Uitspraak BRS.26.005327
- ECLI
- ECLI:NL:RVS:2026:6776
- Datum uitspraak
- 19 november 2026
- Inhoudsindicatie
- Bij besluit van 13 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
- Voorlopige voorziening
- Asiel
Toon inhoud
BRS.26.005327 en BRS.26.005329
ECLI:NL:RVS:2026:6776
Datum uitspraak: 19 november 2026
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak van de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State op een verzoek om het treffen van een voorlopige voorziening (artikel 8:81 van de Algemene wet bestuursrecht) en, met toepassing van artikel 92 van de Vw 2000, op het hoger beroep van:
[appellant],
appellant,
tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem, van 1 oktober 2026 in zaak nr. NL26.47885 in het geding tussen:
[appellant]
en
de minister van Asiel en Migratie.
Procesverloop
Bij besluit van 13 augustus 2026 heeft de minister een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij uitspraak van 1 oktober 2026 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard.
Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. M.J.A. Bakker, advocaat in Den Haag, hoger beroep ingesteld. Ook heeft hij de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.
Overwegingen
1. Het hoger beroep leidt niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. De minister heeft de asielaanvraag van appellant niet in behandeling genomen, omdat Duitsland daarvoor verantwoordelijk is. Appellant betoogt in zijn enige grief alleen dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat de minister heeft voldaan aan zijn informatieverplichting. Dat kan echter niet leiden tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. Nog daargelaten dat appellant niet aannemelijk heeft gemaakt dat de minister niet aan zijn informatieverplichting heeft voldaan, maakt hij niet concreet welke informatie hij door het gestelde niet nakomen van de informatieverplichting niet naar voren heeft kunnen brengen. De voorzieningenrechter acht het aannemelijk dat appellant niet op enige wijze is benadeeld.
1.1. Uit het voorgaande volgt dat beantwoording van de door appellant opgeworpen vraag over de informatieverplichting, niet nodig is voor de oplossing van deze zaak. Gelet op de arresten van het Hof van Justitie van 6 oktober 1982, Cilfit, ECLI:EU:C:1982:335, punt 10, 6 oktober 2021, Consorzio Italian Management, ECLI:EU:C:2021:799, punt 34, en 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 35, bestaat dan ook geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen.
2. Het hoger beroep is ongegrond. De voorzieningenrechter bevestigt de uitspraak van de rechtbank en wijst het verzoek om voorlopige voorziening daarom af. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Beslissing
De voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
I. bevestigt de aangevallen uitspraak;
II. wijst het verzoek af.
Aldus vastgesteld door mr. M. Soffers, voorzieningenrechter, in tegenwoordigheid van mr. S. van Driesten, griffier.
De voorzieningenrechter is verhinderd de uitspraak te ondertekenen
w.g. Van Driesten
griffier
Uitgesproken in het openbaar op 19 november 2026
1048