Uitspraak BRS.26.005419
- ECLI
- ECLI:NL:RVS:2026:6735
- Datum uitspraak
- 19 november 2026
- Inhoudsindicatie
- Bij besluit van 26 augustus 2026 heeft de minister van Asiel en Migratie een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel te verlenen, niet in behandeling genomen.
- Hoger beroep
- Asiel
Toon inhoud
BRS.26.005419
ECLI:NL:RVS:2026:6735
Datum uitspraak: 19 november 2026
AFDELING
BESTUURSRECHTSPRAAK
Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:
[appellant],
appellant,
tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Middelburg, van 7 oktober 2026 in zaak nr. NL26.49895 in het geding tussen:
[appellant]
en
de minister van Asiel en Migratie.
Procesverloop
Bij besluit van 26 augustus 2026 heeft de minister een aanvraag van appellant om hem een verblijfsvergunning asiel te verlenen, niet in behandeling genomen.
Bij uitspraak van 7 oktober 2026 heeft de rechtbank het daartegen door appellant ingestelde beroep ongegrond verklaard.
Tegen deze uitspraak heeft appellant, vertegenwoordigd door mr. P.H. Hillen, advocaat in Tilburg, hoger beroep ingesteld.
Overwegingen
1. Appellant klaagt in de eerste grief over het oordeel van de rechtbank dat zij niet kan oordelen over zijn betoog dat de minister hem niet heeft gehoord en dat er geen screening heeft plaatsgevonden, waardoor de minister het besluit onzorgvuldig heeft voorbereid. Volgens de rechtbank valt dat betoog namelijk niet binnen de reikwijdte van artikel 43, eerste lid, van de Amb-verordening.
1.1. De eerste grief leidt niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat appellant voldoende mogelijkheden heeft gehad om zijn bezwaren tegen overdracht naar voren te brengen. Dit oordeel hoeft niet verder te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat de grief geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000).
1.2. Dat de onmiddellijke toepassing van artikel 43, eerste lid, van de Amb-verordening niet in lijn is met het voorlopig oordeel van de Afdeling in de verwijzingsuitspraak van 7 oktober 2026, ECLI:NL:RVS:2026:5867, onder 4 tot en met 4.2, maakt dit niet anders. Het oordeel van de rechtbank kan namelijk standhouden in het licht van de ruime uitleg die de Afdeling geeft aan de rechtsbescherming van vreemdelingen in afwachting van de beantwoording van de prejudiciële vragen. De grief roept verder geen vragen op over de uitleg of de geldigheid van een bepaling van Unierecht (arrest van het Hof van Justitie van 24 maart 2026, Remling, ECLI:EU:C:2026:243, punt 24).
2. Appellant betoogt in de tweede grief dat hij door het overleggen van een patiëntendossier een begin van bewijs heeft geleverd dat zijn overdracht zal leiden tot aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen voor zijn gezondheidstoestand als bedoeld in het arrest van het Hof van 16 februari 2017, C.K., ECLI:EU:C:2017:127. Hij wijst erop dat het voor hem niet mogelijk was om nadere medische stukken te verkrijgen en dat de minister het Bureau Medische Advisering om advies had moeten vragen, dan wel dat de Afdeling een medisch deskundige zou moeten benoemen. Appellant betoogt dat aanleiding bestaat het Hof hierover een prejudiciële vraag te stellen.
2.1. Uit het arrest C.K. volgt dat als een asielzoeker objectieve gegevens overlegt die de bijzondere ernst van zijn gezondheidstoestand en ook de aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen daarvoor van een overdracht aantonen, de minister bij het nemen van het overdrachtsbesluit dient te beoordelen wat het risico is dat die gevolgen zich voordoen.
De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat de overdracht van appellant geen strijd oplevert met het arrest C.K. De rechtbank heeft bij dat oordeel terecht betrokken dat uit de verklaringen van appellant en de medische stukken die hij heeft overgelegd niet volgt dat bij een overdracht aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen voor zijn gezondheidstoestand zullen optreden. Alleen al hierom ziet de Afdeling ook geen aanleiding om een medisch deskundige te benoemen.
2.2. Uit het voorgaande volgt dat de opgeworpen vraag kan worden beantwoord aan de hand van de rechtspraak van het Hof. Gelet op de arresten van het Hof van 6 oktober 1982, Cilfit, ECLI:EU:C:1982:335, punten 13 en 14, 6 oktober 2021, Consorzio Italian Management, ECLI:EU:C:2021:799, punt 36, en 24 maart 2026, Remling, punt 36, bestaat dan ook geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen.
3. Het hoger beroep is ongegrond. De Afdeling bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De minister hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Beslissing
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:
bevestigt de aangevallen uitspraak.
Aldus vastgesteld door mr. H.G. Sevenster, lid van de enkelvoudige kamer, in tegenwoordigheid van mr. J.J.P.G. van Bekhoven, griffier.
w.g. Sevenster
lid van de enkelvoudige kamer
w.g. Van Bekhoven
griffier
Uitgesproken in het openbaar op 19 november 2026
959