De Afdeling bestuursrechtspraak toetst of de overheid het recht goed heeft toegepast bij het nemen van een besluit. In dit onderdeel vindt u alle uitspraken die de Raad van State op zijn website publiceert. Meer informatie over de taak van de Afdeling bestuursrechtspraak vindt u in de rubriek Bestuursrechtspraak.
Toon overzicht van de actuele uitspraken:
Bij besluit van 2 augustus 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de vreemdeling een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
Bij besluit van 2 augustus 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de vreemdeling een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
Bij besluit van 10 maart 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, ingewilligd.
Bij besluit van 9 mei 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij besluit van 6 juli 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een aanvraag van de vreemdeling om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 13 september 2023 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de termijn van de aan de vreemdeling opgelegde bewaringsmaatregel verlengd met ten hoogste twaalf maanden.
Bij uitspraak van 25 oktober 2017, in zaak ECLI:NL:RVS:2017:2893, heeft de Afdeling bestuursrechtspraak het beroep van [verzoekster] ongegrond verklaard en zich onbevoegd verklaard om van het verzoek om schadevergoeding kennis te nemen. De uitspraak ging over de afwijzing van een verzoek van [verzoekster] om een tegemoetkoming in planschade. De Afdeling heeft in die uitspraak geoordeeld dat het college het verzoek van [verzoekster] om een tegemoetkoming in planschade terecht heeft afgewezen, omdat [verzoekster] als gevolg van de gestelde schadeoorzaken geen schade heeft geleden. De Afdeling heeft in die uitspraak verder geoordeeld dat [verzoekster] niet aannemelijk heeft gemaakt dat de deskundige van het college niet onafhankelijk en onpartijdig is en dat zij evenmin aannemelijk heeft gemaakt dat het door die deskundige opgestelde advies op onzorgvuldige wijze tot stand is gekomen. [verzoekster] betoogt dat de afwijzing van haar verzoek om vergoeding van planschade als gevolg van de vrijstelling bij het besluit van het college van 5 februari 2016, voor haar onverwacht was.
Bij besluit van 8 maart 2019 heeft het college van burgemeester en wethouders van Nijmegen geweigerd aan [wederpartij] een vergunning te verlenen voor het omzetten van de zelfstandige woonruimte aan de [locatie] in Nijmegen in maximaal vier onzelfstandige wooneenheden, te bewonen door maximaal vier personen. Het college heeft de aanvraag geweigerd, omdat het verlenen van de vergunning volgens het college zou kunnen leiden tot een onaanvaardbare inbreuk op een geordend woon- en leefmilieu in de omgeving van het pand. De rechtbank heeft het beroep van [wederpartij] gericht tegen dit besluit onder verwijzing naar de uitspraak van de rechtbank van 24 januari 2020 gegrond verklaard. In die uitspraak heeft de rechtbank geoordeeld dat artikel 12 van de Huisvestingsverordening Nijmegen 2019 onverbindend is wegens strijd met artikel 2 van de Huisvestingswet 2014, omdat de noodzaak voor het vergunningenstelsel gebrekkig is onderbouwd.
Bij besluit van 30 juni 2020 heeft het college van gedeputeerde staten van Noord-Brabant een zogeheten definitief stalderingsbewijs verleend voor het project "[locatie 1] Riethoven". Bij besluit van 1 oktober 2020 heeft de raad van de gemeente Bergeijk het bestemmingsplan "[locatie] en omgeving" vastgesteld. De bestreden besluiten voorzien in het oprichten van een door [initiatiefnemer] te exploiteren pluimveehouderij voor maximaal 85.000 vleeskuikens en een bedrijfswoning op het perceel van een voormalige rundveehouderij aan de [locatie 1] te Riethoven. De besluiten zijn voorbereid en bekendgemaakt met toepassing van de coördinatieregeling als bedoeld in artikel 3.30 van de Wet ruimtelijke ordening. Groen Kempenland en anderen stellen dat de stalderingseisen uit de provinciale verordening niet op de juiste wijze zijn overgenomen in het bestemmingsplan en dat de stalderingsbewijzen die aan de verleende omgevingsvergunning voor het bouwen van de stallen ten grondslag zijn gelegd niet aan die eisen voldoen. De stalderingseis in de provinciale verordening houdt, kort gezegd, in dat er pas mag worden uitgebreid in oppervlakte dierenverblijf voor een hokdierhouderij als elders in het aangewezen stalderingsgebied 120% (ingeval van sloop) of 200% (ingeval van herbestemming) van die oppervlakte aan dierenverblijf wordt gesaneerd.
Bij besluit van 6 juli 2020 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam de aanvraag van [appellant] om een urgentieverklaring afgewezen. [appellant] heeft op 17 juni 2020 een urgentieverklaring aangevraagd. Hij heeft daarbij als redenen opgegeven dat zijn ouders, bij wie hij met zijn partner en dochtertje inwoont, medische problemen hebben en dat zij willen dat hij en zijn gezin een andere woning zoeken. [appellant] stelt dat zij hierdoor dakloos dreigen te worden en dat zij geen financiële middelen hebben voor een woning buiten de sociale huursector. Volgens het college heeft [appellant] geen urgent huisvestingsprobleem omdat hij met zijn partner en minderjarig kind bij zijn ouders inwoont. Ook had hij zijn huisvestingsprobleem kunnen voorkomen omdat hij een gezin heeft gesticht zonder over een passende woonruimte te beschikken. [appellant] voert aan dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat geen sprake is van een urgent huisvestingsprobleem. De woning van zijn ouders is met 98 m² volgens [appellant] te klein voor bewoning door zes personen.
