Uitspraak BRS.25.000624
- ECLI
- ECLI:NL:RVS:2026:6751
- Datum uitspraak
- 19 november 2026
- Inhoudsindicatie
- Bij besluit van 10 oktober 2022 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een verzoek van betrokkene om opheffing van zijn ongewenstverklaring afgewezen.
- Hoger beroep
- Regulier
Toon inhoud
BRS.25.000624
ECLI:NL:RVS:2026:6751
Datum uitspraak: 19 november 2026
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) op het hoger beroep van:
de minister van Asiel en Migratie,
appellant,
tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 30 april 2025 in zaak nr. NL23.39330 in het geding tussen:
[de betrokkene]
en
de minister.
Procesverloop
Bij besluit van 10 oktober 2022 heeft de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid een verzoek van betrokkene om opheffing van zijn ongewenstverklaring afgewezen.
Bij besluit van 20 november 2023 heeft de staatssecretaris het daartegen door betrokkene gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.
Bij uitspraak van 30 april 2025 heeft de rechtbank het daartegen door betrokkene ingestelde beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat de minister een nieuw besluit op het gemaakte bezwaar neemt met inachtneming van de uitspraak.
Tegen deze uitspraak heeft de minister hoger beroep ingesteld.
Betrokkene, vertegenwoordigd door mr. A.M. van Eik, advocaat in Amsterdam, heeft een schriftelijke uiteenzetting gegeven en voorwaardelijk incidenteel hoger beroep ingesteld. De minister heeft daarop gereageerd.
Bij besluit van 7 juli 2026 heeft de minister het tegen het besluit van 10 oktober 2022 gemaakte bezwaar opnieuw ongegrond verklaard.
Betrokkene heeft daartegen beroepsgronden ingediend. De minister heeft daarop gereageerd.
Betrokkene heeft een nader stuk ingediend.
Overwegingen
Hoger beroep
1. Het hoger beroep leidt niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. De rechtbank heeft terecht overwogen dat de minister de ongewenstverklaring van betrokkene als inreisverbod moet aanmerken, omdat de minister betrokkene ongewenst heeft verklaard vóór de uiterste datum waarop de Terugkeerrichtlijn geïmplementeerd had moeten zijn. De rechtbank heeft daarom ook terecht overwogen dat de minister de vaste rechtspraak over de schorsing van de duur van het inreisverbod moet toepassen bij de beoordeling van het verzoek van betrokkene om opheffing van zijn inreisverbod (het verzoek). De Afdeling verwijst naar het arrest van het Hof van Justitie van 19 september 2013, ECLI:EU:C:2013:569, Filev en Osmani, punten 40 en 41, en de uitspraak van de Afdeling van 4 februari 2019, ECLI:NL:RVS:2019:301, onder 4.1 tot en met 4.4. Gelet hierop heeft de rechtbank terecht geoordeeld dat de minister zijn besluit niet deugdelijk heeft gemotiveerd. Wat de minister in zijn grief aanvoert, is geen reden om hiervan af te wijken.
1.1. Dit oordeel hoeft niet verder te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat het hogerberoepschrift geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000).
1.2. Uit het voorgaande volgt dat de opgeworpen vraag kan worden beantwoord aan de hand van de rechtspraak van het Hof. Gelet op de arresten van het Hof van 6 oktober 1982, Cilfit, ECLI:EU:C:1982:335, punten 13 en 14, 6 oktober 2021, Consorzio Italian Management, ECLI:EU:C:2021:799, punt 36, en 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 36, bestaat dan ook geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen.
2. Het hoger beroep van de minister is ongegrond. Het voorwaardelijk incidenteel hoger beroep van betrokkene is daarmee vervallen (artikel 8:112, tweede lid, van de Awb). De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De minister moet de proceskosten voor het hoger beroep vergoeden.
Beroep tegen het nieuwe besluit van 7 juli 2026
3. De Afdeling beoordeelt nu het beroep tegen het besluit van 7 juli 2026, dat de minister heeft genomen ter uitvoering van de uitspraak van de rechtbank (artikel 6:19, eerste lid, gelezen in samenhang met artikel 6:24 van de Awb).
3.1. De minister heeft in dat besluit de afwijzing van het verzoek opnieuw gehandhaafd. Hij heeft zich daarin onder meer opnieuw op het standpunt gesteld dat hij een, zoals hij dat noemt, extra nationale toets verricht bij de beoordeling van het verzoek. Volgens de minister volgt die extra nationale toets uit artikel 6.6 van het Vb 2000, omdat hij betrokkene ongewenst heeft verklaard vóór de uiterste datum waarop de Terugkeerrichtlijn geïmplementeerd had moeten zijn. De minister betoogt dat de Terugkeerrichtlijn daarom niet van toepassing is op deze extra nationale toets.
3.2. Betrokkene betoogt in zijn beroepsgronden onder meer dat de minister ten onrechte de vaste rechtspraak over de schorsing van de duur van het inreisverbod niet heeft toegepast bij zijn beoordeling van het verzoek. Betrokkene verwijst naar de onder 1 genoemde uitspraak van 4 februari 2019.
3.3. Uit het oordeel van de Afdeling in hoger beroep volgt dat de minister de vaste rechtspraak over de schorsing van de duur van het inreisverbod moet toepassen bij de beoordeling van het verzoek. Betrokkene betoogt dus terecht dat de minister het besluit van 7 juli 2026 niet deugdelijk heeft gemotiveerd. Alleen al daarom slaagt het beroep van betrokkene.
4. Het beroep is gegrond. Het is niet nodig wat betrokkene verder aanvoert te bespreken. Uit het voorgaande volgt dat de opgeworpen vraag kan worden beantwoord aan de hand van de rechtspraak van het Hof. Gelet op de arresten Cilfit, punten 13 en 14, Consorzio Italian Management, punt 36, en Remling, punt 36, bestaat dan ook geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen. De Afdeling vernietigt het besluit van 7 juli 2026. Dit betekent dat de minister opnieuw het verzoek moet beoordelen. Daarbij moet de minister uitgaan van de onder 1 van deze uitspraak genoemde rechtspraak over de schorsing van de duur van het inreisverbod. De minister moet ook de proceskosten voor het van rechtswege ontstane beroep vergoeden.
Beslissing
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
I. bevestigt de aangevallen uitspraak;
II. verklaart het beroep tegen het besluit van 7 juli 2026, V-200.606.9390, gegrond;
III. vernietigt dat besluit;
IV. veroordeelt de minister van Asiel en Migratie tot vergoeding van bij betrokkene in verband met de behandeling van het hoger beroep en het van rechtswege ontstane beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 1.868,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand;
V. bepaalt dat van de minister van Asiel en Migratie een griffierecht van € 579,00 wordt geheven.
Aldus vastgesteld door mr. J.Th. Drop, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. J.J. Schuurman, griffier.
w.g. Drop
lid van de enkelvoudige kamer
w.g. Schuurman
griffier
Uitgesproken in het openbaar op 19 november 2026
282-1173