Uitspraken

Het bestemmingsplan ‘Hoogspanningsstation Zierikzee + herziening buitengebied (kabeltracés)’ van de gemeenteraad van Schouwen-Duiveland is definitief. De Afdeling bestuursrechtspraak heeft de bezwaren van twee omwonenden en een agrarisch bedrijf in de buurt ongegrond verklaard. De gemeente en TenneT kunnen nu door met het plan. Het energienet is vol op Schouwen-Duiveland en Tholen. Er is sprake van netcongestie. Daarom vindt de gemeente de nieuwe aansluiting op het landelijke 150 kV-netwerk essentieel. Het bestemmingsplan maakt een nieuw hoogspanningsstation mogelijk ten zuidoosten van Zierikzee tussen de Straalweg en de N256. Met het bestemmingsplan kunnen ook ondergrondse kabels en leidingen en een waterberging worden aangelegd. Enkele omwonenden zijn het niet eens met de keuze voor de locatie van het hoogspanningsstation en zijn bang voor geluidhinder en voor negatieve gevolgen voor hun woongenot vanwege magneetvelden. Het agrarisch bedrijf vreest dat de toegang tot een van zijn percelen wordt belemmerd. Ook heeft het bedrijf zorgen over wateroverlast. De Afdeling bestuursrechtspraak heeft hun bezwaren ongegrond verklaard.

Bij besluit van 2 december 2021 heeft college van burgemeester en wethouders van De Ronde Venen aan [exploitatiemaatschappij] ([exploitatiemaatschappij]) twee lasten onder dwangsom opgelegd wegens het inrichten een gedeelte van de openbare weg als parkeergelegenheid tegenover [locatie 1]-[locatie 2] in Vinkeveen. [exploitatiemaatschappij] was eigenaar van het perceel [locatie 1]-[locatie 2] in Vinkenveen. Daar exploiteerde het de Jachthaven De Wilgenhoek. Aan de [locatie 3] exploiteert [partij] Jachthaven Vinkenveen. [partij] heeft het college verzocht handhavend op te treden tegen [exploitatiemaatschappij] omdat het een deel van de openbare weg zou hebben ingericht als privéparkeerplaats. Na controle door een toezichthouder heeft het college aan [exploitatiemaatschappij] twee lasten onder dwangsom opgelegd.

Bij besluit van 20 september 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Rotterdam aan [wederpartij] een last onder dwangsom opgelegd, om binnen drie maanden de bewoning van de woning aan de [locatie] in Rotterdam (hierna: de woning) door meer dan twee personen die niet samen een huishouden vormen te beëindigen. Op basis van een controle op 11 mei 2022 heeft het college geconcludeerd dat [wederpartij] de woning zonder vergunning in gebruik heeft gegeven aan vijf personen die niet samen een huishouden vormen. Daarmee heeft [wederpartij] volgens het college het omzettingsverbod overtreden. Het college heeft aan [wederpartij] een last onder een dwangsom ter hoogte van € 12.900,00 opgelegd om die overtreding binnen drie maanden te beëindigen. [wederpartij] heeft in beroep onder andere gewezen op artikel 9 en 10 van de Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt (de Dienstenrichtlijn) en heeft in dat verband aangevoerd dat het studentencriterium discriminatoir is en niet voldoet aan de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit.

Bij besluit van 23 mei 2023 heeft de raad van bestuur van de Sociale Verzekeringsbank van bestuur een verzoek van [appellante] om herziening van een besluit van 20 augustus 2021, afgewezen. [appellante] woont in Suriname en ontvangt sinds 1 juni 2013 een remigratie-uitkering en een tegemoetkoming ziektekostenverzekering. Zij zat vanaf 4 oktober 2020 tot 2 augustus 2022 in detentie. Omdat zij niet op tijd heeft doorgegeven dat zij gedetineerd was, heeft de raad van bestuur haar bij besluit van 20 augustus 2021 een boete opgelegd van € 1.486,48. De raad van bestuur vordert dit bedrag in door maandelijks een bedrag in te houden op de remigratie-uitkering van [appellante], die vanaf september 2022 - na de detentie - weer is ingegaan. [appellante] heeft tegen dit besluit geen rechtsmiddelen aangewend. [appellante] heeft later wel in een verzoek om herziening de raad van bestuur verzocht om de hoogte van de opgelegde boete opnieuw te beoordelen.

Bij besluit van 12 april 2022 heeft de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport de [appellante sub 2] een bestuurlijke boete van € 3.750,00 en een bestuurlijke boete van € 2.625,00 opgelegd. De [appellante sub 2] is eigenaar van de website www.zelfzorgcovid19.nl. Naar aanleiding van meldingen over de website is de Inspectie voor de Gezondheidszorg en Jeugd een onderzoek gestart. De bevindingen van het onderzoek zijn neergelegd in een boeterapport van 10 februari 2022. De Inspectie heeft geconstateerd dat [appellante sub 2] in de periode van 7 april 2020 tot en met 21 juli 2020 op de website publieksreclame heeft gemaakt voor de receptgeneesmiddelen Hydroxychloroquine en Ivermectine ter behandeling van COVID-19. Op de website staan vier artikelen, een voorbeeldbrief ter overhandiging aan de eigen huisarts en een video met uitingen over de receptgeneesmiddelen HCQ en Ivermectine (de uitingen).

Bij besluit van 13 september 2022 heeft de korpschef van politie toestemming voor [appellant] om beveiligingswerkzaamheden te verrichten onthouden. Op 19 april 2022 heeft Connect Security te Amstelveen de korpschef verzocht om toestemming voor [appellant] om beveiligingswerkzaamheden te verrichten als bedoeld in artikel 7, tweede lid, van de Wet particuliere beveiligingsorganisaties en recherchebureaus (Wpbr). De korpschef heeft deze toestemming onthouden en heeft dit bij het besluit van 14 maart 2023 gehandhaafd. Aan dit besluit heeft de korpschef ten grondslag gelegd dat uit het uittreksel Justitiële Documentatie Systeem (JDS) en uit politieregistraties volgt dat [appellant] wordt verdacht van betrokkenheid bij het telen van hennep. Daarom heeft de korpschef zich op het standpunt gesteld dat [appellant] niet betrouwbaar genoeg is om beveiligingswerkzaamheden te verrichten. De korpschef heeft in zijn besluitvorming ook betrokken dat [appellant] eerder voor overtreding van de Opiumwet is veroordeeld.

Bij besluit van 14 juli 2022 heeft de minister van Buitenlandse Zaken geweigerd de aanvraag van [appellanten] voor een Nederlands paspoort voor hun kind in behandeling te nemen. [appellanten] hebben op 31 maart 2022 namens hun kind [naam kind] een aanvraag ingediend voor een Nederlands paspoort en hebben daarvoor een geboorteakte, een identiteitsbevestiging van het kind, een huwelijksakte en een echtscheidingsakte overgelegd. De minister heeft de aanvraag op 14 juli 2022 niet in behandeling genomen. Uit onderzoek naar de echtheid van documenten van het Bureau Documenten van de Immigratie- en Naturalisatiedienst volgt dat de geboorteakte en de identiteitsbevestiging waarschijnlijk niet bevoegd zijn opgemaakt en afgegeven, omdat de opmaak en de afgifte van deze documenten afwijken van het beschikbare vergelijkingsmateriaal. Daarom kan niet worden vastgesteld of de inhoud van die documenten juist is. De minister heeft de aanvraag daarom op grond van artikel 52, eerste lid, van de Paspoortuitvoeringsregeling Buitenland 2001 niet in behandeling genomen. Volgens de minister kan de identiteit en het Nederlanderschap van het kind niet worden vastgesteld.

Bij vijf besluiten van 15 juli 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam de ligplaatsvergunningen van Mokumboot voor onbepaalde tijd gewijzigd in ligplaatsvergunningen voor bepaalde tijd met als einddatum 1 maart 2024, 1 maart 2026 en 1 maart 2028. Deze zaak kent een voorgeschiedenis die uitgebreid uiteen is gezet in de uitspraak van vandaag, ECLI:NL:RVS:2026:823. Ook in deze zaak heeft het college ligplaatsvergunningen gewijzigd in ligplaatsvergunningen voor bepaalde tijd. De einddatum is, na verlenging, gesteld op 1 maart 2028 en 1 maart 2030. Het college heeft het gemaakte bezwaar ongegrond verklaard en de rechtbank heeft het beroep tegen het verlengingsbesluit van 22 april 2024 ongegrond verklaard.

Bij vier besluiten van 15 juli 2022 en een besluit van 4 augustus 2022 heeft het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam de ligplaatsvergunningen van Boaty voor onbepaalde tijd gewijzigd in ligplaatsvergunningen voor bepaalde tijd met als einddatum 1 maart 2024, 1 maart 2026 en 1 maart 2028. Deze zaak kent een voorgeschiedenis die uitgebreid uiteen is gezet in de uitspraak van vandaag, ECLI:NL:RVS:2026:823. Ook in deze zaak heeft het college ligplaatsvergunningen gewijzigd in ligplaatsvergunningen voor bepaalde tijd. De einddatum is, na verlenging, gesteld op 1 maart 2024, 1 maart 2028 en 1 maart 2030. Het college heeft het gemaakte bezwaar ongegrond verklaard en de rechtbank heeft het beroep tegen de besluiten van 24 januari 2023 en 22 april 2024 ongegrond verklaard.

De Afdeling bestuursrechtspraak heeft vijftien uitspraken gedaan over ligplaatsvergunningen voor de passagiersvaart in Amsterdam. Het college van burgemeester en wethouders van Amsterdam zette deze vergunningen om van onbepaalde tijd naar bepaalde tijd. De reders kwamen daartegen in hoger beroep. De uitkomst is dat het college van B&W in bijna alle zaken opnieuw moet beslissen op de bezwaren van de reders tegen deze omzetting. Weliswaar maken de gemeentelijke regels het mogelijk een ligplaatsvergunning te wijzigen als dat nodig omdat de omstandigheden veranderen. Maar het college van B&W heeft niet duidelijk gemaakt dat daarvan sprake is en waarom de wijziging van de ligplaatsvergunningen dus gerechtvaardigd is. Op het moment dat het college van B&W in maart 2023 besloot om de ligplaatsvergunningen om te zetten van onbepaalde tijd naar bepaalde tijd had het college van B&W de exploitatievergunningen voor de passagiersvaart al omgezet naar bepaalde tijd. Een omzetting van de ligplaatsvergunningen naar bepaalde tijd sluit daar volgens het college van B&W bij aan. Maar de Afdeling bestuursrechtspraak oordeelde in september 2024 dat de omzetting van de exploitatievergunningen naar bepaalde tijd niet rechtmatig was. Als gevolg daarvan gelden de exploitatievergunningen weer voor onbepaalde tijd. Daarom is er - achteraf bezien - dus geen sprake van veranderde omstandigheden. Ook heeft het college van B&W nagelaten om bij de besluiten tot omzetting van de ligplaatsvergunningen naar bepaalde tijd te toetsen aan de Europese Dienstenrichtlijn. Dat is naar het oordeel van de Afdeling bestuursrechtspraak wel nodig. De andere uitspraken met zaaknummers 202406382/1, 202406383/1, 202406387/1, 202406389/1, 202406391/1, 202406393/1, 202406395/1, 202406396/1, 202406397/1, 202406405/1, 202406408/1, 202406418/1, 202406420/1 en 202406423/1 staan ook op de website van de Raad van State.