Uitspraken

Bij besluit van 25 mei 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam de aanvraag van [appellant] om een urgentieverklaring afgewezen. [appellant] woont samen met zijn vijf kinderen in een driekamerappartement van 62 m2. Volgens [appellant] is de situatie van het gezin in de huidige woning onhoudbaar en onverantwoord voor de psychische en fysieke gezondheid van zijn kinderen. Het ruimtegebrek zorgt volgens [appellant] dat zijn kinderen zich niet goed kunnen ontwikkelen en daarom heeft hij een urgentieverklaring aangevraagd. Het college heeft bij het besluit op bezwaar van 5 oktober 2021 de afwijzing van de aanvraag om een urgentieverklaring gehandhaafd op grond van artikel 2.6.5, eerste lid, aanhef en onder b en c, van de Huisvestingsverordening Amsterdam 2020. Volgens het college is er geen urgent huisvestingsprobleem omdat [appellant] beschikt over een huurovereenkomst voor onbepaalde tijd voor een zelfstandige woning. Dat de woning te klein is wordt niet aangemerkt als een urgent huisvestingsprobleem.

Bij besluit van 6 december 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Geldrop-Mierlo de aanvraag van [appellante] om een urgentieverklaring afgewezen. [appellante] woont met haar minderjarige zoon samen met haar vader en jongere broer in de woonwagen van haar vader. Zij is in oktober 2020 met haar zoon bij haar vader ingetrokken omdat volgens [appellante] haar vorige woonsituatie onhoudbaar was vanwege haar gewelddadige ex-partner. De huidige woonsituatie is volgens [appellante] echter ondragelijk. Haar vader heeft ernstige lichamelijke klachten, haar broer heeft een posttraumatisch stresssyndroom en de woonruimte is zeer beperkt. De aanwezigheid van [appellante] en haar zoon in de woning is voor haar vader en broer te belastend en dit zorgt ook bij [appellante] voor stress. Zij heeft daarom een urgentieverklaring aangevraagd omdat zij op die manier ook voor haar zoon een stabiele woonsituatie kan realiseren. Het college heeft de aanvraag afgewezen, omdat geen sprake is van een noodsituatie die is ontstaan buiten verwijtbare schuld van [appellante].

Bij besluit van 13 augustus 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Den Haag de aanvraag van [appellante] om een urgentieverklaring afgewezen. [appellante] woont met haar twee kinderen op de tweede etage van een portiekwoning. Ze heeft een aanvraag om een urgentieverklaring gedaan omdat zij vanwege fysieke klachten niet kan traplopen en door een psychisch probleem geen gebruik kan maken van een lift. Het college heeft bij het besluit van 14 maart 2022 de afwijzing van de aanvraag om een urgentieverklaring gehandhaafd op grond van artikel 4:5, aanhef en onder c, d, k en m, van de Huisvestingsverordening Den Haag 2019. Volgens het college kan [appellante] haar huisvestingsprobleem op een andere manier oplossen, bijvoorbeeld door het behandelen van haar psychische probleem waardoor zij geen gebruik kan maken van een lift.

Bij afzonderlijke besluiten van 1 november 2022, met vorderingsnummers 5511280229 en 5511280230, heeft het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam zijn beslissing om op 20 oktober 2022 twee maal spoedeisende bestuursdwang toe te passen wegens het in strijd met de Afvalstoffenverordening Rotterdam 2009 en het Uitvoeringsbesluit Afvalstoffen Rotterdam 2018 aanbieden van huishoudelijke afvalstoffen, op schrift gesteld. Het college heeft daarbij vermeld dat de kosten van de toepassing van bestuursdwang, te weten € 154,00 per overtreding, voor rekening van [appellante] komen. [appellante] betwist niet dat de aangetroffen kartonnen verpakking van haar afkomstig is en dat zij deze op straat heeft geplaatst. Zij wijst er op dat haar buren een afspraak hadden gemaakt om hun grofvuil aan te bieden op 20 oktober 2022. Volgens [appellante] had zij met haar buren afgesproken dat zij haar afval bij hun grofvuil zou plaatsen. [appellante] heeft haar afval op het in de grofvuilafspraak aangegeven tijdstip aangeboden.

Bij besluit van 24 januari 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen. Deze uitspraak gaat over de vraag of een door de Afdeling getroffen voorlopige voorziening op verzoek van de staatssecretaris de Dublin overdrachtstermijn van zes maanden kan opschorten. Het antwoord op die vraag is van belang voor de beantwoording van de vraag welke lidstaat verantwoordelijk is voor de inhoudelijke behandeling van de asielaanvraag. En dus voor de vraag of de staatssecretaris de aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen terecht niet in behandeling heeft genomen.

Bij besluit van 28 februari 2022 heeft het dagelijks bestuur van het Samenwerkingsorgaan Holland Rijnland de aanvraag van [appellant] om een urgentieverklaring toegewezen. [appellant] heeft op 17 januari 2022 een aanvraag gedaan voor een urgentieverklaring. Op het moment van de aanvraag moest [appellant] na zijn scheiding binnen drie maanden zijn woning verlaten. [appellant] leidt aan diverse chronische medische aandoeningen, waaronder diabetes type 2 waarvoor hij insuline moet spuiten en regelmatig last heeft van hypo’s. Het dagelijks bestuur heeft bij het besluit van 28 februari 2022 aan [appellant] op medische gronden een urgentieverklaring verleend. Het dagelijks bestuur heeft zich hierbij gebaseerd op het GGD-advies van 22 februari 2022. Op basis van dit advies is een zoekprofiel vastgesteld voor een woning met één slaapkamer op de begaande grond of bereikbaar met een lift vanaf de 1e etage. Inmiddels heeft [appellant] met zijn urgentieverklaring een tweekamerwoning gekregen. Deze woning is volgens hem echter niet passend, omdat deze slechts één slaapkamer heeft.

Bij beslissing van 15 mei 2023 heeft het het college van bestuur van de Erasmus Universiteit Rotterdam de inschrijving van [appellant] voor de opleiding Rechtsgeleerdheid aan de Erasmus School of Law definitief beëindigd. [appellant] staat sinds het studiejaar 2020-2021 ingeschreven voor de bacheloropleiding Rechtsgeleerdheid van de Erasmus Universiteit Rotterdam. Het CvB heeft de inschrijving van [appellant] definitief beëindigd omdat [appellant] heeft gefraudeerd. [appellant] betoogt dat hij dubbel is bestraft voor dezelfde gedraging omdat de examencommissie hem heeft uitgesloten van het maken van tentamens voor een jaar en een voorstel tot uitschrijving heeft gedaan aan het CvB, welk voorstel door het CvB is overgenomen.

Bij beslissing van 15 mei 2023 heeft het CvB de inschrijving van [appellante] voor de opleiding Rechtsgeleerdheid aan de Erasmus School of Law definitief beëindigd. [appellante] staat sinds het studiejaar 2020-2021 ingeschreven voor de bacheloropleiding Rechtsgeleerdheid van de Erasmus Universiteit Rotterdam. Het CvB heeft de inschrijving van [appellante] definitief beëindigd omdat [appellante] heeft gefraudeerd. [appellante] betoogt dat zij dubbel is bestraft voor dezelfde gedraging omdat de examencommissie haar heeft uitgesloten van het maken van tentamens voor een jaar en een voorstel tot uitschrijving heeft gedaan aan het CvB, welk voorstel door het CvB is overgenomen.