De Afdeling bestuursrechtspraak toetst of de overheid het recht goed heeft toegepast bij het nemen van een besluit. In dit onderdeel vindt u alle uitspraken die de Raad van State op zijn website publiceert. Meer informatie over de taak van de Afdeling bestuursrechtspraak vindt u in de rubriek Bestuursrechtspraak.
Toon overzicht van de actuele uitspraken:
Bij besluit van 10 april 2026 heeft de minister een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen. Bij uitspraak van 16 juli 2026 heeft de rechtbank het daartegen door betrokkene ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de minister binnen acht weken na de dag van verzending van de uitspraak met inachtneming ervan een nieuw besluit op de aanvraag neemt.
Bij besluit van 3 december 2021 heeft het college van burgemeester en wethouders van Schiedam aan [appellant] zes lasten onder dwangsom opgelegd wegens overtreding van artikel 4.84, eerste, tweede en derde lid, van het Activiteitenbesluit milieubeheer (het Activiteitenbesluit), van artikel 2.9, eerste en tweede lid, van het Activiteitenbesluit in samenhang met artikel 2.4, eerste lid, van de Activiteitenregeling milieubeheer (de Activiteitenregeling), van artikel 2.14a van het Activiteitenbesluit in samenhang met artikel 10.38 van de Wet milieubeheer en van artikel 4.1, zevende lid, van het Activiteitenbesluit in samenhang met artikel 4.10 van de Activiteitenregeling. [appellant] is eigenaar van de eenmanszaak "[bedrijf]" in Schiedam. De overtredingen betreffen onder meer het aanwezig hebben van meer dan vier autowrakken in de garage, het aanwezig hebben van meer dan vier wrakken van tweewielige motorvoertuigen, het niet aanbrengen van bodembeschermende voorzieningen voor brandgevaarlijke en bodembedreigende vloeistoffen en het niet periodiek afvoeren van bedrijfsafvalstoffen.
Bij besluit van 6 september 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Bronckhorst aan [verzoeker A] en [verzoeker B] meerdere lasten onder dwangsom opgelegd. [verzoekers] wonen aan de [locatie 1] in Hengelo. Op het perceel is het bestemmingsplan "Landelijk gebied Bronckhorst" (het bestemmingsplan) van toepassing. [belanghebbende A] en [belanghebbende B] wonen op het aangrenzende perceel aan de [locatie 2] in Hengelo en hebben een handhavingsverzoek ingediend. Het college heeft aan [verzoekers] meerdere lasten onder dwangsom opgelegd. Bij besluit van 9 juli 2024 heeft het college het door [verzoekers] daartegen gemaakte bezwaar gedeeltelijk gegrond verklaard, het besluit van 6 september 2023 gedeeltelijk gewijzigd en de lasten voor een aantal van de overtredingen ingetrokken, en dat besluit voor het overige in stand gelaten. De rechtbank heeft in een uitspraak van 4 maart 2025 het door [verzoekers] ingestelde beroep gegrond verklaard, het besluit van 9 juli 2024 vernietigd met uitzondering van het deel van de last dat bepaalt dat [verzoekers] de tweede uitweg dienen te verwijderen en verwijderd dienen te houden en het college de opdracht gegeven om een nieuw besluit op bezwaar te nemen.
Bij besluit van 6 oktober 2024 heeft de minister van Asiel en Migratie een verzoek van betrokkene om opheffing van zijn ongewenstverklaring afgewezen.
Bij besluit van 4 mei 2026 heeft de minister een aanvraag van betrokkene om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij besluit van 16 juli 2026 heeft de minister appellant in vreemdelingenbewaring gesteld. Bij uitspraak van 29 juli 2026 heeft de rechtbank het met een kennisgeving daartegen ingestelde beroep ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. J. van Bennekom, advocaat in Amsterdam, hoger beroep ingesteld. Ook heeft hij de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.
Bij besluit van 17 maart 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van verzoeker om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, afgewezen.
Bij besluit van 1 juli 2024 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid de aan verzoeker verleende verblijfsvergunning asiel voor onbepaalde tijd ingetrokken.
[appellant] heeft op 8 maart 2021 op grond van de Subsidieregeling groot onderhoud en restauratie Rijksmonumenten provincie Groningen 2020 (GRRG 2020) opnieuw subsidie aangevraagd voor de restauratie van het rijksmonument aan de [locatie] in [plaats], nadat het college een eerdere aanvraag van hem had afgewezen. Het college heeft deze tweede aanvraag bij besluit van 22 juni 2021 afgewezen. Het college heeft de afwijzing in het besluit op bezwaar van 7 februari 2024 gehandhaafd. Het college heeft bij besluit van 25 maart 2025, op basis van de eerdere aanvraag voor subsidie op grond van de GRRG 2020, aan [appellant] subsidie verleend voor een bedrag van maximaal € 128.976,00. [appellant] heeft tegen dit besluit bij de rechtbank beroep ingesteld.
Bij besluit van 14 maart 2024 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam de aanvraag van [appellant] om een urgentieverklaring afgewezen. Het door [appellant] daartegen gemaakte bezwaar heeft het college bij besluit van 18 december 2024 ongegrond verklaard. De rechtbank heeft geoordeeld dat in ieder geval één algemene weigeringsgrond van artikel 2.10.5 van de Huisvestingsverordening Amsterdam 2024 van toepassing is; er is niet voldaan aan de bindingseis. Dit is tussen partijen ook niet in geschil. Dit betekent dat slechts met een geslaagd beroep op de hardheidsclausule een urgentieverklaring kan worden verkregen.
