunning is geplaatst omdat die hoger is dan 1 m. Het college heeft dat verzoek afgewezen. Volgens het college was de schutting vergunningvrij en was er geen overtreding van artikel 2.1, eerste lid, aanhef en onder a, van de Wabo. Bij uitspraak van 13 november 2020 heeft de rechtbank geoordeeld dat het standpunt van het college onjuist is. Ook heeft de rechtbank het college opgedragen een nieuw besluit op bezwaar te nemen.

Op 26 januari 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Lochem het verzoek van [appellant A] en [appellant B] om het bestemmingsplan "Oude Larenseweg 40 Epse" te herzien afgewezen. Het bestreden besluit betreft de weigering het bestemmingsplan "Oude Larenseweg 40 Epse" te herzien. Het verzoek daartoe van [appellant A] en [appellant B] is eerst door het college afgewezen bij besluit van 26 januari 2021. Het daartegen gemaakte bezwaar is door het college niet-ontvankelijk verklaard bij besluit van 14 december 2021. Tegen dit besluit hebben [appellant A] en [appellant B] beroep ingesteld. Het beroep is door de Afdeling bij uitspraak van 19 oktober 2022 gegrond verklaard, omdat niet het college maar de raad het besluit op bezwaar had moeten nemen. De raad heeft dit alsnog gedaan bij besluit van 11 april 2023. Het bezwaar van [appellant A] en [appellant B] is in dit besluit wederom ongegrond verklaard. Daaraan heeft de raad ten grondslag gelegd dat met het toekennen van de bestemming "Bos" een planologische titel voor een bestaande recreatiewoning ten onrechte zou worden weggenomen, terwijl daarvoor vanuit een oogpunt van een goede ruimtelijke ordening geen noodzaak bestaat.

Bij besluit van 15 februari 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Kampen een omgevingsvergunning verleend aan Mateboer Projectontwikkeling B.V. voor het realiseren van een appartementengebouw met 10 appartementen op het perceel Veerweg 26-35 in Kampen. Mateboer Projectontwikkeling heeft een omgevingsvergunning aangevraagd voor de realisatie van een appartementengebouw met 10 appartementen op het perceel. Op het perceel stonden ten tijde van de aanvraag 3 (verouderde) grondgebonden woningen. Mateboer Projectontwikkeling wil in de plaats van die woningen het aangevraagde appartementengebouw realiseren. Het bouwplan is in strijd met het ter plaatse geldende bestemmingsplan "Woonwijken Kampen". Het college heeft daarom bij besluit van 15 februari 2022 niet alleen een vergunning verleend voor de activiteit bouwen, maar ook een omgevingsvergunning om af te wijken van het bestemmingsplan. [appellant A] en anderen wonen aan de Veerweg in Kampen, in de directe omgeving van het perceel. Zij vrezen voor de aantasting van hun woon- en leefklimaat en hebben daarom beroep ingesteld tegen de verleende vergunning.